• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Ο Fin Greenall, γνωστός και ως Fink, είναι ένας τραγουδιστής-συνθέτης από το Brighton και το Sort of Revolution είναι η τρίτη του κυκλοφορία με την Ninja Tune. Οι εσωστρεφείς στίχοι του πάνω στα μητροπολιτικά και ρυθμικά ηχητικά backgrounds δίνουν καθαρά το ποιοτικό στίγμα που μας έχει συνηθίσει η Ninja Tune σε παρόμοιες κυκλοφορίες της. Ο Greenall από την πλευρά του, ως σχεδόν παρεξηγημένος, και περήφανος γι’ αυτό, καλλιτέχνης, έχει συνθέσει εδώ ένα χαμηλών τόνων άλμπουμ που είναι ταυτόχρονα μελαγχολικό και μεγαλόψυχο. Με μόνη συνοδεία το μπάσο του Guy Whittaker και τα τύμπανα του Tim Thronton, η jazzy-folk του Fink είναι κατά διαστήματα αυστηρή και πεισματική, αλλά καταφέρνει και ξεχωρίζει χαρακτηριστικά από την πλειονότητα των σύγχρονων ανεξάρτητων δημιουργών του είδους. Κάθε ένα από τα κομμάτια του δίσκου, θα έβρισκε το πιο κατάλληλο setting σε ένα ζεστό ευρωπαϊκό coffeehouse –μπορείς σχεδόν να μυρίσεις την ατμόσφαιρα του καπνού και των αρωμάτων μέσα από τα ηχεία. Το ομότιτλο τραγούδι που ανοίγει το δίσκο είναι σίγουρα και το δυνατότερό του, δίνοντας ένα άψογο παράδειγμα της ικανότητας του Greenall στο να μετατρέπει ένα φαινομενικά απλό guitar riff σε μια όμορφη ηχητική εμπειρία. Για εξίμιση ολόκληρα λεπτά ο δημιουργός επιστρατεύει ολόκληρο το μουσικό του «εκτόπισμα» και αφήνει την ήρεμη φωνή του να οδηγεί τον ακροατή. “Let me know when we get there/ If we get there”, μας ψιθυρίζει πάνω από τα tappings του μπάσου και τα σποραδικά κρουστά, αφήνοντας ένα αμυδρό στίγμα λυρισμού που εξελίσσεται καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Σαν ανταπόδοση της συνεργασίας τους στο άλμπουμ Evolver, ο θαυμάσιος R&B καλλιτέχνης John Legend συνυπογράφει και παίζει πιάνο στο Move On Me –μια άσκηση πάνω σε γαλήνια σκαμπανεβάσματα. Λίγο παραπέρα, το Q & A είναι ταυτόχρονα ταξιδιάρικο και ερωτικό που πειραματίζεται με επαναλήψεις σε διάφορα φίλτρα και στουντιακά εφφέ, μεταφέροντάς μας χωρίς ιδιαίτερο κόπο σε μοναχικά στενά της πόλης κάτω από ένα ψυχρό φεγγάρι.

Αν υπάρχει έστω ένα αδύνατο σημείο στο Sort of Revolution, είναι η αίσθηση πως δεν ανήκει πουθενά χρονολογικά. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και στις αρχές των 00s όπου άκμαζε η neo-soul, μετρούσαμε ολόκληρες ορδές από (σχεδόν) ταλαντούχους καλλιτέχνες που έδιναν τον καλύτερό τους εαυτό για να αναπαράγουν έναν soulful ήχο. Οι εταιρίες το αισθάνθηκαν αυτό, και μύρισαν κέρδη από την προσπάθεια τόσων και τόσων να συνοδεύουν τα μεταξένια φωνητικά τους με εναλλαγές πάνω στα ίδια 7 ακουστικά ακόρντα. Ο κόσμος τότε βομβαρδίστηκε από πάμπολλους Ben Harpers, Morcheebas, και G-Loves, πριν κάνει την εμφάνισή του ο Jack Johnson ως ο «άρχοντας» των coffeeshops. Σήμερα, οι εξ Αμερικής ήχοι δείχνουν να έχουν προσπεράσει αυτό το acoustic-jazzy στυλ.

Παρόλα αυτά, η μουσική του Fink λάμπει πραγματικά ως κάτι εντελώς γνήσιο σε σχέση με όλους τους προαναφερόμενους καλλιτέχνες (και η βοήθεια του John Legend στην σύνθεση δύο κομματιών του δίσκου σίγουρα βοηθά). Αν και το κοινό των ακροατών που είναι στην αναζήτηση μουσικής για «εκλεπτυσμένους εργένηδες» φθίνει με τον καιρό, θα λέγαμε πως ο ήχος του Greenall είναι αρκετά γοητευτικός ώστε να ελκύσει μια ανομοιογενή μάζα θαυμαστών, πολλοί από τους οποίους δεν φαντάζονταν ποτέ πως θα τους αρέσει μουσική σαν και ετούτη –και το γεγονός πως έχει κερδίσει ήδη αρκετούς στην Βρετανία το αποδεικνύει. Μπορεί ο Fink να ταξινομείται μουσικά με άλλους folk καλλιτέχνες, είναι φανερό πως η σκοτεινή χροιά του Sort of Revolution είναι πραγματική πηγαία και τον κάνει να ξεχωρίζει, θέτοντάς τον παράλληλα ως υπέρ του δέοντος κατάλληλο να ανήκει στην ομάδα της Ninja Tune.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.tinymixtapes.com ]

MySpace

Tracklist:

1. Sort Of Revolution
2. Move On Me
3. Six Weeks
4. Nothing Is Ever Finished
5. See It All
6. Q & A
7. If I Had A Million
8. Pigtails
9. Maker
10. Walking In The Sun

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply