• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Το τρίο από το Chicago έπεσε για πρώτη φορά στην υπόληψή μας το 2007, με το ντεμπούτο τους Summer Above, και η νέα τους κυκλοφορία παραμένει πιστή στο ύφος που μας τους έκανε γνώριμους. Με καλοζυγισμένα tempo, καλόγουστο μινιμαλισμό, βραδύκαυστες ενορχηστρώσεις και ναρκωμένα φωνητικά με μια κλίση στο reverb, ο ήχος των Speck Mountain ανακαλεί το Albatross των Fleetwood Mac ή τους Mazzy Star –μια ενδιαφέρουσα μίξη της πρωτοποριακής Americana με μια ονειρική και αιθέρια pop.

Το τραγούδι που ανοίγει το δίσκο, Shame on the Soul, θέτει και τον τόνο που θα επικρατήσει στο σύνολο του δίσκου, δημιουργώντας μια υπνωτική/ατμοσφαιρική διάθεση μέσα από τα κύρια χαρακτηριστικά του: ήπια, απαλά επαναλαμβανόμενα ακόρντα, ανενόχλητα σχεδόν-κουρδισμένα τύμπανα, σποραδικές blues “πενιές” και στο κέντρο όλων, τα καταπραϋντικά, επηρεασμένα από την country φωνητικά της Marie-Claire Balabanian. Κατά έναν περίεργο τρόπο, οι εντυπωσιακές χορδές της φωνής της εντείνουν τον υπνωτικό τόνο που διακατέχει σχεδόν όλο το δίσκο, εμποδίζοντάς τον να σβήσει εντελώς στο background: η φωνή της ακούγεται το ίδιο μουδιασμένη και γεμάτη συναίσθημα. Λαμπερό παράδειγμα αυτού, είναι το I Feel Eternal, το οποίο συνδυάζει μια φθίνουσα μελωδία κιθαριστικών arpeggios με αραιά πνευστά, κάνοντάς το το πιο ξεχωριστό και ενδιαφέρον τραγούδι του δίσκου. Η αλληλεπίδραση μεταξύ της αντιλαλούσας κιθάρας και των σχετικά (με έμφαση στο «σχετικά») ανυπόμονων φωνητικών της Balabanian στο Fidelity Shake είναι ένα ακόμα σημείο αναφοράς.

Η έλλειψη φαντασίας στους στίχους δεν είναι τίποτε άλλο από ένα μέσο για να ενισχυθεί η διάθεση και η ατμόσφαιρα που μεταδίδει η μουσική, έχοντας να κάνουν κυρίως με θολές εικόνες. Για παράδειγμα, στο Angela, δεν υπάρχουν καθόλου στίχοι, πέρα από αιθέριες φωνητικές αρμονικές και την επανάληψη του τίτλου/ονόματος, συνοδευόμενες από αφηρημένους trip-hop ρυθμούς και ambient κιθάρες.

Τα κακά νέα είναι πως στο δεύτερο μισό του άλμπουμ ο ακροατής που αρχικά ενέδωσε θα χρειαστεί να δοκιμάσει την υπομονή του. Η εύκολη κριτική θα ήταν να ρίξουμε το φταίξιμο στο επίμονο mid-tempo και την έλλειψη έντασης στις ενορχηστρώσεις, αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν υπεραπλούστευση: βάσει αυτού του σκεπτικού, θα μπορούσες να κατηγορήσεις και το Never Mind the Bollocks για έλλειψη αυτοσυγκράτησης, χάνοντας δηλαδή το νόημα εντελώς. Με τους Speck Mountain, η απουσία κάποιου είδους αναγκαιότητας είναι ένα μεγάλο μέρος της μουσικής τους και η «κοιλιά» που κάνει το δεύτερο μέρος του δίσκου οφείλεται μάλλον σε ένα χαμήλωμα του πήχη.

Παρόλα αυτά, η όλη αισθητική των Speck Mountain είναι αποτελεσματική. Στα καλύτερα της, αυτή η μουσική ανακαλεί εικόνες από αχανείς, ηλιοκαμένους χώρους, δημιουργώντας μια ονειρική αίσθηση ηρεμίας καθώς και μια υποψία ισχνής κίνησης.

[Πηγή: http://mymusos.com]

MySpace: http://www.myspace.com/speckmountain

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply