• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Όπως και η Elisabet (Liv Ullmann) του Bergman, από την ομώνυμη ταινία, έτσι και εδώ, το Persona αντιπροσωπεύει την σιωπή ως την μόνη αυθεντικά ανθρώπινη έκφραση, αντιστεκόμενο στην ορμή προς κάτι εντελώς νέο, απλά αποδέχοντας την ταπεινή πράξη του χτισίματος πάνω σε προηγούμενα κατορθώματα με μηχανήματα εξελιγμένα από άλλους. Το μεγάλο ζητούμενο της ηλεκτρονικής μουσικής, καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας της, ήταν πως το περιεχόμενό της θα καθορίζεται πάντοτε από την τεχνολογία και, ως επακόλουθο, θα είναι προσδεμένη στην εποχή της. Το project Mokira, δηλαδή ο Σουηδός Andreas Tilliander, προσεγγίζει αυτό το πρόβλημα γυρίζοντας πίσω στην ιστορία της μουσικής αυτής, δημιουργώντας κάτι που είναι δύσκολο να κλειστεί σε μια συγκεκριμένη εποχή ή στυλ.

Στο μεγαλύτερο μέρος του, το Persona αντικατοπτρίζει με αυτογνωσία αυτή την ιστορική «ανασκαφή». Σε αντίθεση με το Multiples (2005) του Keith Fullerton Whitman, το οποίο ιχνηλατούσε την ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής επί τα πρόσω, το project Mokira ενεργεί σχεδόν οπισθοχωρώντας. Τα πρώτα δύο tracks, “About Last Step and Scale” και “Lord, Am I Going Down?” είναι ερεβώδη ambient κομμάτια, καθόλου μακριά από καλλιτέχνες των late 90s/early 00s όπως οι Gas, Tim Hecker, και Fennesz. Σχεδόν από την αρχή, ο Tilliander χρησιμοποιεί αποκλειστικά αναλογικά μηχανήματα (Roland synthesizers, κάποια monosynths και μερικά tape hiss), εφαρμόζοντάς τα όμως με έναν σύγχρονο τρόπο που δείχνει προς ambient συνθέσεις. Το “Step and Scale” υπερτονίζει τις μονολιθικές κυματογραμμές του με μοναχικές, μεταλλικές echoes στο δεύτερο μέρος του. Αυτό μας μεταφέρει άψογα στο επόμενο track, όπου οι αφηρημένες κλίσεις του προηγούμενου κυριαρχούνται τώρα από dub διακυμάνσεις, φέρνοντας ένα αποτέλεσμα που είναι ίσως από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου.

Στο “Contour”, ο δίσκος αρχίζει να πετά τα περιττά «ρούχα» του και επικεντρώνεται στους πιο χαρακτηριστικούς αναλογικούς ήχους: τα synthesizers ηχούν και αντηχούν με έναν στενά ελεγχόμενο τρόπο, σαν ambient techno αλλά δίχως τα digital glitch, και εδώ, η μουσική ξεκινά να θυμίζει krautrock α λα Cluster και Harmonia. Αυτός ο φόρος τιμής γίνεται προφανής στο “Valla Torg Kraut”, όπου τα synths ξεκινούν επιτέλους να παίζουν ευδιάκριτες νότες αντί για ογκώδη overtones, ενώ διακρίνεται και ένας μινιμαλιστικός ρυθμός. Για το τέλος, το “Oscillations and Tremolo” κάνει ακριβώς αυτό που γράφει ο τίτλος του. Αν και το κομμάτι έχει κάποιες αναφορές στους πιο σύγχρονους Spacemen 3, αντί των Silver Apples ή των Morton Subotnick, δουλεύει ως μια κατάλληλη κλιμάκωση προς την βαθμιαία επιστροφή στα πιο απλά και υποτυπώδη effects. Φτάνοντας σχεδόν τα δέκα λεπτά, το Oscillations δεν είναι και το πιο ευήκοο κομμάτι του δίσκου, αλλά έχει μια zen ποιότητα μέσα του, καθώς νιώθουμε τον Tilliander να χαλαρώνει και να αφήνει αυτά τα απλά effects να λουπάρουν από μόνα τους.

Η παραδοχή του καλλιτέχνη πως είναι απλά ένας πομπός της ιστορίας της ηλεκτρονικής μουσικής, αντί για ένας εντελώς ανεξάρτητος δημιουργικός φορέας της, βρίσκει την κορύφωσή της στο “Ode to the Ode to the Street Hassle”. Εδώ, «ο» Mokira παραδέχεται ανοιχτά την λατρεία του για τους Spacemen 3 διασκευάζοντας ένα κομμάτι τους, το όποιο είναι με τη σειρά του μια διασκευή του “Street Hassle” του Lou Reed. Η αυθεντική μελωδία διακρίνεται μέσα στο κομμάτι, αλλά ο Tilliander αντικαθιστά τα έγχορδα του Reed και τις κιθάρες των Spacemen 3 με ένα synth που βγάζει ξερούς ήχους με μπόλικο decay, λες και η πράξη της μετάφρασης του τραγουδιού μέσα από πολλαπλές βαθμίδες αποσπάσεων αδυνάτησε την ίδια την μελωδία. Στο “Invitation to Love”, όλα κάνουν μια ολική επαναφορά στην βαριά επεξεργασμένη υδρόβια ομορφιά.

Αν και το Persona δεν είναι τόσο σχηματοποιημένο όσο αφήνει να εννοηθεί η αντίστροφη χρονολογική περιγραφή μας, αξίζει να σημειωθεί πως ο δίσκος αυτός δεν απογυμνώνει απλά τους ήχους του με έναν φίνο, σχεδόν υποσυνείδητο τρόπο (τα διαστήματα μεταξύ των κομματιών μόλις που διακρίνονται), αλλά κυρίως διατηρεί ένα συνεκτικό πλησίασμα σε διαφορετικά είδη χωρίς να υπάγεται ποτέ σε κανένα. Το 2009 μας έχει ήδη παραδώσει εκπληκτικούς ambient δίσκους (όπως των Tim Hecker, Alva Noto και Elegi) και είναι κάπως δύσκολο να τοποθετηθεί κάποιος με έναν που έχει τόσες σαφείς αναφορές σε άλλα σχήματα. Πέρα από αυτό όμως, το Persona είναι εννοιολογικά και ηχητικά αεροστεγές, και προέρχεται από έναν καλλιτέχνη που παραδέχεται ανοιχτά πως δεν δουλεύει στην δική του μικρή «γυάλα». Γι’ αυτό το λόγο, ίσως δεν θα αργήσει η στιγμή που ο αγαπητός αυτός Σουηδός βρεθεί δυναμικά στην εμπροσθοφυλακή της ανάκαμψης του είδους.

[Ελέυθερη Μετάφραση από: http://www.cokemachineglow.com]

MySpace: http://www.myspace.com/andreastilliander

LastFM: http://www.last.fm/music/Mokira

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply