• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Δεύτερο ουσιαστικά άλμπουμ των Αμερικανών Andrew Vanwyngarden and Ben Goldwasser, πρώτου όμως με την επωνυμία MGMT (το προ τριετίας Climbing To New Lows το είχαν βγάλει ως Management). Ενας δίσκος που δεν τυχαίνει μόνο να μου αρέσει, αλλά που νομίζω πως έχει και τα φόντα να μείνει, χάρη κυρίως στη φρεσκάδα με την οποία κοιτάει και αναδομεί την – καλώς νοούμενη – pop αισθητική, αυτή δηλαδή που μπορεί να είναι μαζική, χωρίς να παύει να είναι και ουσιαστική. Τα υλικά αυτής της αναδόμησης δεν είναι βέβαια καινοτόμα και πρωτοποριακά, ούτε βασίζονται σε avant-garde πειραματισμούς για λίγους. Είναι μάλλον ένα ευφυές παζλ, σχηματισμένο από ψηφίδες διαλεγμένες με προσοχή από ένα ευρύ φάσμα των pop/rock κατακτήσεων των προηγούμενων δεκαετιών. Υπάρχουν δηλαδή – ταυτόχρονα – ευδιάκριτες brit pop αναμνήσεις, μεγαλόσχημες δομές που θα μπορούσαν να είναι εμπνευσμένες από τους Muse του Black Holes And Celebrations ή να πηγαίνουν ακόμα πιο πίσω στον χρόνο, φτάνοντας στον David Bowie ή/και στα ψυχεδελικά 1960s (“4th Dimesional Transition”), μια zeros χειροποίητη indie rock αισθητική, ένας pop λυρισμός που θα μπορούσε να κοιτάξει κατάματα τις κατακτήσεις των Carpenters και των Bee Gees, μια καλή εξοικείωση με τις πιο dance πλευρές της synth-pop ή ακόμα και με την ηλεκτρονική τραγουδοποιία των Daft Punk και των Knife (“Kids”), αλλά και – κατά διαστήματα – ευθείες αναφορές στο στιλ ερμηνείας του Mick Jagger (“Pieces Of What”, “Weekend Wars”).

Για να κάνεις όλο αυτό το νοσταλγικό μίγμα να λειτουργήσει τόσο σύγχρονα και τόσο…spectacular, χρειάζεσαι βέβαια μεγάλη δόση ταλέντου – και οι MGMT αποδεικνύουν πως το έχουν, αφήνοντας με μία κίνηση μίλια μακριά το απλώς συμπαθές Climbing To New Lows. Χρειάζεσαι, όμως, και έναν ικανό παραγωγό – και ο Dave Fridmann ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος, αυτός που έβαλε όλα τα παραπάνω «συστατικά» στη σωστή τάξη, τα άπλωσε στις πιο grande διαστάσεις που τους έπρεπαν και τα εμπότισε με αυτή την ονειρική αισθητική, επαναλαμβάνοντας σε ένα διαφορετικό πεδίο τις κατακτήσεις του με τους Flaming Lips. Προσθέστε όμως σε όλα αυτά και τους ευφυείς, σαρδόνιους συχνά στίχους του Αμερικάνικου ντουέτο και την άμεση, πολύ προσωπική, ερμηνεία τους, στοιχεία που δίνουν μια απαραίτητη διάσταση βάθους και προσωπικότητας, χωρίς τα οποία το Oracular Spectacular θα κινδύνευε να μείνει στο επίπεδο μιας φαντεζί βιτρίνας. Θα ακούμε για πολλά χρόνια τραγούδια σαν τα “Time To Pretend”, “Kids”, “The Youth” και “Electric Feel”.

[Πηγή: Χάρης Συμβουλίδης - http://www.avopolis.gr]

Επίσημη Ιστοσελίδα: http://www.whoismgmt.com/

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply