Πριν μερικούς μήνες, ο πάλαι ποτέ συνεργάτης της Efterklang Peter Broderick κυκλοφόρησε το ομολογουμένως καταπληκτικό Music For Falling From Trees με την υπογραφή της Erased Tapes. Πρόκειται για μια μουσική «σουίτα» σε επτά μέρη, γραμμένη για να συνοδεύει μουσικά μια χορευτική παράσταση, θέμα της οποίας είναι ένας ασθενής παγιδευμένος σε μια ψυχιατρική κλινική. Αυτό που μας γοήτευσε σε αυτή τη δουλειά ήταν σίγουρα ο συνεπέστατος ειρμός, παρά την ελάχιστη διάρκειά της. Τα μινιμαλιστικά θέματα βιολιού εμφανίζονται κατά διαστήματα, ενώ οι ελαφρές αλλαγές στην ατμόσφαιρα και το ύφος μεταδίδονται με εκλεπτυσμένες μεταβολές ενέργειας και όχι με ολοκληρωμένες μελωδικές προόδους. Λόγω αυτού, το δυνατό σημείο αυτής της δουλειάς ήταν η μουσική λακωνικότητά της –αρκετά σύντομη ώστε να διατηρεί την προσοχή του ακροατή και τους στενούς δεσμούς μεταξύ των θεμάτων, αλλά και όσο μεγάλη χρειάζεται έτσι ώστε να εξερευνήσει πλήρως τις ηχητικές συνεκδοχές στην εξέλιξη των θεμάτων.    

Όχι πολύ πριν κυκλοφορήσει το Music For Falling From Trees, ο Ισλανδός Ólafur Arnalds, επίσης της Erased Tapes, οραματίστηκε ένα απλοϊκό αλλά αποτελεσματικό project με σκοπό να επανενταχθεί στην ιδέα της αυθόρμητης σύνθεσης: θα συνέθετε και θα έγραφε ένα μόλις κομμάτι μουσικής κάθε μέρα για μια βδομάδα και θα το κυκλοφορούσε απευθείας για δωρεάν download. Τα κομμάτια αυτά στο σύνολό τους είναι πλέον διαθέσιμα ως μια «παράπλευρη» κυκλοφορία (τα low bitrate mp3 τους διατίθενται δωρεάν) και, παρά την ξεχωριστή τους προέλευση, τα Found Songs μοιράζονται αρκετές ομοιότητες με την δουλειά του Broderick που παρουσιάσαμε παραπάνω.

Ο Broderick συνέθεσε την δική του δουλειά σε ταχύτατους ρυθμούς, μέσα σε τρεις βδομάδες, κάτι που έδωσε επιπλέον έμφαση στην συνεκτική θεματική δομή της. Η μικρή περίοδος ωρίμανσης κατάφερε το ίδιο αποτέλεσμα και για το Found Songs. Παρότι οι προηγούμενες κυκλοφορίες του Arnalds περιείχαν πιο πυκνές ενορχηστρώσεις, εδώ όλες οι συνθέσεις είναι απέριττες και χωρίς αχρείαστες φιοριτούρες. Η ταχύτητα με την οποία δημιουργήθηκαν δεν άφησε επιπλέον περιθώρια για επανεξέταση και το αποτέλεσμα είναι μια συλλογή μουσικών «στιγμών» απογυμνωμένων από κάθε βιτρίνα και τέχνασμα, με σωστή δομή, αλλά και την απαραίτητη ωμότητα στο συναισθηματικό τους μέρος.

Στον πυρήνα της όλης σύνθεσης βρίσκεται το πιάνο στον δικό του μονόλογο. Οι συναισθηματικές κορυφώσεις επιτελούνται σε στιγμές που το πιάνο φτιάχνει ηχητικές «μουτζούρες» μαζί με τα αέρινα βιολιά ή υφαίνεται μαζί με ελαφριά ηλεκτρονικά buzzes και crackles. Ένα τέτοιο παράδειγμα μας έρχεται νωρίς, καθώς το Raein ξεχωρίζει εξ’ αρχής. Πρόκειται για μια mini-συμφωνία από ρυθμικούς κυματισμούς του πιάνο και κοφτά στρωμένων εγχόρδων που εξαπολύει λάμψεις παγερού φωτός και σβήνει απρόοπτα. Όπως και στο Music For Falling Trees, η ποιοτική αξία του Found Songs αποδεικνύεται μέσω της μικρής διάρκειάς του. Κάθε κομμάτι μετά βίας ξεπερνά τον πήχη των τεσσάρων λεπτών, και ώσπου να καταλάβεις πως τελείωσε το Ljósið, νιώθεις πως το ταξίδι δεν διήρκεσε πάνω από πέντε λεπτά, πόσο μάλλον είκοσι.       

Πολλά έχουν ειπωθεί σχετικά με το τοπίο της Ισλανδίας και για τον τρόπο που αυτό, σχεδόν αναπόφευκτα και φυσικά, ενεργεί και επηρεάζει τους ντόπιους μουσικούς. Αν αυτό ισχύει και για την μουσική του Arnalds, τότε το διακρίνουμε σίγουρα στην διάχυτη αίσθηση γαλήνης και παροδικότητας. Αυτή η δουλειά θα εκτιμηθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό αν την ακούσετε σε ένα μοναχικό ταξίδι με τραίνο, καθώς το τοπίο περνά γρήγορα μπροστά από τα μάτια σας κι εσείς πάτε κόντρα στον ρυθμό του αφήνοντας το μυαλό σας να ταξιδεύει με τις αργές, κρυστάλλινες σκιές του Allt varð hljótt και τον επιβλητικό βηματισμό του Lost Song. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι κάπως απρόσμενο, δεδομένων των συνθηκών κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε το Found Songs, κι αυτό γιατί πρόκειται για το πιο όμορφο και σαγηνευτικό δημιούργημα του Arnalds μέχρι σήμερα.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: drownedinsound.com ]

ΜySpace: http://www.myspace.com/olafurarnalds

Erased Tapes: http://foundsongs.erasedtapes.com/

Tracklist:

1. Erla’s Waltz

2. Raein

3. Romance

4. Allt varð hljótt

5. Lost Song

6. Faun

7. Ljósið

Κάθε καινούριος δίσκος του Kid606 μας ενθουσιάζει κυρίως γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο να μαντέψεις πώς θα ακούγεται. Σνομπάροντας την γραμμική και επίπεδη εξέλιξη των περισσοτέρων συγχρόνων του στο είδος (εκείνων που περνούν διαφορετικές φάσεις), ο Miguel De Pedro μας προσφέρει μια μουσική ωδή που αναπτύσσεται σαν μια συνειδητή αφήγηση της πορείας του σαν άτομο, αλλά και των πολλών αλλαγών του ως μουσικός. Ακούγοντας το EP Die Soundboy Die, το οποίο σήμανε και την επιστροφή του, είχαμε την εντύπωση πως το Shout At The Döner, χώρια ο ανόητος τίτλος, θα στρεφόταν προς μια χαμηλότερων τόνων dubstep κατεύθυνση. Πέσαμε όμως έξω… κι αυτό γιατί η περίοδος απουσίας του De Pedro δεν ήταν τόσο σκοτεινή και παρανοϊκή όσο φαινόταν από το Soundboy. Αντί αυτού, το Döner βρίσκει τον Kid606 σε μια πιο γνώριμη φάση –αυτή της διακωμώδησης της υπερκινητικής χορευτικής μουσικής. Το πρώτο single, Mr. Wobble’s Nightmare, είναι το πρώτο έκθεμα του εξουθενωμένου raver, διαστρεβλώνοντας το θέμα των breaks και bleeps του κλασικού Mr. Kirk’s Nightmare των 4 Hero, το οποίο αναφέρεται σε έναν πατέρα που μαθαίνει για τον θάνατο του γιού του από υπερβολική δόση, και συνεχίζοντας με μια ηχογράφηση σε χαμηλό pitch του Jamie Stewart των Xiu Xiu όπου ανακαλύπτει πως ο γιος του φαγώθηκε ζωντανός από ravers. Εκεί που υπήρχε μια τουλάχιστον λάμψη ειλικρίνειας στο κομμάτι των 4 Hero, ο De Pedro αναλαμβάνει άτυπα χρέη σκηνοθέτη b-movies τρόμου. Όπως ο George Romero μπορεί να περάσει κοινωνικό σχολιασμό μέσα από τη φάρσα όταν η μονοτονία σε ένα αμερικάνικο εμπορικό κέντρο σπάει με άφθονη ροή αίματος, ο De Pedro ανατρέπει την κατάσταση και μας δίνει να καταλάβουμε πως οι ravers είναι κάτι σαν ζόμπι μέσα στο τυφλό τους ξεφάντωμα. Συν του ότι αυτό το μπάσο είναι απλά δολοφονικό…

Πέρα από το Mr. Wobble’s Nightmare, το Döner ξεκινά μια μοχθηρή κούρσα τρόμου σε ένα post-apocalyptic τοπίο. Στο Dancehall of the Dead (του οποίου ο τίτλος τα λέει σχεδόν όλα), η κραυγή-σάλπισμα του Nick Cave “Hands up! Who wants to die?!” μετατρέπεται σε ένα μάντρα για ανισόρροπα παιδιά. Είναι απλά κρίμα που έχει ήδη γυριστεί ταινία με τίτλο Rave to the Grave, γιατί αυτό θα ήταν το ιδανικότερο soundtrack. Επιπλέον, στο Dancehall, ενσωματώνεται μια πλειάδα ιδιόμορφων samples, συμπεριλαμβανομένου ενός που θυμίζει πολύ την κραυγή στο It Takes Two, αλλά με βαριά επεξεργασία, καθώς και παραπομπές στις Breeders. Το Döner είναι μια γενναιόδωρη δόση καφέ οξέως (σε κάποιες περιπτώσεις αυτό είναι κυριολεκτικό), όπως στο The Church of 606 Is Now Open For Business, όπου οι σεξουαλικές παραπομπές προέρχονται από τους Da Brat και Detroit Grand Pubahs, για να δηλώσουν ξερά πως η όλη εμπειρία έχει νοθευτεί από τα ναρκωτικά.

Λαμβάνοντας υπ’ όψη τις καταβολές και κλίσεις του Kid606, μας χτυπά κάπως απρόσμενα το γεγονός πως το Döner ακούγεται τόσο εύκολα με τη μία. Με διάρκεια που αγγίζει τα 80 λεπτά, οι ακροατές που έχουν εξοικειωθεί με τις θορυβώδεις και χαοτικές συνθέσεις που χαρακτήριζαν τις πρώτες δουλειές του De Pedro θα ανακαλύψουν πως εδώ δεν μιλάμε για ένα τεστ αντοχής. Φαίνεται πως η ωριμότητα (που ακούγεται ίσως βαριά λέξη εν προκειμένω) χτύπησε και τον φίλο μας, τουλάχιστον όσον αφορά στις συνθέσεις του. Εκεί που στις προηγούμενες κυκλοφορίες του κάποιες ευφυείς ιδέες εκχωρούνταν σε πεντάλεπτες επαναλήψεις μέτριων μπασογραμμών και αφελών samples που ξέφτιζαν πολύ γρήγορα, τα κομμάτια του Döner εξελίσσονται σε αληθινά τραγούδια (άλλη μια βαριά λέξη) όπου αυτό είναι απαραίτητο. Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς πως ο De Pedro έχασε το ταλέντο του για φάρσες -κάτι που φαίνεται στους τίτλους των Underwear Everywhere και America’s Next Top Modwheel. Το Underwear Everywhere συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία από τις ambient περιηγήσεις του την περίοδο της Mille Plateaux και θυμίζει το πιο ενδοσκοπικό υλικό του από το Resilience του 2005.

Το σημαντικότερο στοιχείο αυτού του δίσκου είναι πως πραγματικά τον χρειαζόμασταν. Είχαμε ανάγκη από μια καρφίτσα για να σκάσει τη μπουρπουλήθρα της ωραιοπαθούς και μονότονα ναρκισσιστικής day-glo χορευτικής μουσικής –αλήθεια, πόσο μέσα έπεσαν οι πρώτοι δίσκοι των Prodigy όταν προέβλεπαν τον fashion-trash ελιτισμό του nu-rave; Όπως και οι σύγχρονοί του Shitmat και Venetian Snares, ο Kid606 είναι ο αντι-ήρωας μπαμπούλας που μετατρέπει τα νυσταλέα πάρτι σε κάτι πιο ενθουσιώδες και απρόβλεπτο. Με αυτή την έννοια, το Döner βρίσκει τον De Pedro να μασουλάει καμένα μυαλά raver με μια παράξενη μα και δελεαστική γυαλάδα στο μάτι του.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.cokemachineglow.com ]

MySpace: http://www.myspace.com/kid606

Tracklist:

1. Intro
2. Be Monophobic With Me
3. Mr. Wobble’s Nightmare
4. Samhain California
5. Hello Serotonin, My Old Friend
6. The Church of 606 Is Now Open for Business
7. Getranke Nasty
8. Dancehall of the Dead
9. America’s Next Top Modwheel
10. You All Break My Heart
11. Baltimorrow’s Parties
12. Cerebrate Yourself
13. Monsters
14. Malcontinental
15. Great Lakes
16. Underwear Everywhere
17. Good Times

Οι φρενήρεις δεσποινίδες με το όνομα Chicks On Speed δεν είναι απλά ένα απολίθωμα της electroclash εποχής –στην ουσία πρόκειται για ένα art project. Τα βασικά μέλη, Melissa Logan και Alex Murray-Leslie, γνωρίστηκαν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου πριν 10 χρόνια και έκτοτε βρίσκονται στην πρώτη γραμμή μιας μεγάλης και συνεχώς μεταβαλλόμενης κολεκτίβας καλλιτεχνών, designers και μουσικών. Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την τελευταία κυκλοφορία τους Push The Spacebar, το 2004, μέχρι σήμερα, η μπάντα τους ήταν πλήρως απασχολημένη με άλλες δημιουργικές περιπέτειες, όπως το εντυπωσιακό Girl Monster (μια συλλογή τριών δίσκων από underground μουσική φτιαγμένη αποκλειστικά από γυναίκες) το 2006, και με διάφορα installations σε «ναούς» της σύγχρονης τέχνης όπως το Museum of Modern Art της Νέας Υόρκης και το κέντρο Pompidou στο Παρίσι. Προσθέστε σε αυτά μια πληθώρα κινηματογραφικών projects, fashion collections και τις κατασκευές των “Objekt Instruments” –εργαλεία παραγωγής θορύβου φτιαγμένα από οικιακά υλικά, όπως για παράδειγμα «ψηλοτάκουνες παπουτσο-κιθάρες», για τα οποία μάλιστα περιέχουν και οδηγίες κατασκευής. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός πώς κατάφεραν να βρουν χρόνο για την παραγωγή αυτού του –μακροσκελούς- διπλού δίσκου. Η αντιμετώπισή τους καθ’ όλα αυτά τα χρόνια της δραστηριότητάς του είναι ακραιφνώς υποκειμενική, και καταλήγει στο δίλημμα του αν τελικά τις «δέχεσαι» (όπως κάνουν οι λεγεώνες των οπαδών τους σε ολόκληρο τον κόσμο), ή όχι (όπως τους έδειξαν εμφατικά οι fans των Red Hot Chili Peppers που τους πέταξαν μπουκαλάκια με… ούρα στο opening show στο Hyde Park το 2004). Για κάποιον αδιάφορο ή/και άσχετο με το electroclash, τον κόσμο της σύγχρονης τέχνης και τις δηλωμένες φεμινίστριες, το Cutting The Edge θα ακουστεί ανυπόφορα θορυβώδες και παντελώς ακαταλαβίστικο. Οι στίχοι είναι υπερβολικά αφηρημένοι –μοιάζουν περισσότερο με σλόγκαν και δηλώσεις, αντί για τετράστιχα με κάποιον ειρμό. Ακόμα κι έτσι, είναι δυνατό να εκτιμήσετε την ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ που κουβαλάνε οι Chicks. Απόδειξη αυτού είναι κομμάτια όπως το Art Rules (ένα άτυπο sequel στο Fashion Rules του 2003), όπου σπάνε πλάκα με τον συχνά άστατο και σεξιστικό κόσμο της τέχνης, και το The Worst Band In The World, όπου σατιρίζουν τους απανταχού μιμητές και, ως είθισται, τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Μουσικά, το Cutting The Edge είναι στο μεγαλύτερο μέρος τους ένας poppy upbeat electro δίσκος, αλλά η χρήση των Objekt Instruments και της περίτεχνης αισθητικής «γέρνουν» το υλικό και προς την πειραματική πλευρά των πραγμάτων, αφού δεν μπορείτε να μείνετε αδιάφοροι απέναντι στην παρουσία τόσων και τόσων ασυνήθιστων ήχων. Για παράδειγμα, το Intro ανοίγει το δίσκο με κάτι που ακούγεται σαν κάποιος να χτυπά ρυθμικά ένα βολάν για κάποια δευτερόλεπτα, ενώ στο καταλλήλως τιτλοφορημένο Scream Song παραμορφώνει διάφορα κύματα γυναικείων ουρλιαχτών για τρία ολόκληρα λεπτά –που θα δοκιμάσουν τις αντοχές σας. Επιπρόσθετα, μεταξύ των κομματιών του δίσκου θα ακούσετε αρκετά μικρά αφηγηματικά σημεία και τυχαίους θορύβους. Τα tracks που ξεχωρίζουν συνωστίζονται στον πρώτο δίσκο, ξεκινώντας με το πιασάρικο και beat-άτο Girl Monster που καταπιάνεται με τις χαζοβιόλες popstars, έχει σαφείς αναφορές στο φεμινισμό και φιλτράρει άκαμπτα γερμανικά φωνητικά που ακούγονται σαν από ανδροειδές. Τα Buzz και Art Rules ξεχωρίζουν με την διασκεδαστική τους χροιά, ενώ στο Sex In Der Stadt ο ακροατής βομβαρδίζεται από αυτοσχεδιασμένες διαφημίσεις για sex hotlines.

Παρά τις κορυφώσεις του δίσκου, πρέπει να παραδεχτούμε πως 24 tracks είναι όντως πολλά, και οι Chicks ρισκάρουν να κουράσουν ακόμα και τους φανατικούς φίλους τους. Οι Γερμανίδες έχουν την ικανότητα να είναι ταυτόχρονα προσιτές και μη προσιτές μέσα σε διάστημα λίγων δευτερολέπτων και, γενικά, οι δίσκοι τους ξεφεύγουν από τα πλαίσια της «μουσικής για την μουσική». Πειραματίζονται συνεχώς με τους εαυτούς τους και τον ίδιο τον ακροατή, δίνοντας στο αποτέλεσμα μια καλλιτεχνική αξία έξω από τα συνηθισμένα και συμβατικά. Μπορεί να απευθύνονται σε… ιδιαίτερα γούστα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως αυτά τα γούστα είναι και χαμηλότερης ποιότητας.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://wearsthetrousers.com ]

Official Site www.chicksonspeed.com/

MySpace http://www.myspace.com/chicksonspeed

Tracklist

CD1

01. Intro
02. Girl Monster
03. Art Rules
04. Art Speaks Out
05. Vibrator
06. Airport Connection
07. Buzz
08. Extended Paintbrush
09. Globo Cop
10.Sex In Der Stadt
11.Strip Song

CD2

01. How To Build A High Heeled Shoe Guitar
02. Super Surfer Girl
03. Sewing Machine
04. Black And White Diva
05. Coolhunters
06. The Worst Band In The World
07. Scream Song
08. Art Rules Christopher Just’s Hard One Intro
09. Art Rules Christopher Just’s Hard One
10.Instrometalized
11.Sarah Baker makes partying into art
12.Cutting The Edge
13.Dangerous Ones (Hidden Track)

Για κάποιους, το όνομα Alec Empire δεν χτυπά το παραμικρό καμπανάκι. Για κάποιους άλλους, φέρνει στο νου εικόνες από υπόγεια μεσ’ τον ιδρώτα clubs που κοπανάνε αφόρητα glitch techno beats, ασήκωτα guitar riffs, πειραγμένα φωνητικά και σπασμωδικά κρουστά που σείουν τους τοίχους.Ο ιδρυτής της ψυχωμένης γερμανικής industrial dance ομάδας των Atari Teenage Riot, είναι ταυτόχρονα και προπάτορας της, σχεδόν τρομακτικής, digital hardcore. Με τις συνήθεις πολιτικά φορτισμένες αναφορές και την περιρρέουσα πολεμική της ατμόσφαιρα, η μουσική του Empire απευθύνονταν πάντοτε σε ιδιαίτερα γούστα.

Είναι σχεδόν ανακουφιστικό το γεγονός πως παρατηρούμε ένα γενικότερο καλμάρισμα στην μουσική του στην πάροδο του χρόνου. Το Shivers είναι ο προάγγελος και η βάση ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει στα τέλη του χρόνου και είναι σχετικά απολαυστικό για το αυτί του μέσου ακροατή. Εδώ, ο Empire δημιουργεί ενδιαφέροντα μουσικά «στρώματα», πάνω στα οποία «ξαπλώνει» η κατά τα άλλα μονότονη φωνή του. Από την καθαρή και άκαμπτη minimal techno του Control Drug, στα άτονα, μα και απειλητικά, mood pieces (όπως το ομώνυμο track), όλα προσεγγίζονται με μια ψυχρή και πειθαρχημένη ακρίβεια.

Το timing είναι επίσης με το μέρος του, καθώς η επιρροή του έχει πάρει και πάλι μια ανοδική πορεία από το στούντιο-αποθήκη του στο Βερολίνο, όχι προς το mainstream, αλλά σίγουρα προς ένα μεγαλύτερο ακροατήριο. Στις πρόσφατες συνεργασίες του βρίσκουμε την συμπαραγωγή του The Bachelor του Patrick Wolf, καθώς και την συνεισφορά των φωνητικών του στο καταπληκτικό If You Live Or Die των The Big Pink.

Το Baby Skull είναι, ίσως, το πιο ενδιαφέρον και πολυδιάστατο κομμάτι του ΕΡ. Ανοίγει με ένα ντελικάτο ηλεκτρονικό θόρυβο που κλείνει το μάτι στον Aphex Twin, «αγκαζέ» με ένα αναπάντεχα funky κιθαριστικό riff που τολμάμε να πούμε πως θυμίζει The Rapture, πριν η χαρακτηριστικά αποστασιοποιημένη φωνή του Empire μπει στο προσκήνιο μέσα από περίεργα ηλεκτρονικά φιλτραρίσματα.

Μόνο το 1000 Eyes (Film Version) καταφέρνει να μείνει κάπως αδιάφορο, αφού το πειραγμένο feedback της κιθάρας και τα κλαψιάρικα πλήκτρα το κάνουν να ακούγεται σαν ένα b-side των Nine Inch Nails. Σαν σύνολο όμως, το Shiver είναι μια καθηλωτική, και κατά διαστήματα εξαίσια δουλειά ενός καλλιτέχνη που είναι γνωστός για την αντισυμβατικότητά του.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.musicomh.com ]

Official Site: http://www.alec-empire.com/

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 μέχρι και σήμερα, οι δύο μεγαλύτερες δισκογραφικές της Γερμανικής ηλεκτρονικής μουσικής είναι, το δίχως άλλο, η Kompakt και η International Deejay Gigolo–«τέκνο» του DJ Hell. Παρά τις ηχηρές κυκλοφορίες από ονόματα όπως οι Miss Kittin & the Hacker, Dopplereffekt, Psychonauts και Fischerspooner, η Gigolo δεν έχει καταφέρει ακόμα να πάρει την πρωτοκαθεδρία στον χώρο και απ’ ό,τι φαίνεται, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει άμεσα. Ο Hell είναι ένας από τους πιο σημαντικούς «wax spinners» της εποχής μας, γεγονός που αποδεικνύεται και από την παρέλαση των guest μουσικών σε κάθε προσωπική δουλειά του. Στο NY Muscle βρήκαμε, μεταξύ άλλων, τους Erlend Øye (Kings of Convenience), James Murphy (LCD Soundsystem, DFA) και Alan Vega (Suicide). Η τέταρτη κυκλοφορία του είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή σε αυτό τον τομέα: οι Bryan Ferry, P.Diddy, Christian Prommer και Peter Kruder (Kruder & Dorfmeister) δίνουν μια επιπλέον λάμψη στο αποτέλεσμα, που δυστυχώς, δεν φτάνει στα ύψη που του αναλογούν.

Το Teufelswerk (που στα γερμανικά σημαίνει «δουλειά του διαβόλου») σίγουρα ακούγεται πιο ολοκληρωμένη σαν δουλειά από την προηγούμενη. Εκεί που το NY Muscle ακουγόταν κάπως σαν μια σειρά από ημιτελείς ιδέες περιλουσμένες με τυχαίες στιχουργικές ασυναρτησίες, ο νέος δίσκος του Hell είναι μια διπλή (double-disc, χωρισμένα με τους τίτλους Night και Day) και πλήρως ανεπτυγμένη εξερεύνηση στην club friendly house και στην εκδοχή του δημιουργού πάνω στο σύγχρονο ambient Krautrock.

Το «φωτεινό» ήμισυ του διπλού δίσκου, με τον υπέρτιτλο Day, είναι ξεκάθαρα αυτό που μας κερδίζει. Αν και παίρνει τα εύσημα για ένα μεγάλο κομμάτι της δουλειάς, ο ρόλος του Kruder είναι πιο σημαντικός στην παραγωγή. Αρκετά από τα «ηχοτοπία» του δίσκου μας ταξιδεύουν πίσω στην πρωτόλεια ηλεκτρονική μουσική στα τέλη του ’60 – αρχές ’70. Από μόνο του το Germania «δείχνει» προς τους Morton Subotnick, Bernard Fevre και Kraftwerk, με ταξιδιάρικες synthesizer κυματογραμμές, διάσπαρτα blips και την ολότελη απουσία μπάσου.

Το κυρίαρχο single, The Angst, ακολουθεί μια απλουστευμένη, αν και αποτελεσματική ακολουθία ακουστικής και ηλεκτρικής κιθάρας με ατμοσφαιρικά φωνητικά πάνω σε ένα σταθερό και απαλό beat. Στο The Angst Pt. 2, ξεχνιέται προς στιγμήν η οργανική ενορχήστρωση, αλλά η σύνθεση εξακολουθεί ικανοποιητικά και χτίζει πάνω στη θεματική ανάπτυξη του πρώτου του μισού –κάνοντάς το εξαιρετική επιλογή για single. Το μέρος αυτό του άλμπουμ κλείνει με μια ευφυέστατα πειραγμένη διασκευή του Silver Machine των Hawkwind, με πλήρη απαρτία ψυχοτρόπων φωνητικών, που ταιριάζει απόλυτα στον «ανθεμικό» 80s χαρακτήρα του instrumental που δεν τσιγκουνεύεται «γκάζια» καθ’ όλη τη διάρκεια.

Στην αντίπερα όχθη, η Night πλευρά του άλμπουμ, μπορεί να παρομοιαστεί με τον μεγαλύτερο αδερφό του NY Muscle που έχει μείνει δυο-τρεις τάξεις… μετεξεταστέος. Με το ξεκίνημα, ο Bryan Ferry ακούγεται κάπως παρωχημένος και αποστασιοποιημένος στο U Can Dance, ένα κομμάτι που υπερ-προσπαθεί να αρέσει. Αντίστοιχα, η rap-μουρμούρα του Diddy στο The DJ δεν μας αγγίζει –η στιχομυθία που περιγράφεται από τους στίχους αφορά μόνο «καφετεριακές» συζητήσεις γύρω από τη διάρκεια των mixes κάποιων DJ’s… Αφήνοντας τους στίχους κατά μέρος, η μουσική της Night πλευράς του δίσκου περιέχει όλα τα στάνταρ που θα περίμενε κανείς: retro-synth house πάνω σε δυναμικά beats.

Αν και όχι αδιάφορο, το Teufelswerk, ιδιαίτερα στην Day πλευρά του, αποδεικνύει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του δημιουργού του, που ίσως να παίρνει τον εαυτό του κάποιες φορές παραπάνω σοβαρά απ’ ό,τι χρειάζεται… Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να το μειώσει όμως στα μάτια (και αυτιά) των fans του είδους.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.popmatters.com ]

Official Site: http://www.djhell.de/

Tracklist:

CD1 – “NIGHT”

1. “U Can Dance” (Featuring vocals from Bryan Ferry)
2. “Electronic Germany”
3. “The DJ” (Featuring P. Diddy)
4. “The Disaster”
5. “Bodyfarm2”
6. “Hellracer”
7. “Wonderland”
8. “Friday, Saturday, Sunday”

CD2 – “DAY”

1. “Germania”
2. “The Angst” & “The Angst Pt. 2”***
3. “Carte Blanche”
4. “Nightclubbing”
5. “I Prefer Women To Men Anyway”
6. “Action (Interlude)”
7. “Hell’s Kitchen”
8. “Silver Machine” (Hawkwind cover)

Είναι γνωστό πως τα γαλλικά είναι η γλώσσα του έρωτα (ή έτσι θέλουν να πιστεύουν οι Γάλλοι) και πως εκείνοι που τα μιλούν καλά έχουν ένα πλεονέκτημα σαγήνης απέναντι στο αντίθετο φύλο εν ώρα φλερτ. Αν είναι όντως έτσι, τότε ετούτοι οι τύποι από το γαλλόφωνο Κεμπέκ «κρατούσαν ομπρέλα» όταν «έβρεχε» ο Θεός συναισθηματική αβρότητα –η γοητεία τους δεν είναι ούτε ανάλαφρη, ούτε εύθυμη. Τα επίπεδα τεστοστερόνης στην μετα-αποκαλυπτική χορευτική μουσική των We Are Wolves κάνουν τον εραστή πολεμιστή, σε ένα τρίπτυχο πόθου, οργής και ρομάντζο. Μην μπείτε στον κόπο να τους ρωτήσετε το αντικείμενο του πόθου τους ή της οργής τους –η απάντηση είναι πάντα η ίδια. Το στιβαρό ντεμπούτο του γκρουπ, γοητευτικότατα βαφτισμένο Non-stop Je Te Plie en Deux (“Non-Stop I Fold You in Two” στα αγγλικά) κατάφερε να κερδίσει την δική του θέση στη ήδη υπερφορτωμένη dance-rock αγορά δίνοντας έμφαση σε ό,τι είναι βρώμικο και προκαλεί πόνο. Όποιος επιλέξει να χορέψει σε αυτά τα synthesizer που καίνε tweeters και σε αυτά τα υψηλών οκτανίων beats, θα χρειαστεί σίγουρα ένα παυσίπονο για ημικρανίες αντί για ένα χάπι ecstasy. Μπορεί η μουσική των We Are Wolves να άφηνε ένα ψυχολογικό στίγμα στον ακροατή, στερούταν όμως στιλιστικής διάστασης σε όσα έχουν να κάνουν με την χορευτική μουσική. Και αυτό επιχειρούν να αλλάξουν με το Total Magique.

Το οπλοστάσιο παραμένει στη θέση του και ενεργό. Όπως το Little Birds από το Non-Stop ξεκοίλιασε το My Sharona, το νέο track Magique πετσοκόβει μια μπασογραμμή που θυμίζει Blue Monday, με τον τραγουδιστή Alex Ortiz να ουρλιάζει στα γαλλικά για τις… αρετές της μαγείας. Το σφυροκόπημα του πρώτου κομματιού Fight & Kiss βάζει και την σφραγίδα του άλμπουμ σχετικά με τις αλλοπρόσαλλες σχέσεις που περιγράφονται. Ο Ortiz επικαλείται με λάγνα τραγικότητα: “Wasted all these years/ Wasted all these tears/ Come and kiss me.” Η επίμονη στάση του τραγουδιστή παραμένει σταθερή μαζί με το επηρεασμένο από την kraut χορευτικό mood του γκρουπ, σε εμπόλεμα κομμάτια όπως τα Some Words και Walk Away Walk, αφήνοντας όμως να διαρρεύσει και μια ιδέα ευαισθησίας.

Με τον δικό τους, διεστραμμένο τρόπο, οι We Are Wolves φτάνουν σε σημείο να προσφέρουν έως και σαγηνευτικές μπαλάντες, υφαίνοντας μεταξύ τους ετερόκλητα κομμάτια θορύβου για να περιλούσουν την αλλόκοτη ιδέα τους για τον ρομαντισμό. Στο Coconut Night, η (σπανίως χρησιμοποιημένη) κιθάρα που με την σιγουριά και αυτοπεποίθησή της θυμίζει AC/DC παρέχει τη βάση για να μπορεί ο Ortiz να αναφέρεται σε φίδια και θάλασσες, ώσπου ο Cyrano κάτι του ψιθυρίζει στο αυτί και το χάνει εντελώς λέγοντας: “You are my coconut night/ My favorite place.” Η νατουραλιστική θεματολογία συνεχίζεται στο So Nice, So Cold, έναν ντελικάτο ηλεκτρονικό παιάνα στο χιόνι που καταλήγει στην ατάκα: “I wish I could walk to the pyramids with you.”

Έτσι λοιπόν, με μια δόση γενναίου σουρεαλισμού και κάποιες τεχνικές τροποποιήσεις, το Total Magique είναι σίγουρα πλουσιότερο από το ντεμπούτο τους. Τα τρία τελευταία instrumental tracks αφήνουν μια υπόσχεση για κάτι καινοτόμο, εγκαταλείποντας τον παλμικό ρυθμό και τα αγωνιώδη φωνητικά, αλλά η άρνηση του γκρουπ για την dance πεπατημένη τα αφήνουν κάπως επίπεδα. Παρόλα αυτά, οι We Are Wolves δεν υπήρξαν φειδωλοί σε ό,τι γουστάρουν να κάνουν καλύτερα και το να ζητήσουμε κάτι παραπάνω θα ήταν απλά λαιμαργία. Αν ζητάτε μελιστάλαχτη dance μουσική χωρίς ηχητικές διαστροφές, πηγαίνετε σε ένα dance club. Αυτοί εδώ οι τύποι από το Κεμπέκ αποδίδουν μόνο ό,τι πιο αχρείο κρύβει μια αντρική καρδιά, και το Total Magique είναι ένας αισθηματικός εκτροχιασμός που δύσκολα θα ζήσετε αλλού και ακόμα δυσκολότερα θα αγνοήσετε.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από:  Adam Moerder, http://pitchfork.com ]

Official Site: http://wearewolves.net/blog/

Η νέα κυκλοφορία του DJ Freeland από το Brighton, ύστερα από το Now & Them πίσω στο 2003, είναι και μια στροφή στην μουσική του κατεύθυνση, αφού, όπως δηλώνει και ο ίδιος, σκοπός του ήταν να δημιουργήσει ένα συνολικό έργο που θα ακούγεται ενιαίο, αντί για μια σειρά από beats στρωμένα το ένα πάνω στο άλλο: «Ήθελα να φτιάξω μουσική που μπορώ να παίξω ζωντανά και όχι απλά να γυρίζω δίσκους».Φυσικά, το Cope δεν απεμπολεί εντελώς τα δυναμικά beats, τον electro πυρήνα του Freeland και εκείνους τους πιασάρικους club-ρυθμούς που θα γέμιζαν οποιαδήποτε πίστα. Εδώ όμως θα βρείτε και κάτι σχετικά πρωτόγνωρο για το είδος: κοφτερές σαν ξυράφια κιθάρες και (ναι!) αληθινά τύμπανα. Για τις ενορχηστρώσεις του, ο Freeland βασίστηκε σε ένα πιο παραδοσιακό στυλ σύνθεσης, σε σχέση με το συμβατικό τρόπο που γίνονται τα dj sets, δίνοντας στο Cope μια ποιοτική αξία που σίγουρα θα διαρκέσει και θα εμπνεύσει και άλλους δημιουργούς.

Ένα επίσης αξιομνημόνευτο στοιχείο του άλμπουμ είναι τα ονόματα που συμμετέχουν: ο Kurt Bauman στα φωνητικά (ο οποίος έχει και τον κύριο λόγο στα live του σχήματος που δημιουργήθηκε), ο γνωστός και μη εξαιρετέος Tommy Lee των Mötley Crüe, ο Joey Santiago των Pixies και ο Jerry Casale των DEVO… Dance music? Κι όμως!

Μπορεί το Cope να είναι ένας δίσκος electronica στην καρδιά, αλλά με τέτοια σύνθεση συνεργασιών, από το alternative rock μέχρι το heavy metal, και η πρόσμιξη τους με καθαρά dancefloor στοιχεία, διεκδικεί τη δική του θέση και το δικό του στυλ, αψηφώντας κάθε κατηγοριοποίηση.

[Ελεύθερη Μετάφραση από electro-music.suite101.com]

Official

MySpace

Πίσω στο 2003, δύο από τους σημαντικότερους μάστορες του ήχου από την Σκωτία ένωσαν τις δυνάμεις τους με σκοπό να φτιάξουν μια μπάντα που θα φτιάχνει μουσική για ένα soundtrack για τον ηδονισμό, την παρακμή, τις αποκλίνουσες συμπεριφορές και… τον χορό. Πήρε το αλλόκοτο όνομα Marmaduke Duke και οι φυσικοί αυτουργοί λέγονται Simon Neil (μέλος των Biffy Clyro) και P J Reid (ιδρυτικό μέλος των Sucioperro).Ύστερα από δύο χρόνια μουσικών διαβουλεύσεων και πειραματισμών, η μπάντα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της, The Magnificent Duke, το 2005. Η καθυστέρηση οφειλόταν στις υποχρεώσεις των δυο Σκωτσέζων με τις κύριες μπάντες τους, γεγονός που καθυστέρησε και το δεύτερο άλμπουμ, που ήταν ήδη έτοιμο από το 2006. Η ξαφνική επιτυχία και δημοσιότητα που γνώρισαν οι Biffy Clyro, ανάγκασε τους Marmaduke Duke να κυκλοφορήσουν το νέο τους δίσκο όταν θα μπορούσαν να τον υποστηρίξουν και με μια περιοδεία. Αρχικός σκοπός των Marmaduke Duke είναι να κυκλοφορήσουν τρία άλμπουμ, εν είδη τριλογίας.

Επί σκηνής, το ντουέτο συνεργάζεται με τους αδερφούς Johnston, James και Ben, από τους Biffy Clyro, τον ντράμερ Fergus Munro και έναν μυστηριώδη μασκοφόρο με το λιτό όνομα The Duke.

Στο Duke Pandemonium, η μπάντα στρέφεται προς ένα πιο καθαρό synthesizer ύφος. Με την σημαντική βοήθεια της μίξης του Rich Costey (Muse, Mars Volta και Foo Fighters) και το mastering του Howie Weinberg (Nirvana και Smashing Pumpkins), οι Σκωτσέζοι καταφέρνουν να δημιουργήσουν μουσική πάνω σε εντελώς διαφορετικές βάσεις απ’ ότι στο παρελθόν.

Οι συνθέσεις τους μας ταξιδεύουν πίσω στην παιδική μας ηλικία και στα παιχνιδίσματα με τα πρωτόλεια αρμονιάκια της Casio, αλλά και μπροστά στο χρόνο, σε έναν κόσμο που δεν μπορείς να πεις με σιγουριά πως θα υπάρξει ποτέ, αλλά είσαι σίγουρος πως ακούγεται άψογα στα αυτιά σου.

[Ελεύθερη Μετάφραση από theregoesthefear.com]

Official: http://www.themarmadukeduke.com/

MySpace: http://www.myspace.com/themarmadukeduke

Παραφροσύνη ή διάνοια; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποια κατάσταση είναι υπεύθυνη για αυτό το άλμπουμ των Louderbach. Μπορούμε όμως να σας δώσουμε μια συμβουλή: αν έχετε σκοπό να το ακούσετε μαζί με την παρέα σας σε κάποιο barbeque, μην εκπλαγείτε αν θεωρηθείτε κατόπιν ηθικοί αυτουργοί σε αλλεπάλληλους αυτό-τραυματισμούς.

Ολόκληρο το νέο άλμπουμ των Troy Pierce και Gibby Miller κατακλύζεται από μια νυχτόβια απειλή, μια συμπαγή και δυναμική ατμόσφαιρα σκοτεινού synth cabaret και αργών EBM καταλήψεων σε νεκροταφεία. Προσθέστε και το σαν-εικόνισμα εξώφυλλο του δίσκου (που θυμίζει την αξέχαστη δουλειά του Peter Saville για την Factory), και έχετε το τέλειο δώρο γενεθλίων για το πιο ξεχωριστό… ghoul στη ζωή σας.

Το Autumn είναι εγκεφαλικό, αλλά όχι μετρημένο. Ζωντανεύει, και δεν φυλακίζεται, από τις επιρροές του. Φέρνει στο μυαλό το When Horses Die του Thomas Brinkmann, μόνο που αυτό το «Φθινόπωρο» είναι πιο ζωντανό και οργανικό, με ένα πείσμα να μείνει κολλημένο στο dance floor, και με μια παιγνιώδη διάθεση που δεν στερεί την δημιουργική ελευθερία από τα δυο μισά αυτής της συνεργασίας. Η αρκτική τραχύτητα του Miller αιωρείται ασώματη πάνω από κοφτά 808-γουργουρίσματα, ανοίγοντας ένα αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ ανθρώπου και μηχανής. Τα δύο μέρη του συνόλου συντονίζονται χορεύοντας γύρω από ένα κενό –σαν ένα φόρο τιμής στον Ian Curtis από τον Plastikman.

Τα φωνητικά σπάνια τραγουδούν –όπως στο She, όπου μουρμουρίζουν στο background, ή στο So This Is Control όπου ακούγονται ορθά-κοφτά, σαν εξαρθρωμένες διακηρύξεις. Μόνο στο album single, Shine, προσεγγίζουν κάτι σαν pop ρυθμό, με την μελωδία και τα ακόρντα να ανελίσσονται από τον πάγο και τις σκιές για να συγκεραστούν σε ένα θραύσμα πιασάρικου ήχου. Ο Pierce διατηρεί τον πλήρη έλεγχο της γκρι-σαν-πέτρα techno παλέτας του, κάνοντας διαρκώς περισσότερα με το λιγότερο δυνατό, και δημιουργώντας έναν σκιώδη και ζοφερό μινιμαλισμό, με άφθονες μικρές πινελιές και απόκοσμα, παγωμένα, synthesizer.

Τα πάντα κορυφώνονται στο Nothing More Than a White Poison, όπου οι ηλεκτρονικοί ήχοι του Pierce απειλούν να κατασπαράξουν τις σκληρές επανόδους του Miller, λες και ο ναρκισσισμός ενός μεθυσμένου λίμπιντο θέλει να ξεσκίσει σε κομμάτια το ομιλών εγώ, αφήνοντας πίσω μόνο μια τυφλή και ζωώδη παρόρμηση. Το σκηνικό ενός κοινού club μεταλλάσσεται σε ένα horror show: σκεφτείτε το άνοιγμα του The Hunger του Tony Scott, με τους Bauhaus να παίζουν το Bela Lugosi‘s Dead, ενώ η Catherine Deneuve και ο David Bowie ασελγούν θανάσιμα πάνω σε δυο ανυποψίαστα party animals. Μια τέτοια αιμοδιψή τάση κυριεύει το Autumn. Είναι η πείνα του μοναχικού, απομονωμένου, αρπακτικού. Κάθε ήχος του είναι ένα μπήξιμο των νυχιών του στην στείρα γη.

[Ελεύθερη Μετάφραση από residentadvisor.net]

MySpace

TrackList:

01. Autumn
02. Seems Like Static
03. One Hundred Reasons
04. Notes
05. Nothing More Than a White Poison
06. She
07. So This Is Control
08. Sunspots
09. Shine

Δεν είναι το νέο άλμπουμ των Knife, αλλά σε μεγάλο βαθμό αντιμετωπίζεται ως τέτοιο. Έστω ως το υποκατάστατο αυτού. Γεγονός που μας υπενθυμίζει και πάλι πόσο εγκληματικά πρωτεύουσα θέση έχουν τα “φωνητικά” στον κόσμο της pop μουσικής. Διότι ό, τι θυμάται ο μέσος περιστασιακός ακροατής του Silent Shout τρία χρόνια μετά δεν είναι τίποτε περισσότερο από τα ψυχρομπιγιορκικά φωνητικά της Karin και ότι λησμόνησε είναι τα ελλειπτικά θολά τοπία του Olof. Της οικογένειας των Dreijer αμφότεροι ασφαλώς…

Καθώς όμως σε όλη τη διάρκεια του Fever Ray υπάρχει άπλετος χώρος για τους λατρεμένους – παρά την ξινίλα τους βοκαλισμούς- , ομού με άπλετη θoλούρα και περίσσευμα μινιμαλισμού στις ενορχηστρώσεις (ποια είναι άραγε η κατάλληλη λέξη για την υπερβολική χρήση μινιμαλιστικών ηχητικών μεθόδων;), ενώ οι όποιες προστριβές είχαν οι Knife με την ορθή pop γραφή υποχωρούν μέχρι που εξαφανίζονται, γίνεται αντιληπτό ότι το ½ του σπουδαιότερου ντουέτου της Σουηδίας προ(σ)καλεί μέχρι και αυτούς που αχνά τη θυμούνται από τα δανεισμένα φωνητικά στο What Else Is There των Royksopp να ασχοληθούν και πάλι μαζί της.

Το Fever Ray είναι φτιαγμένο με τον ίδιο τρόπο που κατασκευάζεται ένα Ford Focus ST ή ένα ζηλευτών επιδόσεων πικάπ της Rega. Άπαντα σηκώνουν πολύ “φτιάξιμο”, “πείραγμα”, “φινίρισμα”, “μοντάρισμα”, “μιξάρισμα”… πες το όπως θες. Χωρίς να είναι απαραίτητα ανολοκλήρωτες και οι δέκα συνθέσεις του άλμπουμ σχεδόν απαιτούν να συμπληρωθούν με νέες ιδέες, που είτε θα τις απογειώσουν, είτε απλά θα τις παραμορφώσουν. Σχεδόν επιβάλλεται από τους ίδιους τους δημιουργούς η ανάγκη για ένα Fever Ray Remixed. Ή The Fever Raymixes… για να πούμε και καμιά εξυπνάδα. Χωρίς να εννοούμε πάντως το ξεχασμένο drum machine του Familjen στο frontground του If I Had A Heart. Προσδοκούμε περισσότερη έμπνευση.

Μες στην καλοδεχούμενη ηχητική ομοιογένεια, το Seven ξεχωρίζει για την ακουστική ρυθμικότητα που δεν υποχωρεί μπροστά στο easy listening και θέτει σαφείς όρους και πάλι για την ορθή κρίση της radio friendly ποπ ελεκτρόνικα στα τέλη των 00s. Πιο απαιτητητικό ήδη από τον τίτλο του κάπου προς το τέλος του άλμπουμ, το Keep The Streets Empty For Me για δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο μετά το Ninna Nanna των Lulu Rouge υπενθυμίζει ότι το Mezzanine των Massive Attack υπήρξε ένα αδικημένο (από όλους μας) άλμπουμ. Ένα ακόμη σπουδαίο τραγούδι που διατηρεί σε χαμηλές συχνότητες την ευγένεια του ευρωπαϊκού ψύχους και δεν το μολύνει με δύσοσμες dub αναθυμιάσεις από άλλες ηπείρους. Από δίπλα το Triangle Walks, το δεύτερο σε σειρά, αλλα πρώτο σε αξία single του άλμπουμ. Με μπαρόκ ηλεκτρικά ξυλόφωνα και κιτρινισμένη (όπως Yello) σινεμασκόπ διάθεση.

Το ενδεχόμενο ατού του άλμπουμ περιέργως είναι και το στοιχείο που περιορίζει τις δυνατότητες του. Στον ασφαλώς πιο δαιδαλώδη κόσμο των Knife τα φωνητικά της Karin, χωρίς ποτέ να αλλοιώνονται, “δοκιμάζονταν” μέσα από εξαντλητικά φίλτρα και κατέληγαν ως ένα ακόμη ψηφιακό όργανο προς εξυπηρέτηση του τελικού -και αξεπέραστα εθιστικού…- αποτελέσματος. Εδώ πρόκειται για solo project και όλως φυσιολογικά τα φωνητικά παραμένουν κατά βάση “καθαρά” (εξαίρεση η… επιβράδυνση στο Concrete Walls) και κάνουν και ένα βήμα μπροστά από την ηχητική πρωτοπορία, η οποία ούτως ή άλλως εξαντλείται σε γνωστές πλέον κατακτήσεις.

Από τις παγανιστικές μάσκες των Knife, στην ρεαλιστική κόμικ πραγματικότητα στο εξώφυλλο του Fever Ray. Όπως ακριβώς η αυταξία της μουσικής του εν λόγω project υποχωρεί ελαφρώς όταν καλείται σε καθεστώς σύγκρισης με το πρωτογενές υλικό αυτής, έτσι ακριβώς αντιπαρατίθεται και η ρεαλιστική εικόνα στην σχεδιαστική αναπαραγωγή της. Όπως όταν δεν άντεχες την αναμονή για το νέο άλμπουμ των…………….. και ξεγέλαγες τη δίψα σου, χωρίς να ξεδιψάς, με τις σόλο κυκλοφορίες του…………… Για κάποιο λόγο δυσκολεύομαι να συμπληρώσω τα κενά.

[Πηγή: Άρης Καραμπεάζης - mic.gr]

Official: http://feverray.com/

MySpace: http://www.myspace.com/feverray

Tracklist: