Το πολυαναμενόμενο νέο album των Vello Leaf είναι εδώ και λίγες βδομάδες γεγονός! Το dream ρορ συγκρότημα που ξεκίνησε το 1999 στα Χανιά και έκανε το ντεμπούτο του το 2006, ξεχωρίζοντας με τον ονειρικό και κινηματογραφικό ήχο του, παρουσιάζει την πρώτη του Long-Play κυκλοφορία!

Το “Tonight Ι’m Leaving …” αποτελεί τη συνέχεια του πρώτου τους ΕΡ “Morning Star” το οποίο έγινε ευρέως αποδεκτό λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές και πλήθος αναφορών από τον τύπο και το ραδιόφωνο, ενώ συμπεριλήφθηκε στις καλύτερες κυκλοφορίες του 2007 από τους αναγνώστες του μουσικού περιοδικού Sonik.

Τραγούδια τους συμπεριλήφθηκαν σε πέντε μουσικές συλλογές, κυριότερες εκ των οποίων ήταν το “Α Silent Wonder” του ΔΗμήτρΗ Παπασπυρόπουλου και το “City Campers” της Sound Of Everything, ενώ συμμετείχαν στο Soundtrack της ταινίας “Αlter Ego” (Village Films).

Ακολούθησε μία σειρά από lίνe εμφανίσεις σε Αθήνα, Πάτρα, Λάρισα, Χανιά και στη συνέχεια επέστρεψαν στο studio για την ηχογράφηση του νέου τους album, “Tonight, I’m Leaving … “.

Το “Tonight, Ι’m Leaving … ” περιέχει 8 συνθέσεις, οι οποίες περνάνε από μελαγχολικές σε πιο φωτεινές στιγμές και ξεσπάσματα, διατηρώντας πάντα το γνώριμο ατμοσφαιρικό ήχο του γκρουπ, πλαισιωμένο από εύθραυστα γυναικεία φωνητικά. Η ακρόαση του μοιάζει με ένα ταξίδι στις αναμνήσεις και τη φαντασία, με άγνωστο προορισμό.

Όπως και σε κάθε τους δημιουργία, οι VeIIo Leaf έχουν στο ταξίδι αυτό συνεπιβάτες εξαιρετικούς μουσικούς και φίλους.

Η μούσα τους, Alexandra McKay, είναι και πάλι στο πλάι τους με την υπέροχη φωνή της, τις τρυφερές και εσωστρεφείς ερμηνείες της, και με το παθιασμένο ξέσπασμα της στο “Long Way” να κλέβει την παράσταση.

Η Evira (Abbie Gale) συμμετέχει με τον πιο όμορφο και ονειρικό τρόπο, ντύνοντας τη μουσική με αέρινα κολάζ φωνητικών, σε δύο γεμάτες με εικόνες dream ρορ συνθέσεις (“Ι’m Sunsine”, “ΒΥ The Morning Light”).

Η sound artist Dalot στέλνει από την Νέα Υόρκη σκοτεινά ηχητικά τοπία στην πιο κινηματογραφική στιγμή του άλμπουμ (“Velvet Land”) και n Aubben Renee ψιθυρίζει γλυκά από την παγωμένη Μινεσότα.

Τους εκλεκτούς καλεσμένους των Vello Leaf συμπλπρώνουν τείχη από shoegaze κιθάρες, επιβλητικά strings, θορυβώδη ξεσπάσματα και μια μονίμως ονειρική ατμόσφαιρα διάρκειας 45 λεπτών.

Όλα αυτά συνοδεύονται απο ενα σπάνιας ομορφιάς πολυτελές artwork που επιμελήθπκε n νεαρή ανερκόρενη ζωγράφος από την Αγγλία, Kate Alizadeh.

Η παραγωγή του album έγινε από την Insight Room. Για περισσότερες πλπροφορίες www.veIIoleaf.gr (Κυκλοφορεί από τις 21 Δεκεμβρίου σε κεντρικά δισκοπωλεία, με διανομή από το Μουσικό Ταχυδρομείο)

Album Tracklist:

1. Midnight Takeoff
2. By the Morning Light…
3. Long Way
4. In Sunshine
5. Bitter
6. Now that we are…
7. Skies Ending
8. Velvet Land

Vocals by Alexandra Mckay @ tracks: 3,5,6,7

Από το ξεκίνημα τους πίσω στο 2002, όταν και πήραν το τελικό τους σχήμα και όνομα, οι ΕDITORS βρίσκονταν μπροστά στην πρόκληση της σύγκρισης τους με τους Interpol. Ίσως λόγω της χροιάς της φωνής του τραγουδιστή τους, η οποία μοιάζει πολύ με εκείνη του Paul Banks, ίσως λόγω της γενικότερης συζήτησης περί αναβίωσης « joy division-ιζώντων» συγκροτημάτων, ή έστω γιατί στο μουσικό τύπο και στα μουσικά πράγματα γενικότερα θέλουμε να έχουμε με τέτοια θεματάκια να ασχολούμαστε ,να συγκρίνουμε  να συζητάμε να βάζουμε ταμπελίτσες κλπ. Αν αυτό είναι καλό η κακό είναι άλλη κουβέντα, όπως και άλλη κουβέντα είναι το κατά πόσο αυτή η σύγκριση βοήθησε το συγκρότημα στην πορεία του. Με την κυκλοφορία του τρίτου τους LP και έχοντας ήδη πωλήσεις πάνω από 2 εκατ. δίσκους, οριστικά αποφάσισαν να βάλουν τέρμα σ’αυτή την κουβέντα. Είπαν «κύριοι εμείς αλλάζουμε κατηγορία, αλλάζουμε «πίστα» ».

Πρέπει να κάτσω πολύ να σκεφτώ ποιος «τρίτος»  δίσκος συγκροτήματος με είχε συναρπάσει τόσο πολύ. Κυρίως για την στροφή που αποφάσισαν να κάνουν, κινούμενοι σε πολύ πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια, με ήχους πιο ωμούς και άμεσους. Αντίστοιχη  στροφή έχει γίνει κατά το παρελθόν από άλλες μπάντες αρκετές φορές, αλλά όχι όμως από τον τρίτο δίσκο-πριν καν προλάβουν  δηλαδή να καθιερωθούν καλά -καλά σε ένα «είδος». Και αυτό το πέτυχαν χωρίς να χάσουν κάτι απ’ την ταυτότητα τους. Εξαιρετικοί στίχοι, η φωνή του Tom Smith να δίνει πάντα το στίγμα της και το συνολικό αποτέλεσμα να σε αφήνει το λιγότερο ικανοποιημένο. Να μη ξέρεις ουσιαστικά ποιο κομμάτι να πρωτοβάλεις στο REPEAT.

Η αλλαγή του παραγωγού σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο, με τον Μark flood Ellis στα ηνία, από μόνη της δείχνει και την αλλαγή του τρόπου που η μπάντα ήθελε να εκφραστεί. Ο κύριος Flood, με συνεργασίες που κόβουν την ανάσα και δίνουν και το στίγμα του-NIN, Depeche mode,Nick Cave κ.α.- απέδωσε με τον καλύτερο τρόπο τη διάθεση της μπάντας να μειώσει το κιθαριστικό κομμάτι και να το αντικαταστήσει με synthesizers και πολλά ρυθμικά σημεία στις συνθέσεις. Αυτό το πέτυχε άψογα δίνοντας όγκο στον ήχο και μια επιβλητική ANTHEMικη  ατμόσφαιρα που συχνά φέρνει στο νου στιγμές από DEPECHE  MODE μέχρι και.. ΚRAFTWERK. Έχοντας ταυτόχρονα να δουλέψει και με μια βαθιά, καθηλωτική φωνή σαν αυτή του Tom, που δένει άψογα με τη «μαυρίλα»των synths, εύκολα μπόρεσε να πετύχει το αποτέλεσμα που ήρθε στα αυτιά μας από την πρώτη νότα του άλμπουμ.  Όλα αυτά όμως,- τα κουμπάκια των studio όπως τα έχω στο μυαλό μου- σίγουρα παίζουν το ρόλο τους, αλλά τίποτα δε θα είχε αξία αν οι συνθέσεις δεν ήταν ποιοτικές. Και φαίνεται πως ο κύριος Smith και όλη η μπάντα που διαμορφώνει την τελική σύνθεση, βρίσκονται στην καλύτερη τους φάση έως σήμερα

Δε θα ήθελα να  σταθώ σε συγκεκριμένα tracks-αν και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον παρακάτω θα την κάνω την εξαίρεση μου-γιατί νομίζω πώς καλύτερο συμπέρασμα βγάζει κανείς από το σύνολο του άλμπουμ παρά απομονώνοντας τις συνθέσεις. Εκείνο που αξίζει να τονιστεί  είναι ότι κανείς από τους οπαδούς των Εditors δε  θα απογοητευτεί -μάλλον οι περισσότεροι θα ενθουσιαστούν- αλλά σίγουρα θα κερδίσουν και νέους.

Η εξαίρεση που θα κάνω είναι η αναφορά μου στο πρώτο κομμάτι του δίσκου. Αμέσως καταλαβαίνεις ότι κάτι καλό θα ακολουθήσει. «Τι έχουμε εδώ??» ήταν η πρώτη μου αντίδραση γιατί όπως και να το κάνουμε αλλά πράγματα περίμενα να ακούσω, πιο κιθαριστικά και ενδεχομένως πιο προβλέψιμα. Και έπεσα πάνω σε μια ηλεκτρονική καταιγίδα. Δε θα πω περισσότερα πέραν του ότι είναι το τραγούδι της χρονιάς  -μακράν- για εμένα. Και για όσους «κολλημένους» με το Λονδίνο, όπως εγώ, το κάτωθι στιχάκι -κλασσικός ασαφής στίχος που βρίσκει κανείς στις συνθέσεις των Editors που αφήνει τον ακροατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα- είναι  μια ανατριχίλα…

I swear to God, I heard the Earth inhale, moments before it spat its rain down on me. I swear to God, in this light and on this evening, London’s become, the most beautiful thing I’ve seen.

[ Πηγή: Παναγιώτης Ιωαννίδης - postwave.gr ]

Official: www.editorsofficial.com/

Tracklist:

1. In This Light and On This Evening

2. Bricks and Mortar

3. Papillon

4. You Don’t Know Love

5. The Big Exit

6. The Boxer

7. Like Treasure

8. Eat Raw Meat=Blood Drool

9. Walk the Fleet Road

Το story γνωστό και κουραστικά επαναλαμβανόμενο: πέντε τυπάδες από τα μεσο-δυτικά της Αμερικής συναντιούνται στο Πανεπιστήμιο (του Μισούρι) και η τρελή τους βαρεμάρα τους οδηγεί στο να φτιάξουν μια μπάντα. Μεταφερόμενοι στην Νέα Υόρκη φορτώνουν και έναν έκτο στο σχήμα, πάλαι ποτέ γείτονα από την πατρική κατοικία του Greg Roberts (φωνητικά), και διαμορφώνουν τους White Rabbits.
Παρεμπιπτόντως, το ομώνυμο τραγούδι των Jefferson Airplane αναφέρεται στην επίδραση των παραισθησιογόνων ουσιών. Ωστόσο, δεν έχουμε διασταυρώσει αν και οι White Rabbits δανείστηκαν το όνομα από το άσμα των Jefferson Airplane.

Ποιο όμως το διαφορετικό στοιχείο των White Rabbits και ο λόγος για τον οποίο αναφερόμαστε σε αυτούς; Μάλλον γιατί η ιστορία τους δείχνει να βαδίζει σε ικανοποιητικά μονοπάτια.

Αν και το πρώτο τους EP (Fort Nightly) δέχτηκε μέτριες κριτικές, αν και το διαμέρισμα των χωριατόπαιδων διαρρήχτηκε και το βανάκι τους πήρε φωτιά, οι White Rabbits δε το έβαλαν κάτω μπροστά στις κακουχίες της μεγάλης πόλης και έβαλαν μπροστά για το επόμενο δημιούργημα τους (It’s frightening) το οποίο και κρατάμε στα χέρια μας. Για να είμαστε ακριβείς, μιλάμε για ένα δημιούργημα με σημαντικό στίγμα της οπτικής του παραγωγού του, όπως πάντα άλλωστε, του Britt Daniel, τραγουδιστή και κιθαρίστα των Spoon.

Στην προκειμένη περίπτωση, το ίδιο το εξώφυλλο (με φωτό του Andrew Droz Palermo, o οποίος ετοιμάζει και ένα ντοκιμαντέρ για την μπάντα) είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικό για το τι θα συναντήσει κάποιος μέσα από αυτό: μια μάχη μεταξύ των drums και του piano. Κατά εμέ, τα σημεία όπου κερδίζουν οι drummer (Matthew Clark, Jamie Levinson) είναι πιο απολαυστικά, πιο δυναμικά και πιο beatάτα, αν και δεν μιλάμε και για κάποια ιδιαίτερα πρωτοποριακή προσφορά στην ιστορία των drums.
Σίγουρα δεν είναι τυχαίο που ακριβώς αυτά, δηλαδή το δυναμικό intro με το “Percussion Gun” και το τρίτο κομμάτι “They done wrong/We done wrong” είναι και τα πρώτα που έγραψαν! Μαζί με ένα τρίτο, το “ Right Where They Left” είναι οι πιο ουσιαστικές στιγμές του album. Ο Mike McCarthy έχει βάλει τις δικές του δαχτυλιές στο μιξάρισμα με εξπρεσιονιστικούς ήχους που αγκαλιάζουν τη μουσική. Τα διμερή χαοτικά φωνητικά (Stephen Patterson, Greg Roberts) προσδίδουν θετικά στο όλο concept, αν και υπάρχουν στιγμές που φλερτάρουν με τα falseτα (“Lionesse”). Αξιόλογη στιγμή και η ψιλό-ψυχεδελική εμφάνιση του κιθαρίστα στον “Company I keep” και το “Midnight and I”.

Οι White Rabbits, πάντως, περνάνε ακόμα το σύνδρομο της κάθε μπάντας στα πρώτα της βήματα. Στο πρώτο EP και τα σχετικά live που ακολουθούν παίζει ο καθένας το κομμάτι του, όλοι με τους ενισχυτές στο τέρμα σε όλο το σετ, για να ακούει ο καθένας τον εαυτό του, και στο δεύτερο, όσοι το συνειδητοποιούν, προσπαθούν να χαλαρώσουν και να δώσουν λίγο χώρο ο ένας στον άλλον, να λειτουργήσουν πιο συλλογικά με περισσότερη εσωστρέφεια. Για αυτό λέμε ότι το συγκρότημα είναι σε καλό δρόμο. Αν συνεχίσουν να ψάχνουν το κάτι διαφορετικό όπως στο “It’s frightening”, ίσως στο επόμενο βήμα να το βρουν.

[ Πηγή: Αλεξάνδρα Λυμπέρη - myvibes.gr ]

MySpace: www.myspace.com/whiterabbits

Tracklist:

1. Percussion Gun
2. Rudie Fails
3. They Done Wrong / We Done Wrong
4. Lionesse
5. Company I Keep
6. The Salesman (Tramp Life)
7. Midnight and I
8. Right Where They Left
9. The Lady Vanishes
10. Leave It At The Door

Κάποιοι θα το πουν ώριμο βήμα στα lo-fi, trippy folk μουσικά παιδέματα του και όμως η απρόβλεπτη φύση του ιδιοφυούς και εμπνευσμένου μάστορα του ιδιοσυγκρασιακά κοσμικού ήχου της δυτικής ακτής πατάει σε στέρεο έδαφος χωρίς να χάνει σπιθαμή από την μοναχική χίπικη ευαισθησία του. Παίρνει τα λεφτά από την Warner – αφήνοντας την XL Recordings – επενδύοντας σε ενα DIY studio στο σπίτι του στην Καλιφόρνια, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά τους ίδιους μουσικούς συνεργάτες με τον προηγούμενο δίσκο (μέλη των Megapuss, Vetivers και The Bees) και ανοίγει τους μουσικούς τους ορίζοντες σε πιο ξεκάθαρα μουσικά μονοπάτια, σε κλασσικά ακούσματα της αμερικανικής μουσικής σκηνής διαχρονικά.

Ο δίσκος περιέχει τραγούδια εκπλήξεις όπως είναι το πρώτο funky single ‘Baby‘ το οποίο αναμένεται να ρεμιξάρουν και οι Wu Tang Clan αλλά και τo ‘16th And Valencia, Roxy Music’ με την sexy glam κιθάρα σαν μια μικρή κληρονομιά από την συνεργασία με τον Beck στη διασκευή τραγουδιών του Leonard Cohen. Ίσως εκπλήσσει όμως ακόμα περισσότερο το σκοτεινό κιθαριστικό fuzziness που σκορπίζει την country blues δομή του Rats . Ο δίσκος περιέχει ακόμα τα ‘First Song For B’ και ‘Last Song For B’ , μια πληθωρική -σε δύο τραγούδια- ανάμνηση ενός παρελθόντος έρωτα στα μάτια της Bianca Casady των Cocorosie αλληθωρίζοντας πότε σε απλοϊκά πιανιστικά ιντερλούδια και πότε σε φωνητικές παρηχήσεις.

Εξαιρετικά στέκονται το spiritual ‘Going Back‘ , το ονειρικό ‘Maria Leonza’ και το εναρκτήριο ‘Can’t Help But Smiling’ που αβίαστα σε εισάγει στο νέο μουσικό πανδαιμόνιο του Devendra. Ξεχωριστή θέση στο playlist έχει το ‘Chin Chin & Muck Muck’ όπου ο καλλιτέχνης τεμαχίζει το τραγούδι και ηχοδρομεί ισορροπημένα ανάμεσα σε διαφορετικά μουσικά δόγματα, άπαντα συγκερασμένα σε σουρεαλιστικούς εξομολογητικούς στίχους που οδηγούνται σε μια αύτανδρη παράδοση στο χειροκρότημα των μυστών του φαινομένου Devendra Banhart. Και έρχεται τέλος η φλύαρη θετική νότα του ‘Foolin” να ξεπροβοδίσει τον εξαιρετικό αυτό νέο δίσκο.

[ Πηγή: plutomag.blogspot.com ]

MySpace: www.myspace.com/devendrabanhart

Tracklist:

1  Can’t Help But Smiling
2  Angelika
3  Baby
4  Goin’ Back
5  First Song for B
6  Last Song for B
7  Chin Chin & Muck Muck
8  16th & Valencia Roxy Music
9  Rats
10  Maria Lionza
11  Brindo
12  Meet Me at Lookout Point
13  Walilamdzi
14  Foolin’

Για κάποιους, το όνομα Alec Empire δεν χτυπά το παραμικρό καμπανάκι. Για κάποιους άλλους, φέρνει στο νου εικόνες από υπόγεια μεσ’ τον ιδρώτα clubs που κοπανάνε αφόρητα glitch techno beats, ασήκωτα guitar riffs, πειραγμένα φωνητικά και σπασμωδικά κρουστά που σείουν τους τοίχους.Ο ιδρυτής της ψυχωμένης γερμανικής industrial dance ομάδας των Atari Teenage Riot, είναι ταυτόχρονα και προπάτορας της, σχεδόν τρομακτικής, digital hardcore. Με τις συνήθεις πολιτικά φορτισμένες αναφορές και την περιρρέουσα πολεμική της ατμόσφαιρα, η μουσική του Empire απευθύνονταν πάντοτε σε ιδιαίτερα γούστα.

Είναι σχεδόν ανακουφιστικό το γεγονός πως παρατηρούμε ένα γενικότερο καλμάρισμα στην μουσική του στην πάροδο του χρόνου. Το Shivers είναι ο προάγγελος και η βάση ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει στα τέλη του χρόνου και είναι σχετικά απολαυστικό για το αυτί του μέσου ακροατή. Εδώ, ο Empire δημιουργεί ενδιαφέροντα μουσικά «στρώματα», πάνω στα οποία «ξαπλώνει» η κατά τα άλλα μονότονη φωνή του. Από την καθαρή και άκαμπτη minimal techno του Control Drug, στα άτονα, μα και απειλητικά, mood pieces (όπως το ομώνυμο track), όλα προσεγγίζονται με μια ψυχρή και πειθαρχημένη ακρίβεια.

Το timing είναι επίσης με το μέρος του, καθώς η επιρροή του έχει πάρει και πάλι μια ανοδική πορεία από το στούντιο-αποθήκη του στο Βερολίνο, όχι προς το mainstream, αλλά σίγουρα προς ένα μεγαλύτερο ακροατήριο. Στις πρόσφατες συνεργασίες του βρίσκουμε την συμπαραγωγή του The Bachelor του Patrick Wolf, καθώς και την συνεισφορά των φωνητικών του στο καταπληκτικό If You Live Or Die των The Big Pink.

Το Baby Skull είναι, ίσως, το πιο ενδιαφέρον και πολυδιάστατο κομμάτι του ΕΡ. Ανοίγει με ένα ντελικάτο ηλεκτρονικό θόρυβο που κλείνει το μάτι στον Aphex Twin, «αγκαζέ» με ένα αναπάντεχα funky κιθαριστικό riff που τολμάμε να πούμε πως θυμίζει The Rapture, πριν η χαρακτηριστικά αποστασιοποιημένη φωνή του Empire μπει στο προσκήνιο μέσα από περίεργα ηλεκτρονικά φιλτραρίσματα.

Μόνο το 1000 Eyes (Film Version) καταφέρνει να μείνει κάπως αδιάφορο, αφού το πειραγμένο feedback της κιθάρας και τα κλαψιάρικα πλήκτρα το κάνουν να ακούγεται σαν ένα b-side των Nine Inch Nails. Σαν σύνολο όμως, το Shiver είναι μια καθηλωτική, και κατά διαστήματα εξαίσια δουλειά ενός καλλιτέχνη που είναι γνωστός για την αντισυμβατικότητά του.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.musicomh.com ]

Official Site: http://www.alec-empire.com/

Όπως και η μουσική τους, το όνομα των Black Moth Super Rainbow είναι προκλητικό και μυστηριώδες, ακριβώς όπως το επιθυμούν τα μέλη του γκρουπ, που παρουσιάζουν τους εαυτούς τους με τον εξής τρόπο: “Drums: d.kyler; Voice + Music + Visual: tobacco; More Music: ryan graveface and seven fields of aphelion” –αυτό, μεταφράστε το μόνοι σας…Το άλμπουμ ανοίγει με το Born On A Day The Sun Didn’t Rise, μια σύνθεση που τοποθετεί το συγκρότημα εκεί όπου τέμνονται η ψυχεδέλεια με την electronica στο διάγραμμα Venn. Τα περασμένα από vocoder φωνητικά του Tobacco (τεχνική που χρησιμοποιεί σε ολόκληρο το δίσκο) ηχούν ρομποτικά, δημιουργώντας μια φουτουριστική αίσθηση, την ίδια στιγμή που οι μελωδίες είναι ένα ταξίδι στο παρελθόν. Οι στίχοι είναι σύντομοι και επαναλαμβανόμενοι, φτιάχνοντας ένα κυλιόμενο mantra. Το αφηρημένο νόημά τους εγείρει ιδέες στο μυαλό του ακροατή, οδηγώντας κάθε σκέψη στη δική της, ιδιαίτερη, κατεύθυνση, καθώς ξεδιπλώνονται:

Born on a day the sun didn’t rise
Born in a world without sunshine
You, you’re the apple of my eye
Born on a day the sun didn’t rise

Όλα αυτά εναρμονίζονται σε μια ηχητική μακαριότητα, καταλήγοντας σε ήχους ανέλιξης που σηματοδοτούν την απαρχή ενός ταξιδιού. Αυτό ίσως να εξηγεί το μυστήριο του γιατί σημειώνονται μόνο 11 κομμάτια ενώ το άλμπουμ περιέχει 12 –το άλμπουμ κυλά σαν ένα μονοκόμματο 35λεπτο με διαφορετικά movements.

Το Dark Bubbles ανοίγει και κλείνει με ακουστική κιθάρα, παραμορφώνοντας ακόμα περισσότερο τα vocoder-φωνητικά. Οι παλμικοί ήχοι που ξεπετιούνται από το Twin of Myself θυμίζουν music box. Στο Golden Splatter, τα έγχορδα που κλείνουν το κομμάτι είναι πλούσια και ζωηρά.

Αν δεν σας έχει ήδη συνεπάρει το αποτέλεσμα φτάνοντας σε αυτό το σημείο, τότε… κάτι τρομακτικά βαρύ κρατά πίσω την φαντασία σας.

Η μουσική του Iron Lemonade ακούγεται πιο μηχανική. Οι στίχοι μιλούν για το ξεγύμνωμα της ταυτότητας: “wash my friends away/…eat my face away.” Το Smile The Day After Today είναι ένα ειδυλλιακό ορχηστρικό –εδώ καταλαβαίνουμε πως η τραχύτητα του vocoder δεν θα δούλευε πάνω του. Το mantra εξακολουθεί στο Bubblegum Animals, όπου ένα άτυπο ντουέτο φωνών έχει στο ένα track μόνο ένα “la la la la” ενώ στο άλλο επαναλαμβάνονται διαρκώς οι δύο λέξεις του τίτλου. Τελειώνει με έναν καθοδικό ήχο, σα να τελειώνει το ταξίδι. Η χρήση του banjo στο American Face Dust επαυξάνει το συνολικό αποτέλεσμα της ενορχήστρωσης, κάνοντας μας να αναπολήσουμε στιγμιαία το Journey of the Sorcerer των Eagles.

Το Eating Us τελειώνει, σβήνοντας αργά με ένα άτιτλο instrumental. Σε στιγμές, θαρρείς πως η ακουστική κιθάρα και τα synths (ένα εκ των οποίων ακούγεται σαν φλάουτο) θα πάψουν απότομα, και την θέση τους θα πάρει ο χαρακτηριστικός ήχος της βελόνας που ξύνει την στάμπα του βινυλίου –υπενθυμίζοντας τον ακροατή πως η πλευρά τελείωσε.

Αυτό το άλμπουμ είναι το ιδανικό soundtrack για να συνοδεύσετε τις περιπλανήσεις σας στο «εσωδιάστημα» σε ημιφωτισμένα δωμάτια ή σε εκείνα τα τεμπέλικα ηλιόλουστα απογεύματα…

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://blogcritics.org ]

Official Site: http://www.blackmothsuperrainbow.com/

Tracklist:

01.Born on a Day the Sun Didn’t Rise

02.Dark Bubbles

03.Twin of Myself

04.Gold Splatter

05.Iron Lemonade

06.Tooth Decay

07.Fields Are Breathing

08.Smile the Day After Today

09.Sticky

10.Bubblegum Animals

11.American Face Dust

Είναι γνωστό πως τα γαλλικά είναι η γλώσσα του έρωτα (ή έτσι θέλουν να πιστεύουν οι Γάλλοι) και πως εκείνοι που τα μιλούν καλά έχουν ένα πλεονέκτημα σαγήνης απέναντι στο αντίθετο φύλο εν ώρα φλερτ. Αν είναι όντως έτσι, τότε ετούτοι οι τύποι από το γαλλόφωνο Κεμπέκ «κρατούσαν ομπρέλα» όταν «έβρεχε» ο Θεός συναισθηματική αβρότητα –η γοητεία τους δεν είναι ούτε ανάλαφρη, ούτε εύθυμη. Τα επίπεδα τεστοστερόνης στην μετα-αποκαλυπτική χορευτική μουσική των We Are Wolves κάνουν τον εραστή πολεμιστή, σε ένα τρίπτυχο πόθου, οργής και ρομάντζο. Μην μπείτε στον κόπο να τους ρωτήσετε το αντικείμενο του πόθου τους ή της οργής τους –η απάντηση είναι πάντα η ίδια. Το στιβαρό ντεμπούτο του γκρουπ, γοητευτικότατα βαφτισμένο Non-stop Je Te Plie en Deux (“Non-Stop I Fold You in Two” στα αγγλικά) κατάφερε να κερδίσει την δική του θέση στη ήδη υπερφορτωμένη dance-rock αγορά δίνοντας έμφαση σε ό,τι είναι βρώμικο και προκαλεί πόνο. Όποιος επιλέξει να χορέψει σε αυτά τα synthesizer που καίνε tweeters και σε αυτά τα υψηλών οκτανίων beats, θα χρειαστεί σίγουρα ένα παυσίπονο για ημικρανίες αντί για ένα χάπι ecstasy. Μπορεί η μουσική των We Are Wolves να άφηνε ένα ψυχολογικό στίγμα στον ακροατή, στερούταν όμως στιλιστικής διάστασης σε όσα έχουν να κάνουν με την χορευτική μουσική. Και αυτό επιχειρούν να αλλάξουν με το Total Magique.

Το οπλοστάσιο παραμένει στη θέση του και ενεργό. Όπως το Little Birds από το Non-Stop ξεκοίλιασε το My Sharona, το νέο track Magique πετσοκόβει μια μπασογραμμή που θυμίζει Blue Monday, με τον τραγουδιστή Alex Ortiz να ουρλιάζει στα γαλλικά για τις… αρετές της μαγείας. Το σφυροκόπημα του πρώτου κομματιού Fight & Kiss βάζει και την σφραγίδα του άλμπουμ σχετικά με τις αλλοπρόσαλλες σχέσεις που περιγράφονται. Ο Ortiz επικαλείται με λάγνα τραγικότητα: “Wasted all these years/ Wasted all these tears/ Come and kiss me.” Η επίμονη στάση του τραγουδιστή παραμένει σταθερή μαζί με το επηρεασμένο από την kraut χορευτικό mood του γκρουπ, σε εμπόλεμα κομμάτια όπως τα Some Words και Walk Away Walk, αφήνοντας όμως να διαρρεύσει και μια ιδέα ευαισθησίας.

Με τον δικό τους, διεστραμμένο τρόπο, οι We Are Wolves φτάνουν σε σημείο να προσφέρουν έως και σαγηνευτικές μπαλάντες, υφαίνοντας μεταξύ τους ετερόκλητα κομμάτια θορύβου για να περιλούσουν την αλλόκοτη ιδέα τους για τον ρομαντισμό. Στο Coconut Night, η (σπανίως χρησιμοποιημένη) κιθάρα που με την σιγουριά και αυτοπεποίθησή της θυμίζει AC/DC παρέχει τη βάση για να μπορεί ο Ortiz να αναφέρεται σε φίδια και θάλασσες, ώσπου ο Cyrano κάτι του ψιθυρίζει στο αυτί και το χάνει εντελώς λέγοντας: “You are my coconut night/ My favorite place.” Η νατουραλιστική θεματολογία συνεχίζεται στο So Nice, So Cold, έναν ντελικάτο ηλεκτρονικό παιάνα στο χιόνι που καταλήγει στην ατάκα: “I wish I could walk to the pyramids with you.”

Έτσι λοιπόν, με μια δόση γενναίου σουρεαλισμού και κάποιες τεχνικές τροποποιήσεις, το Total Magique είναι σίγουρα πλουσιότερο από το ντεμπούτο τους. Τα τρία τελευταία instrumental tracks αφήνουν μια υπόσχεση για κάτι καινοτόμο, εγκαταλείποντας τον παλμικό ρυθμό και τα αγωνιώδη φωνητικά, αλλά η άρνηση του γκρουπ για την dance πεπατημένη τα αφήνουν κάπως επίπεδα. Παρόλα αυτά, οι We Are Wolves δεν υπήρξαν φειδωλοί σε ό,τι γουστάρουν να κάνουν καλύτερα και το να ζητήσουμε κάτι παραπάνω θα ήταν απλά λαιμαργία. Αν ζητάτε μελιστάλαχτη dance μουσική χωρίς ηχητικές διαστροφές, πηγαίνετε σε ένα dance club. Αυτοί εδώ οι τύποι από το Κεμπέκ αποδίδουν μόνο ό,τι πιο αχρείο κρύβει μια αντρική καρδιά, και το Total Magique είναι ένας αισθηματικός εκτροχιασμός που δύσκολα θα ζήσετε αλλού και ακόμα δυσκολότερα θα αγνοήσετε.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από:  Adam Moerder, http://pitchfork.com ]

Official Site: http://wearewolves.net/blog/

Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου ο Patrick Watson αναγκάστηκε να εξηγήσει πως είναι ο frontman ενός γκρουπ με το όνομα… Patrick Watson. Έπρεπε να δώσει ακόμα άλλες τόσες, όταν το κουαρτέτο από το Μόντρεαλ που φέρει το όνομά του ήταν υποψήφιο για το καναδικό Juno βραβείο για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη. Ακολούθησε μεγαλύτερη αναγνώριση όταν το δεύτερο άλμπουμ του γκρουπ, Close to Paradise, κέρδισε το Polaris Music Prize –το καναδικό αντίστοιχο των Mercury awards. Με έναν ήχο που φτερουγίζει μεταξύ ενός mainstream καλλιτέχνη και εναλλακτικού indie, θα ήταν εύκολο για τους Patrick Watson να τοποθετηθούν κάπου ανάμεσα στον Damien Rice και τον James Blunt. Αρκεί ένα επιπόλαιο άκουσμα του Man Like You, με την ντελικάτη μελωδία και τη φθίνουσα μπασογραμμή, και ίσως ξεγελαστείτε νομίζοντας πως όντως «σφήνωσαν» σε αυτή τη θέση. Το φαλτσέτο α λα Jeff Buckley και η ζωηράδα που θυμίζει Nick Drake από τον (τραγουδιστή) Watson, δίνει την εντύπωση πως βρίσκεται στο soundtrack μιας ρομαντικής ταινίας, αλλά χωρίς το μελό.

Το Man Like You δεν είναι, ωστόσο, το κομμάτι που χαρακτηρίζει στο σύνολό του το Wooden Arms. Εκεί όπου οι περισσότεροι τραγουδιστές-συνθέτες απλά προσθέτουν έγχορδα για εντυπωσιασμό, οι Patrick Watson καταφέρνουν και ενσωματώνουν περίτεχνα τα ορχηστρικά σημεία. Το πρώτο κομμάτι, Fireweed, ξεκινά σαν ένα γλυκό folk νανούρισμα, με τα ήσυχα φωνητικά του Watson να πλαισιώνονται από αιθέρια «οοο» και ένα σχεδόν νευρικό μοτίβο στα τύμπανα, πριν ανελιχθεί το όλο σε ένα κρεσέντο. Παρακάτω, το Beijing χρησιμοποιεί σποραδικά τύμπανα και ένα επίμονο ρεφρέν στο πιάνο που θυμίζει την μινιμαλιστική δουλειά του John Adams –τα θερμά έγχορδα σχεδόν σβήνουν γύρω από την ομιχλώδη φωνή του Watson. Στο Hommage, αυτά τα ίδια φωνητικά αποτραβιούνται, αφήνοντας χώρο στα λαμπυρίζοντα έγχορδα και σε ένα πένθιμο σόλο στο τσέλο κατά τη διάρκεια μιας σύντομης instrumental ελεγείας.

Δεν είναι λίγα τα σημεία του δίσκου όπου οι Patrick Watson κάνουν ένα ταξίδι στον ελαφρώς διαταραγμένο κόσμο του τραγουδιστή που φέρει το όνομα τους (ή μήπως είναι το αντίστροφο;). Στο κομμάτι Wooden Arms, τα φωνητικά μετατρέπονται σε μια α λα Chet Baker μουρμούρα που εξελίσσεται σε κάτι που θα περιμέναμε να βρίσκεται σε μια γκανγκστερική ταινία, ενώ στο Traveling Salesman μεταφερόμαστε σε μια εγκαταλελειμμένη παιδική χαρά, μέσα σε μια στοιχειωμένη ατμόσφαιρα που σφύζει από ασυμφωνία στις κιθάρες και τριγμώδη φωνητικά. Στο Where The Wild Thing’s Are, οι Patrick Watson δίνουν ένα φόρο τιμής στο κλασικό παιδικό βιβλίο του Maurice Sendak και, όπως ακριβώς και ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, έτσι και ο Watson εμφανίζει εδώ παιγνιώδη αθωότητα και γλαφυρή φαντασία. Αν ο Spike Jonze παραλείψει να ενσωματώσει αυτή την ντελικάτη μελωδία πιάνο στην επερχόμενη ταινία του, τότε θα ‘χει χάσει μια μεγάλη ευκαιρία.

Αν και για το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου οι Patrick Watson διατηρούν τα πάντα υπό έλεγχο, υπάρχουν στιγμές που γίνονται κάπως υπερβολικοί –όπως στο Down At The Beach, όπου ακολουθείται μια ελικοειδής πορεία χωρίς κανένα σκοπό. Αντίθετα, στο Machinery of Heaven, η έμπνευση εξαπλώνεται, φέρνοντας το άλμπουμ σε μια κατακλείδα με ένα ρεφρέν από το ντελικάτο και κάπως απόμακρο πιάνο.

Αυτός ο δίσκος αποδεικνύει πως ο Watson και η μπάντα-που-φέρει-το-όνομά-του αξίζουν συγχαρητήρια γιατί γύρισαν την πλάτη στον εύκολο δρόμο και επέλεξαν το δικό τους μονοπάτι –όπου κι αν αυτό τελικά τους οδηγήσει.

[Ελεύθερη Μετάφραση από thelineofbestfit.com]

Official: http://www.patrickwatson.net/

MySpace: http://www.myspace.com/patrickwatson

Tracklist:

• Fireweed
  Tracy’s Waters
  Beijing
  Wooden Arms
  Hommage
  Traveling Salesman
  Big Bird in a Small Cage
  Down at the Beach
  Man Like You
  Where the Wild Things Are
  Machinery of the Heavens/Outro

H ασπρόμαυρη φωτογραφία της θρυλικής Butoh χορεύτριας Kazuo Ohno που διακοσμεί το εξώφυλλο του τελευταίου άλμπουμ του Antony and the Johnsons παραθέτει άψογα το κλίμα των κομματιών που μπορεί να ακούσει κάποιος μέσα από αυτό. Αγωνία, θλίψη και ένα σύμπαν θολωμένης απόκοσμης όρασης.

Ο τελευταίος δίσκος του Antony Hegarty και της ομάδας μουσικών the Johnsons εκ πρώτης όψεως φαίνεται να βαδίζει στα ίδια βήματα με τους προηγούμενους δίσκους τους. Ενώ, σίγουρα και πάλι υιοθετείται η πεσιμιστική προσέγγιση των πραγμάτων αυτή την φορά προστίθεται και μια χρωματιστή πινελιά ελπίδας που όμως χάνεται μέσα στα μουντά γκρίζα χρώματα των υπολοίπων συναισθημάτων που προσφέρει απλόχερα ο δίσκος.

Οι Αntony and the Johnsons στο Myspace και στο Facebook

Κείμενο: Asaverle

Στους Pet Shop Boys μόνο ΝΑΙ (και με κεφαλαία γράμματα…) θα μπορούσαμε να πούμε, αφού για παραπάνω από δύο δεκαετίες (κι όμως!) το διάσημο ντουέτο των Neil Tennant και Chris Lowe μας «τροφοδοτεί» μ’ εξαιρετικά ποπ τραγούδια που κάνουν το soundtrack της ζωής μας ακόμη πιο όμορφο. Έχοντας πουλήσει πάνω από 50 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, οι Pets (έτσι τους αποκαλούν χαϊδευτικά τα βρετανικά media), πριν από λίγο καιρό δέχτηκαν στα Brit Awards βραβείο για την πολυετή συμβολή τους στη μουσική. Μπορεί τον τελευταίο καιρό να μην τα πήγαιναν και τόσο καλά εμπορικά -ταυτόχρονα οι κριτικοί τους λατρεύαν όλο και περισσότερο- όμως με τ’ ολοκαίνουργιο “Yes”, τα πράγματα φαίνεται ότι αλλάζουν, αφού πρόκειται για ένα πολύ καλό άλμπουμ που με προπομπό το εξαιρετικό single “Love etc.” μας δείχνει τη διάθεση του γκρουπ να ξανακερδίσει το ενδιαφέρον του ευρύ κοινού, χωρίς φυσικά να κάνει «εκπτώσεις» στο πάντα προσεγμένο ρεπερτόριο του.

You need more, you need more, you need love… και το “Love etc.” γίνεται ο «ύμνος» όσους αποποιούνται τα υλικά αγαθά και πιστεύουν στον έρωτα. Ένα ποπ τραγούδι με τα γνωστά electro στοιχεία των Pets, που έγινε αμέσως ένα απ’ τα αγαπημένα μας και θ’ ακούμε για πολύ καιρό. Με τον Ρώσο συνθέτη Tchaikovsky στα credits μας έρχεται το “All Over The World” ένα επίσης προσεγμένο ποπ τραγούδι, ενώ το “Beautiful People” θυμίζει κάτι απ’ το ύφος του αξέχαστου “Being Boring”. Δηλαδή πρόκειται για ένα μελαγχολικά όμορφο κομμάτι. Με πιο dance ύφος και τη χαρακτηριστική φωνή του Neil Tennant το “Did You See Me Coming” είναι ένα ακόμη track που αξίζει την προσοχή μας, μ’ εκπληκτικό συνθεσάιζερ α λα παλαιά. Κάτι απ’ τα 80s θυμίζει και το πιο «εξολομογητικό» “Vulnerable”, που μετά από 2-3 ακροάσεις θα συμπεριλάβετε στη λίστα με τα favourites του δίσκου.

Απ’ την εισαγωγή του το “More Than A Dream” είναι ένα τραγούδι που σας προδιαθέτει για πολλά, κι ακριβώς έτσι είναι κι η συνέχεια του. Θα λατρέψετε το πιάνο, τον dance και ταυτόχρονα μελαγχολικό ρυθμό του και φυσικά το ρεφραίν. Με πιο «ψαγμένους» στίχους το “Building A Wall” είναι ένα επίσης πολύ καλό track, αν και μπορεί η πολλή «φασαρία» που κάνει να σας κουράσει. Με το “King Of Rome” περνάμε σε κάτι πολύ πιο ήσυχο/ατμοσφαιρικό, με πιο «καθαρό» beat και percussions, ενώ στο “Pandemonium” το dance στοιχείο επανέρχεται δυναμικά. Το μόνο που ‘χετε να κάνετε είναι να δυναμώσετε την ένταση και ν’ αφεθείτε. Πραγματικά super κομμάτι! “The Way It Used To Be” κι εδώ έχουμε να κάνουμε μ’ ένα πιο mainstream ποπ δημιούργημα. Αξίζει κι αυτό την προσοχή σας, σε αντίθεση με το «υποτονικό» “Legacy” που κλείνει το δίσκο. Όμορφη μεν μουσική που αναδεικνύει την πιο καλλιτεχνική πλευρά του ντουέτου, αλλά θα ταίριαζε καλύτερα στο soundtrack κάποιας ταινίας.

Μ’ εξαίρεση ίσως το τελευταίο “Legacy”, νομίζω πως το “Yes” είναι μία δισκογραφική δουλειά που της αξίζει το REPEAT και μόνο! Ξεχάστε το FAST FORWARD, εδώ δεν θα σας χρειαστεί.

Θα μπορούσα να πω πως μ’ αυτό το άλμπουμ οι Pet Shop Boys επιστρέφουν στις παλιές καλές τους εποχές, αλλά δεν θα το πω μιας κι οι προηγούμενες δουλειές τους κατά την άποψη μου είχαν πολλά να δώσουν στο κοινό που «διψάει» για καλή ποπ μουσική. Τώρα, το που κατάφεραν και πάλι να δημιουργήσουν τραγούδια με μεγαλύτερη εμπορική απήχηση, μόνο καλό μπορεί να ‘ναι αφού όλοι έχουν κάτι να κερδίσουν από ένα καλοφτιαγμένο, χαρούμενο άλμπουμ. Οι Pets δεν έχουν τίποτα άλλο ν’ αποδείξουν, νομίζω δεν τους ενδιαφέρουν και τόσο οι πωλήσεις, γι’ αυτό και χωρίς κανένα άγχος δημιουργούν τη μουσική που πραγματικά γουστάρουν.

[Πηγή: http://www.miss.gr]

Επίσημη Ιστοσελίδα: http://www.petshopboys.co.uk/