• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Τέταρτο album για την Peaches, ή κατά κόσμο γνωστή ως Merill Nisker, αν και αμφιβάλλω αν θυμάται κανείς κάποιο άλλο τραγούδι εκτός από το “Kick It” μαζί με τον Iggy. Δε φαίνεται όμως να την ξέχασαν οι Simian Mobile Disco, οι Soulwax και οι Digitalism, οι υπεύθυνοι δηλαδή για κάθε μοναχικό ή μαζικό electro κοπάνημα των τελευταίων τριών ή και παραπάνω ετών, οι οποίοι συνεργάζονται  μαζί της για την  παραγωγή και σύνθεση των κομματιών του I Feel Cream.

Όσοι λοιπόν περιμένουν να ακούσουν και πάλι τις βαριές Josh Homme-ικές κιθάρες και τη βρωμιά του Iggy ή της Joan Jett των προηγούμενων albums μάλλον θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν με την ιδέα πως αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν για την Peaches. Άλλωστε στις μέρες μας κάθε μουσική τάση  έχει απενοχοποιηθεί αφου ο Bon Jovi μιξάρεται με τους Kasabian και οι Mettallica με τους Daft Punk. Συνεπώς λίγα μπάσα και παραμορφωμένα synths μπορούν έστω και στιγμιαία να αντικαταστήσουν τις αγαπημένες κιθάρες που όλοι ξέρουμε και θέλουμε. Και εξάλλου δε νομίζω να έχει κανείς αντίρρηση πως η Peaches είναι rock πρωτίστως. Και ακριβώς αυτή τη rock φιλοσοφία φιλτράρει μέσα από το 00′ s electro -και ενίοτε hip hop- που γουστάρει να παίζει.

Κατά τα άλλα, η Peaches τα έχει χωρέσει όλα σε 41 λεπτά. Σαφώς πιο electro το I Feel Cream (λόγω παρέας, το είπαμε), έχει πολλές electro-λαστιχένιες μπασογραμμές (“Talk To Me”, “More”, “Serpentine”) που ξεσηκώνουν. Τα ρεφραίν, αλλά και οι μελωδίες γενικότερα, έχουν γίνει πιο άμεσα, ξεκάθαρα αλλά κυρίως ευρηματικά με ένα τρόπο που μερικές φορές εντυπωσιάζει. Οι R’n'B και hip-hop ρυθμοί του “Mud” και του “Billionaire” ακούγονται σαν ειδική παραγγελία R’n'B τραγουδιών για indie ακροατές, για να μην αισθάνονται προδότες όταν τα ακούνε. Η έκπληξη όμως είναι άλλη! Η Peaches τολμάει και κατορθώνει όχι μία αλλά αρκετές φορές να ακούγεται σε τραγούδια όπως το ομώνυμο του δίσκου και το “Lose You” σαν τη Roisin Murphy (χωρίς όμως να την αντιγράφει ευτυχώς)! Το ύφος και τα φωνητικά στα συγκεκριμένα γλυκαίνουν και αφήνουν μια υποψία μελαγχολίας να φανεί. Βέβαια δε νομίζω ότι χρειάζεται να γίνει αναφορά στη θεματολογία των στίχων: έντονες αλλά ύπουλα εθιστικές σεξουαλικές εμμονές και υπονοούμενα πιο μοχθηρά και από βρισιά.

Για ακόμη μία φορά η Peaches ροκάρει, ραπάρει, τα κάνει όλα! Δεν ξέρω αν θα τα κατάφερνε μόνη της αφού οι επιρροές των Simian Mobile Disco, Soulwax  και Digitalism είναι παραπάνω από εμφανείς, αλλά το αποτέλεσμα τους δικαιώνει όλους.

[Πηγή: Γιάννης *Μουστακαλής* Μελέτης - http://stereoworld.gr]

Οι Peaches στο ΜySpace: http://www.myspace.com/peaches

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply