• Επιλέξτε κατηγορία
• Electronica
• Featured
• Indie Pop
• Indie Rock
• Post Rock
• Synth Pop
• Video

Η ιστορία λέει πως μια μέρα, η γυναίκα του Thomas Hardy είπε σε έναν επισκέπτη στο σπίτι τους πως ο άντρας της θα καθυστερούσε λίγο να τον συναντήσει γιατί δούλευε πάνω σε ένα ποίημα για τον θάνατο. Ο επισκέπτης εξέφρασε την ανησυχία του για την ψυχική κατάσταση του συγγραφέα, αλλά η σύζυγός τον καθησύχασε λέγοντας πως «ο Thomas έχει εξαιρετική διάθεση».

Ίσως η Polly Jean Harvey, που κατοικεί εκεί που ζούσε και ο Hardy, να γνωρίζει την ιστορία. Το σίγουρο είναι πως λίγοι, έως ελάχιστοι, καλλιτέχνες περιφρονούν την ιδέα πως το συναίσθημα υπαγορεύει και το περιεχόμενο της τέχνης. Από το 1993, όποτε και η PJ σόκαρε με την ειλικρίνεια του Rid of Me, που δέχθηκε μια δυσάρεστη υποδοχή, περιφέρεται σαν κινούμενος στόχος στην μουσική πραγματικότητα. Με κάθε δίσκο της αφήνει και ένα κομμάτι του εαυτού της -άλλοτε με δαιμονισμένα blues, άλλοτε με West Country gothic. Την ίδια στιγμή, με κάθε της συνέντευξη, απαξιώνει και περισσότερο την αντίληψη του καλλιτέχνη ως απλού καταγράφοντα καθημερινών εμπειριών. Οι ακροατές που εντοπίζουν έναν πυρήνα συναισθηματικής αλήθειας μέσα σε κάθε νέα persona που υιοθετεί αναγκάζονται να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Δεν θα ήταν αυθαίρετο να συνάγουμε πως αυτή η γυναίκα που τραγούδησε για τη Νέα Υόρκη και τους νέους έρωτες στο Stories From the City το οποίο «σκούπισε» τα βραβεία  Mercury και αναθάρρησε στο Stories From the Sea, δεν είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη που περιφερόταν σαν στοιχειό στα κακοτράχαλα ύψη του White Chalk –δεν θα μπορέσουμε όμως να μάθουμε ποτέ την αλήθεια από την ίδια.

Στα press notes του A Woman a Man Walked By, τον πρώτο της δίσκο με τον πολύ-μουσικό John Parish μετά από το Dance Hall at Louse Point πίσω στο 1996, η Harvey συνοψίζει την δουλειά ως απλά ένα project, έναν αντιπερισπασμό, έναν αστεϊσμό –με άλλα λόγια, μια ελάσσονα κυκλοφορία. Πώς γίνεται όμως και το τελικό αποτέλεσμα είναι τόσο αναπάντεχα σαγηνευτικό;

Πρόκειται για μια αποσπασματική δουλειά που συναρμολογείται από το άκρατο και καθαρό χάρισμα των συντελεστών της. Ο δίσκος ανοίγει την αυλαία του με το ύπουλο και αισθησιακό Black Hearted Love ( “When you cry out my name in rapture/ I volunteer my soul for murder” ), το οποίο ίσως και να είναι το πιο εύρωστο rock κομμάτι της εδώ και χρόνια, αλλά δεν μας κρατάει μαζί του για πολύ καθώς παραδίδεται άδοξα στο αγωνιώδες mantra του Sixteen, Fifteen, Fourteen και στο βαλς του Leaving California. Μια παγωμένη αύρα από το White Chalk αγγίζει το The Soldier, στο οποίο η Harvey ονειρεύεται πως είναι ένας μαχητής που βαδίζει πάνω «στα πρόσωπα νεκρών γυναικών». Στιγμές ανατριχιαστικής σιγής διαρρηγνύονται από ξεσπάσματα κακόφωνης αντάρας. Στο Pig Will Not ακούμε την PJ να γρυλίζει σαν σκυλί, ενώ στο A Woman a Man Walked By/The Crow Knows Where All the Little Children Go ανταγωνίζεται την δαιμονική σκανταλιά του Nick Cave –μια μοχθηρή και αστεία ιστορία για έναν άντρα με «lily-livered balls» (Σ.τ.Μ μεταφράστε το μόνοι σας αυτό) ο οποίος ξερνά από ένα παράφρον λαρύγγι: «I want your fucking ass».

Μπορεί να υπάρχει μια εμφανέστατη έλλειψη κεντρικού άξονα σε αυτή τη δουλειά (κάτι που θυμίζει το Uh Huh Her του 2004), όμως η συνολική αίσθηση εμπνέει σιγουριά αντί για σύγχυση. Καμία από τις διάφορες ταυτότητες της Harvey (το πειραχτήρι, το σαρκικό, το βίαιο, το στερητικό) δεν φαίνεται προσποιητό εδώ. Μπορείτε λοιπόν να την δεχθείτε όπως είναι, σαν ένα απλό κορίτσι που αρέσκεται στο να αλλάζει διαθέσεις σαν το παιδί που αλλάζει φορεσιές, ή να μαντέψετε κάθε έκφανση του ανομολόγητου προσωπικού της δράματος από την νευρωτική ζωτικότητα των τραγουδιών της. Ποιος ξέρει άραγε ποιο από όλα αυτά είναι πιο κοντά στην αλήθεια; Είναι όμως αυτό το πιο σημαντικό όταν η μουσική είναι τόσο θαυμάσια;

[ Ελεύθερη Μετάφραση από guardian.co.uk ]

Official: http://pjharvey.lucidwebs.co.uk/

MySpace: http://www.myspace.com/pjharvey

Tracklist:

1. “Black Hearted Love” – 4:40
2. “Sixteen, Fifteen, Fourteen” – 3:35
3. “Leaving California” – 3:56
4. “The Chair” – 2:29
5. “April” – 4:41
6. “A Woman a Man Walked By/The Crow Knows Where All the Little Children Go” – 4:47
7. “The Soldier” – 3:55
8. “Pig Will Not” – 3:50
9. “Passionless, Pointless” – 4:19
10. “Cracks in the Canvas” – 1:54

Σας άρεσε αυτό το άρθρο; Εγγραφείτε στο RSS feed για να μην χάνετε ποτέ κανένα από αυτά!!!

Leave a Reply