Τεχνούργημα ή μουσική απόπειρα; Η νέα κυκλοφορία των Divine Muzak από την Ρουμανία στην ιταλική Punch Records μεταδίδει ηλεκτρονικό, τραχύ, rock ‘n’ roll χωρίς λούστρα. Τα χαριτωμένα pop στοιχεία φιλτράρονται από μια παλλόμενη κιθάρα που παίζει χαμηλές νότες και το organ που λες και περιστρέφεται σε ένα carousel επικαλύπτει τα πάντα. Τα φωνητικά μοιράζονται μεταξύ των δύο μελών του γκρουπ: η Julie αναλαμβάνει τα «πόδια, φωνητικά, σωματικά υγρά, cotton ribs, ατμόσφαιρα, ποίηση» και ο Dan τα «φωνητικά, αναλογικά synthesizers, samplers, programming, κιθάρα, μπάσο, ακορντεόν, θερεμίνη, μουσικό πριόνι, xaphoon, kalimba και τους στίχους».

Το άλμπουμ είναι sexy, σε αποπλανεί με τους ταχύτατους συγκινησιακούς ρυθμούς του. Ένας ικανός DJ θα μπορούσε να κάνει remix πάνω στο remix με το υλικό αυτό, εξαπολύοντας ένα μουσικό κύμα καύσωνα στα dance floors και μια σεξουαλική ενέργεια έτοιμη να εκραγεί. Κομμάτια όπως το Love Bang Bang σταλάζει έναν αισθησιασμό παντού γύρω και ο ακροατής πραγματικά θα καταπιεστεί αν εμποδίσει το σώμα του να ακολουθήσει τον ρυθμό. Το Little Baby Horse, από την άλλη, ρίχνει τους τόνους και το tempo με μια ηχώ από neo-psychedelia. Άλλο ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα από το δίσκο είναι το Red Twins, το οποίο παίρνει μια διαφορετική ρότα, τείνοντας προς την μπαλάντα, με την Julie στα φωνητικά και μια μίξη από πιάνο και ατμοσφαιρικά synthesizers –μας θύμισε συνθέσεις του Kurt Weill.

Το τελευταίο μέρος του δίσκου είναι πιο υποτονικό, ίσως παραπάνω εσωστρεφές, σκοτεινό και οξύτερο. Στο La Femme Inegale νιώθουμε σχεδόν τον συναισθηματικό πάγο, μαγεμένοι από την ατμόσφαιρά του. Το Vienna που ακολουθεί ανεβάζει λίγο τον ρυθμό με μια έντονη αίσθηση retro που προκύπτει από την χρήση synths και drum machines που μας μεταφέρουν στην ακμή του New Wave πίσω στο ’81-’83.

Η μουσική των Divine Muzak με την «αναθεωρημένη» για την εποχή μας New-Wave/Pop αισθητική του είναι μια σαφής μουσική διατύπωση του «ό,τι είναι καλό, δεν φεύγει ποτέ από τη μόδα». Σωστό μεν, αλλά σίγουρα δεν γλιτώνει από την φυσική φθορά που προκαλεί η υπερβολική προβολή.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από heathenharvest.com ]

MySpace: http://www.myspace.com/divinemuzak

Track List:

01 Dreams Size Zero
02 Looney Bunny
03 Rockabilly Doom
04 Love Bang Bang
05 Little Baby Horse
06 Give in to Me (With Jegueau)
07 La Femme Inegale
08 Vienna
09 Red Twins
10 July
11 Afterparty

→

Death In June – Nada (1985)

→

deux – agglomerat ( recordings from 1982 to 1992)

→

die unbekannten – don’t tell me stories [1981-1983]

→

Fad Gadget – Gag (1984)

→

Furniture – The Wrong People (1986)

→

Iron Curtain – Desertion 1982-1988 [2007]

→

JYL – JYL (1984)

→

Kirlian Camera – The Ice Curtain (1998)

→

Marc Almond – Tenement Symphony (1991)

→

martin dupont – hot paradox (1987)

Το musicblog του Κρήτη FM εγκαινιάζει σήμερα ένα «ένθετο» αφιέρωμα στην μουσική του (ξεχασμένου) μακρινού και μη παρελθόντος,

με δισκογραφικές προτάσεις που αξίζει να προσθέσετε στην συλλογή σας.

Γιατί… υπάρχουν φορές που η νοσταλγία μπορεί να προσφέρει νέες εμπειρίες…

→

A Flock of Seagulls – Listen [1983]

→

And Also The Trees – The Evening Of The 24th (1987)

→

Belfegore – a dog is born (1983)

→

Βerlin Βlondes  (1980)

→

Complot Bronswick – Dark Room’s Delight [1986]

→

Crawling Chaos – The Gas Chair (1981)

→

Current 93 – thunder perfect mind (1992)

→

David Sylvian – Brillian Trees (1984)

→

Dead Can Dance – Within The Realm Of A Dying Sun (1987)

Στο πρώτο του άλμπουμ, το Matinée, ο Jack Peñate έδειξε μόλις ένα μέρος από το ταλέντο του. Για την ακρίβεια, η ζεστή φωνή και η προσήλωσή του στην μελωδία λειτουργούσαν σαν αντιπερισπασμός από το γεγονός πως ο δίσκος ήταν μια μάλλον μέτρια indie απόπειρα με κάποια rockabilly στοιχεία. Με την κυκλοφορία του Everything Is New, δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε ποιος άλλος καλλιτέχνης έχει καταφέρει να κάνει ένα τόσο τεράστιο άλμα μπροστά, σε εύρος και ποιότητα, στο διάστημα ενός μόλις άλμπουμ. Κάθε ένα από τα εννιά κομμάτια του δίσκου είναι και μια εκπληκτική ζύμωση διαφορετικών στιλ, με μόνη τους κοινή συνιστώσα αυτό που (ίσως επιτυχημένα) περιγράφεται ως London soul.

Με το άνοιγμα του δίσκου, ο σταθερός βηματισμός του αιθέριου Pull My Heart Away, οι ακροατές καλωσορίζονται με παλαμάκια, μια καταπληκτική τροπική κιθάρα και τα φωνητικά του Peñate που ανεβοκατεβαίνουν κλίμακες με μοναδική άνεση. Το δεύτερο single Be The One, βάζει στο παιχνίδι πνευστά α λα Mississippi με έναν Northern Soul ρυθμό και ακόμα περισσότερα εγκάρδια φωνητικά. Ο Jack τραγουδά: ”We asked the church to save our souls” και προς στιγμήν νομίζεις πως μια ανώτερη δύναμη έχει στήσει αυτί και τον ακούει.

Ακολουθεί το κομμάτι που έδωσε και τον τίτλο του στον δίσκο, συνεχίζοντας τις εκπλήξεις με μια σωρεία υπνωτικών afrobeat ρυθμών και χορωδίες καρναβαλιού περασμένες μέσα από echo effects. Ο μόνος ικανός παραλληλισμός θα ήταν με τον ήχο των Basement Jaxx, αλλά μόνο εάν το ντουέτο από το Brixton μπορούσε να γίνει τόσο χαλαρό όσο είναι και ξέφρενο.

Οι θρησκευτικές αναφορές επιστρέφουν στο Tonight‘s Today όπου ο Jack «χτυπά καμπάνες» και παλαμάκια, τραγουδώντας τη παραζάλη ενός ανθρώπου που ανακαλύπτει το νόημα της ζωής. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα από τα καλύτερα singles του 2009.

Στο So Near μας προσφέρει έναν ακόμη ρυθμό βαθιάς soul, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας μαντολίνο, στακάτο beat και φωνητικά που είναι ταυτόχρονα γεμάτα πόνο και ελπίδα. Το Every Glance ρίχνει τον πήχη του tempo, αλλά όχι και της ποιότητας, και ο ακροατής παλεύει να ξεφύγει από την μαγεία της φωνής του Jack που παραδέχεται πως: ”I‘ve been trying my hardest to be a man‘‘.

Με την βοήθεια του παραγωγού Paul Epworth, ο Peñate ξόδεψε έναν ολόκληρο χρόνο στα Kensal Rise studio για να τελειοποιήσει αυτόν τον δίσκο και όπως όλα δείχνουν, η δουλειά αυτή άξιζε κάθε δευτερόλεπτο. Δεν θα βρείτε καμία ποιοτική υποχώρηση απέναντι στην ανάγκη για χτύπημα των charts, ούτε συμμετοχές από αχρείαστους guest stars. Τίποτα από αυτά δεν χρειάζεται γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει συναγωνισμός. Κανέναν άλλο άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέχρι αυτή τη στιγμή δεν ρίσκαρε τόσο πολύ και πέτυχε τόσο ξεκάθαρα.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.bbc.co.uk ]

Official Site: http://jackpenate.com/

Tracklist:

· 1 Pull My Heart Away

· 2 Be the One

· 3 Everything Is New

· 4 Tonight’s Today

· 5 So Near

· 6 Every Glance

· 7 Give Yourself Away

· 8 Let’s All Die

· 9 Body Down

O Mike Sniper… είναι η απόλυτη μηχανή. Δεν είναι μόνο ο ιθύνον νους πίσω από την εταιρία Captured Tracks (με κυκλοφορίες από τους Woods, Gary War και Dum Dum Girls), είναι επίσης ο πρώην κιθαρίστας των DC Snipers, ενεργός συμμέτοχος στους Mayfair Set και πιο σημαντικά, η ψυχή και η καρδιά αυτού του lo-fi project από το Μπρούκλυν με την επωνυμία Blank Dogs. Όσο για τις κυκλοφορίες που φέρουν το όνομά του… είναι αδύνατον να τις απαριθμήσουμε. Τα βινύλια πέφτουν βροχή από ανεξάρτητες εταιρίες απ’ άκρη σ’ άκρη των ΗΠΑ σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, που είναι ακατόρθωτο, ακόμα και για τον πιο αφοσιωμένο θαυμαστή να τις ακολουθήσει κατά πόδας.Μπορούμε παρόλα αυτά να ξεχωρίσουμε δυο-τρεις πρόσφατες κυκλοφορίες που είναι απαραίτητες για την σωστή… ψυχική υγεία του ακροατή. Ύστερα από την εξαπόλυση του On Two Sides (στην Troubleman Unlimited, 2008) και το περσινό καταπληκτικό ΕΡ The Fields (από την Woodsist, 2008), οι Blank Dogs επιστρέφουν με το Under and Under: ένα ολόφρεσκο παράδειγμα μινιμαλιστικής, αλλά και ατίθασης indie pop. Ασφαλώς και υπάρχουν αρκετά και αξιόλογα παρόμοια παραδείγματα εκεί έξω: Από τους Wavves στις Vivian Girls και από τους Ducktails στους Mika Miko, θα βρείτε πολλά να αγαπήσετε, αλλά οι Blank Dogs καταφέρνουν να ξεχωρίσουν ως η αφρόκρεμα του είδους. Το Under and Under αποδεικνύει αυτό το συμπέρασμα, και παράλληλα το ταλέντο του δημιουργού του, με αξιοζήλευτη άνεση.

Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι αυτά που ανοίγουν τον δίσκο, No Compass και L Machine, και στο κατόπι τους ακολουθούν τα Setting Fire To Your House, Blue Lights, Tin Birds και Slowing Down. Αντί να τα αναλύσουμε ένα-ένα, θα ήταν προτιμότερο να παραθέσουμε την κοινή τους συνταγή: Ένα σταθερό τέμπο χαοτικού reverb και fuzz κιθάρας, απέναντι σε ένα μείγμα ήχων από drum machine και λούπες κρουστών, με αποκορύφωμα τα φωνητικά που επιμένουν σε μια ερασιτεχνική αισθητική άποψη. Το σύνολο σχεδόν ακουμπά μια ακαθόριστη αίσθηση προσωρινής υπερχείλισης, χρωματισμένο με την cool αισθητική του Μπρούκλυν και τα πάμπολλα εμπνευσμένα hangovers από pop είδωλα των 80ς και το punk παρελθόν.

Σαν ηλιαχτίδες που ξεγλίστρησαν από το πέπλο χειμωνιάτικων σύννεφων σε μια μοναχική πεζοπορία στο αόριστο, το Under And Under κερδίζει την προσοχή σας επάξια… Αφιερώστε του τον χρόνο σας. Δεν θα το μετανιώσετε.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.undertheradar.co.nz]

MySpace: http://www.myspace.com/blankdogtime

Tracklist:

1 No Compass

2 L Machine

3 Night Night

4 Open Shut

5 Setting Fire to Your House

6 Around the Room

7 Blue Lights

8 New Things

9 Falling Back

10 Tin Birds

11 Slowing Down

12 Face Watching

13 Books

14 Nothing Ugc

15 From Here

Οι Au Revoir Simone αποτελούνται από το γυναικείο τρίο των Annie Hart, Erika Forster, Heather D’Angelo. Με βάση το Μπρούκλιν, υπάρχουν από το 2003-2004, παίζουν synthpop και μας παρουσιάζουν τον τρίτο δίσκο τους, “Still Night, Still Night“. Η Feist λιγότερο σέξι, οι The Bird and The Bee χωρίς παλαμάκια, η Lykke Li βυθισμένη στα synths, απλοί ρυθμοί, ζεστά φωνητικά, αλλά μέχρι εκεί.

Η προσωπική μου άποψη για τον δίσκο είναι πως όταν προσπαθείς να κάνεις κάτι απλό, το οποίο βέβαια να μην βρίσκεται στα επίπεδα της Lady Gaga για παράδειγμα, πρέπει να προσπαθείς συγχρόνως να κερδίζεις τον ακροατή από κάτι άλλο. Αυτό το κάτι άλλο μπορεί να είναι οι στίχοι, τα φωνητικά, η παραγωγή του δίσκου ή τέλος πάντων κάτι που να είναι ενδιαφέρον πέραν του εξωφύλλου. Οι Au Revoir Simone προσπαθούν, δεν είναι ότι βάζουν τα keyboards να παίζουν και κουρδίζοντας τις γλυκές φωνούλες τους απλά, επιδιώκουν επαίνους. Έχουν μία μελαγχολία (κάπως την έκρυβαν στα προηγούμενα άλμπουμ) κατάλληλη για ταξίδια του μυαλού, εκλεπτυσμένες , σοβαρές, καθώς πρέπει, αλλά όχι δήθεν. Ακούς τον δίσκο και τελικά δεν είναι κακός. Μέσα σε αυτόν υπάρχουν όμορφα τραγούδια, όπως το εισαγωγικό “Another Likely Story” με το σχεδόν techno beat καθ’ όλη την διάρκεια του τραγουδιού, το πιο κοριτσίστικο up-tempo “Shadows” με τους στίχους να κυλάνε πολύ αρμονικά με την μελωδία των πλήκτρων, το -κάτι μου θυμίζει- “Knight of Wands“, το «αγαπώ τους Broadcast» “Trace A Line“, ενώ ο δίσκος κλείνει πιο ατμοσφαιρικά με τα “Organized Scenery“, “We are Here” και “Tell me“.

Οι στίχοι δεν είναι και οι πιο αφελείς , αποδεικτικό στοιχείο το “getting drunk in taxicabs and writing names on back of hands and figuring how to get to you…” του “Trace a Line” και το “We’ve talked a million hours to end up just where we begun…” στο “Take me as I am“. Ναι, τελικά δεν είναι μία χαζομάρα το “Still Night, Still Night“, είναι προσεγμένος, με όλες τις χορευτικές ή ποπ πυγολαμπίδες να λείπουν εσκεμμένα και την ρετρό αισθητική τελικά να αποδεικνύεται γνήσια.

Εντάξει το επίπεδο του μινιμαλιστικού ήχου τους δεν θα το συγκρίνουμε ή παρομοιάσουμε με το “O Superman” της Laurie Anderson (ας πούμε), αλλά μπορούμε να καταλήξουμε για άλλη μια φορά πως δεν είναι απίθανο να κυκλοφορούν στις μέρες μας ωραίοι ποπ δίσκοι.

Το εξώφυλλο του δίσκου είναι από τον πίνακα του Samuel Palmer “Shepherds Under a Full Moon”. Λίγο παραπλανητικός ομολογώ, συγκριτικά με τις ηχητικές κορνίζες που δημιουργούν οι τρεις κοπελιές στο cd πίσω από αυτόν.

TrackList:

1. Another Likely Story/ 2.Shadows/ 3.All or Nothing/ 4.Knight of Wands/ 5.The Last One/ 6.Trace a Line/ 7.Only You Can Make You Happy/ 8.Take Me As I Am/ 9.Anywhere You Looked/ 10.Organized Scenery/ 11.We Are Here/ 12.Tell Me

[Πηγή: Άγγελος Κουκλάκης - postwave.gr]

Official

MySpace

Το The Bachelor είναι η μουσική εποποιία της ενηλικίωσης του Patrick Wolf. «Θέλω να μεγαλώσω επαίσχυντα. Θέλω να γίνομαι κάθε μέρα και πιο αντισυμβατικός», μας λέει, διαλαλώντας το πρώτο μέρος μιας δουλειάς που είχε αρχικά σχεδιαστεί να κυκλοφορήσει ως διπλό άλμπουμ, και τώρα έσπασε στα δύο, με το δεύτερο μέρος να αναμένεται τον επόμενο χρόνο.

Έχουμε δει τον Patrick Wolf να αλυχτά προς το φεγγάρι δίπλα σε έναν φάρο παραμυθιού, να παίζει μελαγχολικό ukulele στις βραχώδεις ακτές της Κορνουάλης, και να γυρνά ντισκομπάλες καθώς σπαρταράει στις πίστες του πολύχρωμου electric pop underground –φέρνοντας τον ελικοειδώς προς το mainstream, με εμφανίσεις που ποικίλουν από δημοφιλή μουσικά shows της τηλεόρασης, μέχρι κάποιες, αμφιβόλου ποιότητας, guest εμφανίσεις σε chat shows που θα ‘ταν καλύτερα να μην αναφέρουμε καν. Τώρα όμως, μπορούμε να φέρουμε στην επιφάνεια την πιο σκοτεινή, και ριζοσπαστικά ειλικρινή, πλευρά του –σε αντίθεση με την επιφυλακτική επιτυχία που του πρόσφερε η προηγούμενη δουλειά του The Magic Position.

Το νέο άλμπουμ πραγματοποιεί μια δραστική νέα στροφή, ενσωματώνοντας την χαρακτηριστική για τον Wolf λατρεία για της παραδοσιακή Αγγλική και Κέλτικη folk μουσική, στην ιδιαίτερη φουτουριστική, ολισθηρή και σκοτεινή techno-pop που τόσο αγαπά –σε αυτό, βοηθήθηκε στο μέγιστο από τον πρώην Atari Teenage Riot Alec Empire. Το πρώτο single του The Bachelor, Vulture, είναι και το πιο χαρακτηριστικό του νέου αυτού ήχου, αφήνοντας όμως διάσπαρτα μικρά ξέχειλα ανοίγματα καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου, κάνοντας έτσι μια επιτόπια στροφή, αναδιφώντας και πάλι στις αληθινές ρίζες του καλλιτέχνη: την ρομαντική Αγγλική folk.

Το κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο, Kriegspiel, σχεδόν μας προειδοποιεί για το τι μέλει γενέσθαι, όντας εντελώς απαλλαγμένο από στίχους, και ανεβάζει ένα ηλεκτρισμένο κρεσέντο που οδηγεί παλλόμενο προς τα δυο πιο σκληρά tracks, Hard Times και Oblivion, τα οποία μας κάνουν γνωστή μια πλευρά της μουσικής του Wolf που δεν γνωρίζαμε ως τώρα: τις κιθάρες. Οι συνεργασίες μας φέρνουν ευχάριστες εκπλήξεις, καθώς βρίσκουμε ονόματα όπως η αγγλίδα folk τραγουδίστρια Eliza Carthy, και η βρετανίδα ηθοποιός «με τα πύρινα μαλλιά» Tilda Swinton, ως «η φωνή της ελπίδας».

Ο άγριος ρομαντισμός των Damaris, Thickets, The Sun is Often Out και Blackdown ανεβάζουν το The Bachelor σε νέα, κολοσσιαία και μαγευτικά ύψη. “Desire, desire, deep down inside of me / You are not the maker nor the master of me,” μας τονίζει ο Wolf, γυρνώντας πλάτη στις συναισθηματικές θύελλες της εποχής του ηδονισμού, και μας υπόσχεται (αλλά πάνω απ’ όλα στον ίδιο του τον εαυτό) πως επιστρέφει σπίτι του.

Το The Bachelor, όπως όλες οι απίθανες ρομαντικές ιστορίες πριν από αυτό, είναι μια σπάνια δουλειά που απέχει μόλις μια ανάσα από την τελειότητα.

[Ελεύθερη Μετάφραση από www.clashmusic.com]

Official

MySpace

«Πάρε με μακριά, πίσω στο mainstream», φωνάζει ο frontman των Official Secrets Act, Thomas Burke, στο βολικά τιτλοφορημένο Mainstream που ανοίγει τον πρώτο τους δίσκο. Πίσω στο mainstream; Χμμμ… Δεν είμαστε και τόσο σίγουροι γι’ αυτό, αλλά σίγουρα υπάρχει αρκετή φρεσκάδα σε αυτό το δίσκο για να μεταφέρει, αργά ή γρήγορα, αυτό το κουαρτέτο από το Λονδίνο στον καθαρό αέρα της κορυφής.Τα συναισθήματα που διακατέχουν ετούτες τις indie-pop ανησυχίες, με synthesizer «υποβολείς», είναι ειλικρινείς, αμερόληπτες αλήθειες με τις οποίες μπορούν να ταυτιστούν όλοι: “Everything is better at the weekend… Everything is better with a girlfriend, who is ten times cooler than you are”, τραγουδά ο Burke στο πρώτο single του δίσκου So Tomorrow, και ποιος αλήθεια μπορεί να διαφωνήσει με τον κύριο, αφού οι απόψεις του είναι τόσο ακριβείς όσο περιμένει κανείς από κάποιον με παρατηρητικότητα και έφεση στον λυρισμό. Οι μουσικοί που τον πλαισιώνουν (Lawrence Diamond, Alexander MacKenzie και Michael Evans) μαστορεύουν σπασμωδικές συνθέσεις που πετούν γοργά από αρμονικά ραδιοφωνικά σουξεδάκια σε πιο σκοτεινές, αν και όχι δυσπρόσιτες, υποθέσεις.

Το The Girl From The BBC οδηγείται από ανησυχητικούς κυματισμούς στο μπάσο και παρ’ ότι πρόκειται για μια κατ’ ουσία ιστορία αγάπης, η ενορχήστρωση τραβάει παράλληλες γραμμές με ονόματα όπως οι Interpol και οι Divine Comedy. Το Victoria κινείται σε παρόμοια μήκη κύματος, γοητεύοντας σίγουρα τα αυτιά εκείνων που διεγείρονται από τους White Lies –αν έκαναν χρήση των στιγμιαίων συγκινήσεων και των hit-fix συγκροτημάτων όπως οι Razorlight στο ξεκίνημά τους. Τα φωνητικά του Burke δείχνουν «μπουχτισμένα» σε στιγμές, αλλά ο σαματάς και η ανησυχία σας θα είναι πολύ σύντομα. Το December αλλάζει κάπως πορεία πλεύσης με τους ηλεκτρονικούς υπερτονισμούς του, προλαβαίνοντάς μας πριν αποφασίσουμε για το τι χαρακτηρίζει τον ήχο τους –έξυπνο τρικ. Το ίδιο κολπάκι επιχειρείται και στο Momentary Sanctuary, με τη διαφορά πως εδώ την θέση των ηλεκτρονικών αναλαμβάνουν τα βιολιά.

Προβλέψιμα ίσως, ο δίσκος κλείνει «βραδύκαυστα» (έχετε μετρήσει άραγε πόσοι και πόσοι δίσκοι κλείνουν με τον ίδιο τρόπο;), όμως τo Under The Flightpath δεν απογοητεύει –μεταδίδει μια γλυκιά μελωδία που φροντίζει ώστε να επιστρέψει η βελόνα στην αρχή της με το αίσθημα πως περάσατε το χρόνο σας με ένα συγκρότημα που μπορεί, σε αντίθεση με κάποιο που… θα μπορούσε. Εν τέλει, μπορεί αυτός ο δίσκος να στερείται του απόλυτου στίγματος που είναι απαραίτητο για να μείνει ανεξίτηλα χαραγμένος στη μουσική σας μνήμη, σίγουρα όμως αποδεικνύει τις δυνατότητες του γκρουπ, οι οποίες θα τους περάσουν στο επόμενο στάδιο με άνεση.

[Ελεύθερη Μετάφραση από clashmusic.com]

MySpace

TrackList:

1. Mainstream
2. So Tomorrow
3. The Girl From The BBC
4. Little Birds
5. Hold The Line
6. A Head For Herod
7. Momentary Sanctuary
8. Bloodsport
9. Victoria
10. December
11. Under The Flightpath

Από τις άπειρες κυκλοφορίες που ακούμε διαγωνίως, πλαγίως, απέξω-απέξω κλπ, είναι ελάχιστες αυτές που – ασχέτως αν έχουν περισσότερες ατέλειες από άλλες – δίνουν την αίσθηση του επείγοντος. Τέτοια είναι η indie-pop του Jeremy Jay στο ‘Slow Dance‘, το δίσκο που άκουσα περισσότερο τους τελευταίους μήνες αλλά διαπίστωσα ότι δεν ξέρω για τι ακριβώς μιλάει. Είναι ένα πρόβλημα αυτό με τους ξενόγλωσσους: για τους σαχλούς στίχους του “η γυναίκα του Πατώκου” ίσως εγώ στραβώσω, αλλά οι Αμερικάνοι fans του Δεληβοριά χέστηκαν.

Έδωσα μεγαλύτερη προσοχή λοιπόν, αλλά πάλι δεν έβγαλα νόημα. O JJ δεν δείχνει να σκάει αν οι ιστορίες του δεν έχουν αρχή-μέση-τέλος και εντέλει καλά κάνει. Η ευκολία του να φτιάχνει μελωδίες είχε φανεί από το προηγούμενο, περισσότερο ακουστικό ‘A Place Where We Could Go‘. Ακόμη καλύτερο είναι το πιο ζωηρό ‘Slow Dance‘ (κι αυτό στην K Records του Calvin Johnson, αρχηγού των Beat Happening αν θυμάστε). Με κοφτές κιθαριές (αρκεί να ακούσετε το ‘In This Lonely Town‘ για να καταλάβετε), δυνατό μπάσο και τα πιο πρωτόγονα synthesizers που φαντάζεστε, δανεισμένα ή κλεμμένα από 80s synth pop. Στο υποδειγματικής λιτότητας και λεπτότητας ‘Winter Wonder‘ ο Jeremy Jay είναι νοσταλγικός, στα ‘In This Lonely Town‘ και ‘Breaking the Ice‘ πιο νευρικός και απότομος, στα ‘Gallop‘ και ‘Canter Canter‘, με ακτίνες φεγγαρόφωτου και τέτοια, ελαφρώς κιτς. Και σχεδόν μονίμως ρετρό, καθότι η δεκαετία των 80 όπως και να το κάνουμε είναι παλιά πια…

Φωτογραφίζεται σε πόζες για κλάματα, κρεμανταλάς και άχαρος, συνδυάζοντας αφέλεια L.A. με κουλτούρα Παρισίων, με τραγικά αποτελέσματα εννοείται. Αλλά οι φωτογραφίες δεν έχουν σημασία όταν έχεις τέτοια ουσιαστική απλότητα που φέρνει αμηχανία, είσαι χαρισματικός στις συνθέσεις σαν τους Go-Betweens και μποέμ στην εκφορά τους σαν το Jonathan Richman, αν και με μια μυστήρια ηχώ. Ακούστε στο τέλος του ‘Where Could We Go Tonight?‘ το μοναδικό συνδυασμό ‘να ρα ρα’ αλά Jonathan με ‘α α ου’ νιαουρίσματα αλά Morrissey.

Δεν ξέρω πώς και γιατί, θυμήθηκα προσφάτως ένα παλιό αγαπημένο δίσκο του Bill Pritchard, το ‘Half a Million‘ του 1988. Δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν να λέει ότι έχει επηρεαστεί από τον έρμο τον Bill, και στην Wikipedia βρήκα 50 Pritchard, ηθοποιούς, προπονητές, δολοφόνους αλλά όχι τον δικό μας. Ε, τον Jeremy κάποιος θα βρεθεί να τον βάλει στη Wikipedia, αλλά μέσες άκρες το μέλλον του προβλέπω να είναι παρόμοιο με του Pritchard. Δεν με νοιάζει, εμένα είναι από τα αγαπημένα μου του 2009.

[Πηγή: Θανάσης Παπαδόπουλος - mic.gr]

MySpace

LastFM

Tracklist:

Εκρηκτικός, διασκεδαστικός, σχεδόν γαργαλιστικός στα αυτιά ο ήχος του νέου δίσκου των I Monster, A Dense Swarm of Ancient Stars.  Ήχος επικαλυμμένος με συναισθήματα ρετρό νοσταλγίας σε ένα ευρύ «σπέκτρουμ» ηχητικών διαστάσεων σε πλήρη συνάφεια μεταξύ τους.

Ο νέος δίσκος των I Monster ξεδιπλώνει την μουσική του παλέτα με το κομμάτι «The Circus of Deaf». Το κομμάτι “A sucker for your sound” γεμάτο ηλεκτρονικά pop στοιχεία με γυναικεία φωνητικά ενώ το “Goodbye Sun” με ρετρό χαρακτηριστικά που θυμίζουν άλλες εποχές γεμάτες αθωότητα αλλά ταυτόχρονα δομημένο γύρω από στοιχεία σύγχρονης μουσικής κουλτούρας.

Το “Cool Coconuts” μια φανταχτερή Jazzy μπαλάντα ενώ το “Lust for a Vampyr” παιχνιδιάρικο, γεμάτο εναλλαγές ισορροπεί ανάμεσα σε διαφορετικά μουσικά είδη. Ο ήχος του κομματιού σχεδόν ξενίζει τον ακροατή που θα το ακούσει για πρώτη φορά. Γεμάτο με στρώματα φωνητικών και έξυπνο distortion σίγουρα θα σας κάνει να κουνίσετε ρυθμικά το κεφάλι σας συνοδεύοντας κάθε ασχολία σας.

Κάθε κομμάτι του δίσκου αυτού αποτελεί μία ευχάριστη έκπληξη σε ένα μουσικό κόσμο σε δυσανάλογη σχέση όσον αφορά τις αξιόλογες προτάσεις στις αμέτρητες επιλογές και κυκλοφορίες. Σίγουρα ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς!

Οι I Monster στο Myspace

Κείμενο: Asaverle