• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Κάθε καινούριος δίσκος του Kid606 μας ενθουσιάζει κυρίως γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο να μαντέψεις πώς θα ακούγεται. Σνομπάροντας την γραμμική και επίπεδη εξέλιξη των περισσοτέρων συγχρόνων του στο είδος (εκείνων που περνούν διαφορετικές φάσεις), ο Miguel De Pedro μας προσφέρει μια μουσική ωδή που αναπτύσσεται σαν μια συνειδητή αφήγηση της πορείας του σαν άτομο, αλλά και των πολλών αλλαγών του ως μουσικός. Ακούγοντας το EP Die Soundboy Die, το οποίο σήμανε και την επιστροφή του, είχαμε την εντύπωση πως το Shout At The Döner, χώρια ο ανόητος τίτλος, θα στρεφόταν προς μια χαμηλότερων τόνων dubstep κατεύθυνση. Πέσαμε όμως έξω… κι αυτό γιατί η περίοδος απουσίας του De Pedro δεν ήταν τόσο σκοτεινή και παρανοϊκή όσο φαινόταν από το Soundboy. Αντί αυτού, το Döner βρίσκει τον Kid606 σε μια πιο γνώριμη φάση –αυτή της διακωμώδησης της υπερκινητικής χορευτικής μουσικής. Το πρώτο single, Mr. Wobble’s Nightmare, είναι το πρώτο έκθεμα του εξουθενωμένου raver, διαστρεβλώνοντας το θέμα των breaks και bleeps του κλασικού Mr. Kirk’s Nightmare των 4 Hero, το οποίο αναφέρεται σε έναν πατέρα που μαθαίνει για τον θάνατο του γιού του από υπερβολική δόση, και συνεχίζοντας με μια ηχογράφηση σε χαμηλό pitch του Jamie Stewart των Xiu Xiu όπου ανακαλύπτει πως ο γιος του φαγώθηκε ζωντανός από ravers. Εκεί που υπήρχε μια τουλάχιστον λάμψη ειλικρίνειας στο κομμάτι των 4 Hero, ο De Pedro αναλαμβάνει άτυπα χρέη σκηνοθέτη b-movies τρόμου. Όπως ο George Romero μπορεί να περάσει κοινωνικό σχολιασμό μέσα από τη φάρσα όταν η μονοτονία σε ένα αμερικάνικο εμπορικό κέντρο σπάει με άφθονη ροή αίματος, ο De Pedro ανατρέπει την κατάσταση και μας δίνει να καταλάβουμε πως οι ravers είναι κάτι σαν ζόμπι μέσα στο τυφλό τους ξεφάντωμα. Συν του ότι αυτό το μπάσο είναι απλά δολοφονικό…

Πέρα από το Mr. Wobble’s Nightmare, το Döner ξεκινά μια μοχθηρή κούρσα τρόμου σε ένα post-apocalyptic τοπίο. Στο Dancehall of the Dead (του οποίου ο τίτλος τα λέει σχεδόν όλα), η κραυγή-σάλπισμα του Nick Cave “Hands up! Who wants to die?!” μετατρέπεται σε ένα μάντρα για ανισόρροπα παιδιά. Είναι απλά κρίμα που έχει ήδη γυριστεί ταινία με τίτλο Rave to the Grave, γιατί αυτό θα ήταν το ιδανικότερο soundtrack. Επιπλέον, στο Dancehall, ενσωματώνεται μια πλειάδα ιδιόμορφων samples, συμπεριλαμβανομένου ενός που θυμίζει πολύ την κραυγή στο It Takes Two, αλλά με βαριά επεξεργασία, καθώς και παραπομπές στις Breeders. Το Döner είναι μια γενναιόδωρη δόση καφέ οξέως (σε κάποιες περιπτώσεις αυτό είναι κυριολεκτικό), όπως στο The Church of 606 Is Now Open For Business, όπου οι σεξουαλικές παραπομπές προέρχονται από τους Da Brat και Detroit Grand Pubahs, για να δηλώσουν ξερά πως η όλη εμπειρία έχει νοθευτεί από τα ναρκωτικά.

Λαμβάνοντας υπ’ όψη τις καταβολές και κλίσεις του Kid606, μας χτυπά κάπως απρόσμενα το γεγονός πως το Döner ακούγεται τόσο εύκολα με τη μία. Με διάρκεια που αγγίζει τα 80 λεπτά, οι ακροατές που έχουν εξοικειωθεί με τις θορυβώδεις και χαοτικές συνθέσεις που χαρακτήριζαν τις πρώτες δουλειές του De Pedro θα ανακαλύψουν πως εδώ δεν μιλάμε για ένα τεστ αντοχής. Φαίνεται πως η ωριμότητα (που ακούγεται ίσως βαριά λέξη εν προκειμένω) χτύπησε και τον φίλο μας, τουλάχιστον όσον αφορά στις συνθέσεις του. Εκεί που στις προηγούμενες κυκλοφορίες του κάποιες ευφυείς ιδέες εκχωρούνταν σε πεντάλεπτες επαναλήψεις μέτριων μπασογραμμών και αφελών samples που ξέφτιζαν πολύ γρήγορα, τα κομμάτια του Döner εξελίσσονται σε αληθινά τραγούδια (άλλη μια βαριά λέξη) όπου αυτό είναι απαραίτητο. Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς πως ο De Pedro έχασε το ταλέντο του για φάρσες -κάτι που φαίνεται στους τίτλους των Underwear Everywhere και America’s Next Top Modwheel. Το Underwear Everywhere συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία από τις ambient περιηγήσεις του την περίοδο της Mille Plateaux και θυμίζει το πιο ενδοσκοπικό υλικό του από το Resilience του 2005.

Το σημαντικότερο στοιχείο αυτού του δίσκου είναι πως πραγματικά τον χρειαζόμασταν. Είχαμε ανάγκη από μια καρφίτσα για να σκάσει τη μπουρπουλήθρα της ωραιοπαθούς και μονότονα ναρκισσιστικής day-glo χορευτικής μουσικής –αλήθεια, πόσο μέσα έπεσαν οι πρώτοι δίσκοι των Prodigy όταν προέβλεπαν τον fashion-trash ελιτισμό του nu-rave; Όπως και οι σύγχρονοί του Shitmat και Venetian Snares, ο Kid606 είναι ο αντι-ήρωας μπαμπούλας που μετατρέπει τα νυσταλέα πάρτι σε κάτι πιο ενθουσιώδες και απρόβλεπτο. Με αυτή την έννοια, το Döner βρίσκει τον De Pedro να μασουλάει καμένα μυαλά raver με μια παράξενη μα και δελεαστική γυαλάδα στο μάτι του.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.cokemachineglow.com ]

MySpace: http://www.myspace.com/kid606

Tracklist:

1. Intro
2. Be Monophobic With Me
3. Mr. Wobble’s Nightmare
4. Samhain California
5. Hello Serotonin, My Old Friend
6. The Church of 606 Is Now Open for Business
7. Getranke Nasty
8. Dancehall of the Dead
9. America’s Next Top Modwheel
10. You All Break My Heart
11. Baltimorrow’s Parties
12. Cerebrate Yourself
13. Monsters
14. Malcontinental
15. Great Lakes
16. Underwear Everywhere
17. Good Times

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply