• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Παραφροσύνη ή διάνοια; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποια κατάσταση είναι υπεύθυνη για αυτό το άλμπουμ των Louderbach. Μπορούμε όμως να σας δώσουμε μια συμβουλή: αν έχετε σκοπό να το ακούσετε μαζί με την παρέα σας σε κάποιο barbeque, μην εκπλαγείτε αν θεωρηθείτε κατόπιν ηθικοί αυτουργοί σε αλλεπάλληλους αυτό-τραυματισμούς.

Ολόκληρο το νέο άλμπουμ των Troy Pierce και Gibby Miller κατακλύζεται από μια νυχτόβια απειλή, μια συμπαγή και δυναμική ατμόσφαιρα σκοτεινού synth cabaret και αργών EBM καταλήψεων σε νεκροταφεία. Προσθέστε και το σαν-εικόνισμα εξώφυλλο του δίσκου (που θυμίζει την αξέχαστη δουλειά του Peter Saville για την Factory), και έχετε το τέλειο δώρο γενεθλίων για το πιο ξεχωριστό… ghoul στη ζωή σας.

Το Autumn είναι εγκεφαλικό, αλλά όχι μετρημένο. Ζωντανεύει, και δεν φυλακίζεται, από τις επιρροές του. Φέρνει στο μυαλό το When Horses Die του Thomas Brinkmann, μόνο που αυτό το «Φθινόπωρο» είναι πιο ζωντανό και οργανικό, με ένα πείσμα να μείνει κολλημένο στο dance floor, και με μια παιγνιώδη διάθεση που δεν στερεί την δημιουργική ελευθερία από τα δυο μισά αυτής της συνεργασίας. Η αρκτική τραχύτητα του Miller αιωρείται ασώματη πάνω από κοφτά 808-γουργουρίσματα, ανοίγοντας ένα αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ ανθρώπου και μηχανής. Τα δύο μέρη του συνόλου συντονίζονται χορεύοντας γύρω από ένα κενό –σαν ένα φόρο τιμής στον Ian Curtis από τον Plastikman.

Τα φωνητικά σπάνια τραγουδούν –όπως στο She, όπου μουρμουρίζουν στο background, ή στο So This Is Control όπου ακούγονται ορθά-κοφτά, σαν εξαρθρωμένες διακηρύξεις. Μόνο στο album single, Shine, προσεγγίζουν κάτι σαν pop ρυθμό, με την μελωδία και τα ακόρντα να ανελίσσονται από τον πάγο και τις σκιές για να συγκεραστούν σε ένα θραύσμα πιασάρικου ήχου. Ο Pierce διατηρεί τον πλήρη έλεγχο της γκρι-σαν-πέτρα techno παλέτας του, κάνοντας διαρκώς περισσότερα με το λιγότερο δυνατό, και δημιουργώντας έναν σκιώδη και ζοφερό μινιμαλισμό, με άφθονες μικρές πινελιές και απόκοσμα, παγωμένα, synthesizer.

Τα πάντα κορυφώνονται στο Nothing More Than a White Poison, όπου οι ηλεκτρονικοί ήχοι του Pierce απειλούν να κατασπαράξουν τις σκληρές επανόδους του Miller, λες και ο ναρκισσισμός ενός μεθυσμένου λίμπιντο θέλει να ξεσκίσει σε κομμάτια το ομιλών εγώ, αφήνοντας πίσω μόνο μια τυφλή και ζωώδη παρόρμηση. Το σκηνικό ενός κοινού club μεταλλάσσεται σε ένα horror show: σκεφτείτε το άνοιγμα του The Hunger του Tony Scott, με τους Bauhaus να παίζουν το Bela Lugosi‘s Dead, ενώ η Catherine Deneuve και ο David Bowie ασελγούν θανάσιμα πάνω σε δυο ανυποψίαστα party animals. Μια τέτοια αιμοδιψή τάση κυριεύει το Autumn. Είναι η πείνα του μοναχικού, απομονωμένου, αρπακτικού. Κάθε ήχος του είναι ένα μπήξιμο των νυχιών του στην στείρα γη.

[Ελεύθερη Μετάφραση από residentadvisor.net]

MySpace

TrackList:

01. Autumn
02. Seems Like Static
03. One Hundred Reasons
04. Notes
05. Nothing More Than a White Poison
06. She
07. So This Is Control
08. Sunspots
09. Shine

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply