• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Από το 1976 και έπειτα, η Βρετανία έχει κάνει πολύ λίγα πράγματα για το punk rock, το οποίο και γεννήθηκε από τα σπλάχνα της. Τριάντα χρόνια μετά, και το πνεύμα της πιο ανατρεπτικής μουσικής σκηνής (του περασμένου αιώνα) δείχνει να επιβιώνει αποκλειστικά στην ψυχή αυτής της συντροφιάς νεαρών βρετανών, των οποίων η εκρηκτική είσοδος στα μουσικά δρώμενα πριν από τρία χρόνια ήταν ταυτόχρονα ηλεκτρισμένη και νηφάλια. Οι Gallows αποτελούνται από πέντε οργισμένα 20+ παλικαράκια που κατοικοεδρεύουν στα βορειοδυτικά προάστια του Λονδίνου. Ξεκίνησαν από το Watford με το οργίλο αυτό-χρηματοδοτημένο ντεμπούτο τους, Orchestra of Wolves, το 2006, και δεν άργησαν να τραβήξουν την προσοχή της Warner, κάτι που τους έκανε προσιτούς σε ένα ευρύτερο κοινό νέο-punks, οι οποίοι βρίσκονταν σε απελπισμένη ανάγκη για ωμή, μάχιμη μουσική μέσα στο γενικότερο πολιτικά απαθές κλίμα του σύγχρονου rock.

Εξ αρχής, οι Gallows κατάφεραν να ξεχωρίσουν χάρη στην αδιαπραγμάτευτη στάση τους και τον χαρισματικό τραγουδιστή τους Frank Carter. Μπορεί για κάποιους αυτή να ήταν η καταλληλότερη στιγμή για να χαλαρώσουν τον ήχο τους, με αντάλλαγμα κάποιες παραπάνω χιλιάδες πωλήσεις, αλλά το Grey Britain δεν είναι σε καμία περίπτωση σαν και το American Idiot των Green Day. Πρόκειται για ένα αριστούργημα rock ωμότητας, ένα καυστικότατο μανιφέστο βγαλμένο από τους βίαιους και βρώμικους μητροπολιτικούς δρόμους της σημερινής Βρετανίας.

Ο δίσκος ανοίγει με έξι ευθύβολα πυρά γρήγορου, οργισμένου και εφιαλτικού power-punk. Η μουσική των Gallows αναμιγνύει τις υψηλές ταχύτητες συγκροτημάτων από τις αρχές του ’80, όπως οι Black Flag και Discharge, με τα γκροτέσκα nu-metal ουρλιαχτά-riffs συγκροτημάτων όπως οι Slipknot. Σκληρότεροι και τσαντισμένοι όσο ποτέ, οι βρετανοί καταποντίζουν τα πάντα στο πέρασμα τους, από την ληθαργική υπερκατανάλωση αλκοόλ (I Dread the Night), τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό (Leeches), μέχρι το χρηματο-οικονομικό σύστημα (London Is the Reason).

Ύστερα από ένα ξεκίνημα που μοιάζει περισσότερο με ροπαλιά στα πλευρά, το The Vulture (Act 1) μας δίνει περιθώριο για μια ανάσα, καθώς ο Carter αφήνει για λίγο τις ωμές κραυγές και προσπαθεί να είναι ευχάριστος στα αυτιά μας. Όμως, αλίμονο, η περίοδος χάριτος ξοδεύεται τάχιστα και το σφυροκόπημα των Gallows συνεχίζει ακάθεκτο προς ένα επικό ορχηστρικό κλείσιμο, το οποίο περιγράφει ο Carter έχει περιγράψει ως «ομαδική αυτοκτονία συναισθημάτων» και «αντίθετο σε όλα».

Το Grey Britain προκαλεί σοκ –υπερβολικό σοκ, θα έλεγε κανείς, για τους περισσότερους. Για το νεανικό κοινό του όμως, χωρίς να υπολογίσουμε κάποιους αρχαιότερους νοσταλγούς με περίεργα κουρέματα που το «λέει ακόμα η καρδιά τους», είναι κάτι σαν μάννα εξ ουρανού που καθυστέρησε αβάσταχτα πολύ να φτάσει.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.telegraph.co.uk ]

Official Site http://www.gallows.co.uk/

MySpace http://www.myspace.com/gallows

Tracklist:

‘The Riverbank’
‘London Is The Reason’
‘Leeches’
‘Black Eyes’
‘I Dread The Night’
‘Death Voices’
‘The Vulture (Acts I & II)’
‘The Riverbed’
‘The Great Forgiver’
‘Graves’
‘Queensberry Rules’
‘Misery’
‘Crucifucks’

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply