• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Αν υπάρχει κάποια συνέχεια στα παρεμφερή Oh Sees projects (κατά καιρούς, OCS, The Ohsees), αυτή είναι η ζαλισμένη τους αρμονία. Χρόνια τώρα, αυτό που υπήρχε μόνο ήταν οι δουλειές από την κρεβατοκάμαρα του John Dwyer με τις αραιές κιθάρες και τα ντουμπλαρίσματα με… τον εαυτό του. Ύστερα από το άδοξο τέλος του pawnshop-rock των Coachwhips, οι Oh Sees εκπληρώθηκαν ως γκρουπ και στο Help τα φωνητικά μοιράζονται. Ο Dwyer κραυγάζει φαλτσάροντας και φαλτσάρει κραυγάζοντας, σε α-συμφωνία με την Brigid Dawson, με το αποτέλεσμα να εκτρέπεται από το σύνηθες ντουέτο αγοριού/κοριτσιού προς ένα μεταξύ… ξωτικού και gremlin.

Στον προηγούμενο δίσκο τους, The Masters Bedroom is Worth Spending a Night In, ο Dwyer επέδειξε μια φασαριόζικη δυναμική ρυθμού. Στο Help έχουν παρεισφρήσει κομμάτια ψηφιακού θορύβου, λες και το γκρουπ απορροφά σταδιακά στοιχεία από τα πιο πρωτοποριακά projects του Dwyer. Μπορεί απλά να πρόκειται για το «τραγανό» κάλυμμα για ένα κατά τα άλλα «κρεμώδες» υλικό –δείτε, αυτός ο δίσκος παρομοιάζεται κατάλληλα ως ένα γευστικότατο επιδόρπιο και βρίσκει τον Dwyer προσβάσιμο όσο ποτέ. Τα φωνητικά στο The Masters Bedroom… έστεκαν στο περιθώριο των συνθέσεων τις περισσότερες φορές, λες και ήταν φαντάσματα που στοίχειωναν ένα δίσκο των Small Faces κατά την απουσία του Steve Marriott. Εδώ, δείχνουν πιο εξωστρεφείς –τόσο, ώστε να διακρίνεται η διαφορά των φύλων, όπως σε ένα δίσκο των Mamas and Papas.

Προσοχή όμως… Το ότι μπορείτε να διακρίνετε μεταξύ της φωνής του Dwyer και της Dawson, δεν σημαίνει πως θα καταφέρετε να ξεδιαλύνετε το μυστήριο του τι ακριβώς τραγουδάνε. Το εσώφυλλο με τους στίχους δεν βοηθά καθόλου… Το Peanut Butter Oven δείχνει ανεπαίσθητα προς τους Stones, αν και κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί και πως –όπως και να ‘χει, δεν υπάρχει καμία σχέση με το φυστικοβούτυρο. Οι στίχοι γίνονται ακόμα πιο σκιώδεις στα υπόλοιπα κομμάτια.

Παρ’ όλη την γενικευμένη παραμόρφωση, όλα τα tracks καταφέρνουν και διεγείρουν τον ακροατή, με μια περιρρέουσα 60s αύρα. Αν ξύσετε κάτω από τον θόρυβο, τους ακατάσχετους στίχους και τις διάσπαρτες αλλόκοτες φωνές (που θεωρούνται πλέον σήμα κατατεθέν για τη μπάντα), τα κομμάτια καταφέρνουν και στέκουν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Ένα από τα συστατικά του προσωπικού στίγματος του Dwyer είναι ακριβώς αυτή η μαινόμενη ατμόσφαιρα της μουσικής του –ξαφνικές αλλαγές ταχύτητας, ιδιαίτερα κιθαριστικά riff, απότομα περάσματα. Δεν θα βρείτε όμως κανένα από τα παραπάνω εδώ. Τα μακροσκελή κομμάτια ελίσσονται ανοδικά προς κορυφώσεις αντί για φρικιαστικά ξεσπάσματα. Εν ολίγοις, οι OCS/ The Ohsees (κ.α. συμφραζόμενα) κατάφεραν να μας ξεγελάσουν ευχάριστα για ακόμη μια φορά.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.dustedmagazine.com ]

MySpace: http://www.myspace.com/ohsees

Tracklist:

1. Enemy Destruct
2. Ruby Go Home
3. Meat Step Lively
4. A Flag in the Court
5. The Turn Around
6. Can You See?
7. Rainbow
8. Go Meet the Seed
9. I Can’t Get No
10. Soda St. #1
11. Destroyed Fortress Reappears
12. Peanut Butter Oven

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply