• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου ο Patrick Watson αναγκάστηκε να εξηγήσει πως είναι ο frontman ενός γκρουπ με το όνομα… Patrick Watson. Έπρεπε να δώσει ακόμα άλλες τόσες, όταν το κουαρτέτο από το Μόντρεαλ που φέρει το όνομά του ήταν υποψήφιο για το καναδικό Juno βραβείο για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη. Ακολούθησε μεγαλύτερη αναγνώριση όταν το δεύτερο άλμπουμ του γκρουπ, Close to Paradise, κέρδισε το Polaris Music Prize –το καναδικό αντίστοιχο των Mercury awards. Με έναν ήχο που φτερουγίζει μεταξύ ενός mainstream καλλιτέχνη και εναλλακτικού indie, θα ήταν εύκολο για τους Patrick Watson να τοποθετηθούν κάπου ανάμεσα στον Damien Rice και τον James Blunt. Αρκεί ένα επιπόλαιο άκουσμα του Man Like You, με την ντελικάτη μελωδία και τη φθίνουσα μπασογραμμή, και ίσως ξεγελαστείτε νομίζοντας πως όντως «σφήνωσαν» σε αυτή τη θέση. Το φαλτσέτο α λα Jeff Buckley και η ζωηράδα που θυμίζει Nick Drake από τον (τραγουδιστή) Watson, δίνει την εντύπωση πως βρίσκεται στο soundtrack μιας ρομαντικής ταινίας, αλλά χωρίς το μελό.

Το Man Like You δεν είναι, ωστόσο, το κομμάτι που χαρακτηρίζει στο σύνολό του το Wooden Arms. Εκεί όπου οι περισσότεροι τραγουδιστές-συνθέτες απλά προσθέτουν έγχορδα για εντυπωσιασμό, οι Patrick Watson καταφέρνουν και ενσωματώνουν περίτεχνα τα ορχηστρικά σημεία. Το πρώτο κομμάτι, Fireweed, ξεκινά σαν ένα γλυκό folk νανούρισμα, με τα ήσυχα φωνητικά του Watson να πλαισιώνονται από αιθέρια «οοο» και ένα σχεδόν νευρικό μοτίβο στα τύμπανα, πριν ανελιχθεί το όλο σε ένα κρεσέντο. Παρακάτω, το Beijing χρησιμοποιεί σποραδικά τύμπανα και ένα επίμονο ρεφρέν στο πιάνο που θυμίζει την μινιμαλιστική δουλειά του John Adams –τα θερμά έγχορδα σχεδόν σβήνουν γύρω από την ομιχλώδη φωνή του Watson. Στο Hommage, αυτά τα ίδια φωνητικά αποτραβιούνται, αφήνοντας χώρο στα λαμπυρίζοντα έγχορδα και σε ένα πένθιμο σόλο στο τσέλο κατά τη διάρκεια μιας σύντομης instrumental ελεγείας.

Δεν είναι λίγα τα σημεία του δίσκου όπου οι Patrick Watson κάνουν ένα ταξίδι στον ελαφρώς διαταραγμένο κόσμο του τραγουδιστή που φέρει το όνομα τους (ή μήπως είναι το αντίστροφο;). Στο κομμάτι Wooden Arms, τα φωνητικά μετατρέπονται σε μια α λα Chet Baker μουρμούρα που εξελίσσεται σε κάτι που θα περιμέναμε να βρίσκεται σε μια γκανγκστερική ταινία, ενώ στο Traveling Salesman μεταφερόμαστε σε μια εγκαταλελειμμένη παιδική χαρά, μέσα σε μια στοιχειωμένη ατμόσφαιρα που σφύζει από ασυμφωνία στις κιθάρες και τριγμώδη φωνητικά. Στο Where The Wild Thing’s Are, οι Patrick Watson δίνουν ένα φόρο τιμής στο κλασικό παιδικό βιβλίο του Maurice Sendak και, όπως ακριβώς και ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, έτσι και ο Watson εμφανίζει εδώ παιγνιώδη αθωότητα και γλαφυρή φαντασία. Αν ο Spike Jonze παραλείψει να ενσωματώσει αυτή την ντελικάτη μελωδία πιάνο στην επερχόμενη ταινία του, τότε θα ‘χει χάσει μια μεγάλη ευκαιρία.

Αν και για το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου οι Patrick Watson διατηρούν τα πάντα υπό έλεγχο, υπάρχουν στιγμές που γίνονται κάπως υπερβολικοί –όπως στο Down At The Beach, όπου ακολουθείται μια ελικοειδής πορεία χωρίς κανένα σκοπό. Αντίθετα, στο Machinery of Heaven, η έμπνευση εξαπλώνεται, φέρνοντας το άλμπουμ σε μια κατακλείδα με ένα ρεφρέν από το ντελικάτο και κάπως απόμακρο πιάνο.

Αυτός ο δίσκος αποδεικνύει πως ο Watson και η μπάντα-που-φέρει-το-όνομά-του αξίζουν συγχαρητήρια γιατί γύρισαν την πλάτη στον εύκολο δρόμο και επέλεξαν το δικό τους μονοπάτι –όπου κι αν αυτό τελικά τους οδηγήσει.

[Ελεύθερη Μετάφραση από thelineofbestfit.com]

Official: http://www.patrickwatson.net/

MySpace: http://www.myspace.com/patrickwatson

Tracklist:

• Fireweed
  Tracy’s Waters
  Beijing
  Wooden Arms
  Hommage
  Traveling Salesman
  Big Bird in a Small Cage
  Down at the Beach
  Man Like You
  Where the Wild Things Are
  Machinery of the Heavens/Outro

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply