Η ιστορία λέει πως μια μέρα, η γυναίκα του Thomas Hardy είπε σε έναν επισκέπτη στο σπίτι τους πως ο άντρας της θα καθυστερούσε λίγο να τον συναντήσει γιατί δούλευε πάνω σε ένα ποίημα για τον θάνατο. Ο επισκέπτης εξέφρασε την ανησυχία του για την ψυχική κατάσταση του συγγραφέα, αλλά η σύζυγός τον καθησύχασε λέγοντας πως «ο Thomas έχει εξαιρετική διάθεση».

Ίσως η Polly Jean Harvey, που κατοικεί εκεί που ζούσε και ο Hardy, να γνωρίζει την ιστορία. Το σίγουρο είναι πως λίγοι, έως ελάχιστοι, καλλιτέχνες περιφρονούν την ιδέα πως το συναίσθημα υπαγορεύει και το περιεχόμενο της τέχνης. Από το 1993, όποτε και η PJ σόκαρε με την ειλικρίνεια του Rid of Me, που δέχθηκε μια δυσάρεστη υποδοχή, περιφέρεται σαν κινούμενος στόχος στην μουσική πραγματικότητα. Με κάθε δίσκο της αφήνει και ένα κομμάτι του εαυτού της -άλλοτε με δαιμονισμένα blues, άλλοτε με West Country gothic. Την ίδια στιγμή, με κάθε της συνέντευξη, απαξιώνει και περισσότερο την αντίληψη του καλλιτέχνη ως απλού καταγράφοντα καθημερινών εμπειριών. Οι ακροατές που εντοπίζουν έναν πυρήνα συναισθηματικής αλήθειας μέσα σε κάθε νέα persona που υιοθετεί αναγκάζονται να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Δεν θα ήταν αυθαίρετο να συνάγουμε πως αυτή η γυναίκα που τραγούδησε για τη Νέα Υόρκη και τους νέους έρωτες στο Stories From the City το οποίο «σκούπισε» τα βραβεία  Mercury και αναθάρρησε στο Stories From the Sea, δεν είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη που περιφερόταν σαν στοιχειό στα κακοτράχαλα ύψη του White Chalk –δεν θα μπορέσουμε όμως να μάθουμε ποτέ την αλήθεια από την ίδια.

Στα press notes του A Woman a Man Walked By, τον πρώτο της δίσκο με τον πολύ-μουσικό John Parish μετά από το Dance Hall at Louse Point πίσω στο 1996, η Harvey συνοψίζει την δουλειά ως απλά ένα project, έναν αντιπερισπασμό, έναν αστεϊσμό –με άλλα λόγια, μια ελάσσονα κυκλοφορία. Πώς γίνεται όμως και το τελικό αποτέλεσμα είναι τόσο αναπάντεχα σαγηνευτικό;

Πρόκειται για μια αποσπασματική δουλειά που συναρμολογείται από το άκρατο και καθαρό χάρισμα των συντελεστών της. Ο δίσκος ανοίγει την αυλαία του με το ύπουλο και αισθησιακό Black Hearted Love ( “When you cry out my name in rapture/ I volunteer my soul for murder” ), το οποίο ίσως και να είναι το πιο εύρωστο rock κομμάτι της εδώ και χρόνια, αλλά δεν μας κρατάει μαζί του για πολύ καθώς παραδίδεται άδοξα στο αγωνιώδες mantra του Sixteen, Fifteen, Fourteen και στο βαλς του Leaving California. Μια παγωμένη αύρα από το White Chalk αγγίζει το The Soldier, στο οποίο η Harvey ονειρεύεται πως είναι ένας μαχητής που βαδίζει πάνω «στα πρόσωπα νεκρών γυναικών». Στιγμές ανατριχιαστικής σιγής διαρρηγνύονται από ξεσπάσματα κακόφωνης αντάρας. Στο Pig Will Not ακούμε την PJ να γρυλίζει σαν σκυλί, ενώ στο A Woman a Man Walked By/The Crow Knows Where All the Little Children Go ανταγωνίζεται την δαιμονική σκανταλιά του Nick Cave –μια μοχθηρή και αστεία ιστορία για έναν άντρα με «lily-livered balls» (Σ.τ.Μ μεταφράστε το μόνοι σας αυτό) ο οποίος ξερνά από ένα παράφρον λαρύγγι: «I want your fucking ass».

Μπορεί να υπάρχει μια εμφανέστατη έλλειψη κεντρικού άξονα σε αυτή τη δουλειά (κάτι που θυμίζει το Uh Huh Her του 2004), όμως η συνολική αίσθηση εμπνέει σιγουριά αντί για σύγχυση. Καμία από τις διάφορες ταυτότητες της Harvey (το πειραχτήρι, το σαρκικό, το βίαιο, το στερητικό) δεν φαίνεται προσποιητό εδώ. Μπορείτε λοιπόν να την δεχθείτε όπως είναι, σαν ένα απλό κορίτσι που αρέσκεται στο να αλλάζει διαθέσεις σαν το παιδί που αλλάζει φορεσιές, ή να μαντέψετε κάθε έκφανση του ανομολόγητου προσωπικού της δράματος από την νευρωτική ζωτικότητα των τραγουδιών της. Ποιος ξέρει άραγε ποιο από όλα αυτά είναι πιο κοντά στην αλήθεια; Είναι όμως αυτό το πιο σημαντικό όταν η μουσική είναι τόσο θαυμάσια;

[ Ελεύθερη Μετάφραση από guardian.co.uk ]

Official: http://pjharvey.lucidwebs.co.uk/

MySpace: http://www.myspace.com/pjharvey

Tracklist:

1. “Black Hearted Love” – 4:40
2. “Sixteen, Fifteen, Fourteen” – 3:35
3. “Leaving California” – 3:56
4. “The Chair” – 2:29
5. “April” – 4:41
6. “A Woman a Man Walked By/The Crow Knows Where All the Little Children Go” – 4:47
7. “The Soldier” – 3:55
8. “Pig Will Not” – 3:50
9. “Passionless, Pointless” – 4:19
10. “Cracks in the Canvas” – 1:54

Αν και στις Η.Π.Α η φήμη των Warpaint εξαπλώνεται συνεχώς εδώ και καιρό (ως και ο μακαρίτης ο Heath Ledger ακούγεται πως ήταν θαυμαστής τους), το όνομά τους στην Ευρώπη παραμένει σχεδόν άγνωστο.

Σχετικά πρόσφατα, η μπάντα κατάφερε να υπογράψει συμβόλαιο με την Rough Trade και έτσι το ενδιαφέρον για τη δουλειά τους αναμένεται να αποκτήσει τις διαστάσεις που τους αναλογούν και εδώ στην Ευρώπη, πριν εξαπλωθεί και στον υπόλοιπο κόσμο. Στα τέλη του 2009, έφτασε και στα μέρη μας μια επανακυκλοφορία του ντεμπούτου τους, Exquisite Corpse EP, και έτσι μας δόθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψουμε από πρώτο χέρι προς τί τόσος ντόρος στην underground indie σκηνή της Αμερικής με αυτά τα παιδιά από το Λος Άντζελες.

Με το παραμικρό πρώτο άκουσμα, το όλο hype αρχίζει να ξεδιαλύνεται και η μουσική λύνει από μόνη της τις όποιες απορίες. Τα βλέμματα και τα αυτιά που έχουν τραβήξει πάνω τους οι Warpaint φαίνεται πως δεν στράφηκαν προς τα εκεί τυχαία. Το CD βρίθει από γνώριμες και αγαπημένες ηχητικές παραπομπές: Μια ιδέα από Asobi Seksu εδώ, μια γεύση από Blonde Redhead εκεί και μια γενναιόδωρη δόση από την αύρα της σκηνής της Νέας Υόρκης που γίνεται όλο και πιο δημοφιλής τον τελευταίο καιρό. Τα γυναικεία φωνητικά φέρνουν στο νου μια δαιμονισμένη Karen O (των Yeah Yeah Yeah’s) και παραμένουν στο επίκεντρο του δίσκου καθ’ όλη την μισάωρη διάρκειά του. Τα φωνητικά τρίζουν με ένα ηλεκτρονικό τερέτισμα, οξύνοντας και ακονίζοντας τα όρια του δίσκου σε μια αιχμηρή ακμή.

Παρόλο που η μουσική τους αγγίζει με αυτοπεποίθηση κάμποσες ψηλές ηχητικές «κορυφές», η μπάντα δείχνει πιο σοβαρή και κατασταλαγμένη στα πιο ατμοσφαιρικά και ευαίσθητα σημεία του ΕΡ. Το εναρκτήριο Stars σιγοκαίει τα αυτιά μας πριν επιτρέψει σε μια τενεκεδένια ακολουθία κρουστών να κλέψει από τη λάμψη του. Η πειραματική του διάθεση δεν σε αφήνει να «χαζεύεις», αλλά σε βουτάει από το μανίκι και σε τραβάει μαζί της μέσα στην παλμική ζεστασιά της μουσικής και στα υπνωτικά ψιθυρίσματα των τριών τραγουδιστριών.

Το Elephant είναι ένα βίαιο και συνάμα πιασάρικο ξέσπασμα αδυσώπητου μπάσου και εκκωφαντικής κιθάρας. Τα κελαριστά, ηλεκτρωθούμενα φωνητικά βογκούν πάνω από τη μουσική, καθώς οι μελωδίες εκτροχιάζονται εκτός ελέγχου, καθιστώντας το τραγούδι μια έντονη και ευφυέστατη πεντάλεπτη ταξιδιάρικη εμπειρία.

Οι Warpaint κατάφεραν αυτό που φάνταζε αρχικά ακατόρθωτο: να ισορροπήσουν το αλλοπρόσαλλο indie rock με μια ώριμη και ουσιώδη γαλήνη. Υπάρχουν βέβαια και τα σημεία που παραείναι «λιπαρά» για ένα τέτοιο εγχείρημα -όπως το Billie Holiday, το οποίο ηχεί όμορφα με το πρώτο άκουσμα αλλά εξασθενεί μετά από λίγο κυρίως λόγω της σχεδόν επτάλεπτης διάρκειάς του. Το ιδιαίτερο «χαρμάνι» που επιδιώκει να φτιάξει η μπάντα, μια μίξη έντονων πειραματισμών και στοιχειωμένων ατμοσφαιρών, ίσως να ακούγεται λίγο «ακατάστατο» και σοκαριστικό στην αρχή, όμως η αφοσίωση που αφιερώνει η μπάντα στο έργο της σβήνει κάθε αμφιβολία για το τελικό αποτέλεσμα.

Εν ολίγοις, το Exquisite Corpse είναι από τις δουλειές που ωριμάζουν μέσα μας με τον καιρό, όπως κάθε ουσιαστική εμπειρία. Μια εμπειρία που δεν απολαμβάνεται βάζοντάς το CD στο repeat και περιμένοντας νωχελικά κάποια αποκάλυψη. Η μπάντα δίνει ένα σαφές στίγμα των ικανοτήτων της και δεν φοβάται να κρύψει τις αδυναμίες της. Αυτό που σίγουρα κατάφεραν είναι να εκτοπίσουν ορδές ολόκληρες συγκροτημάτων που επιχείρησαν παρόμοιες ηχητικές ακροβασίες. Και ακόμα βρίσκονται στην αρχή, χωρίς καν να έχουν ανακοινώσει την κυκλοφορία ενός LP. Αν αυτό δεν σας κάνει να αδημονείτε, τότε μάλλον πρέπει να αναθεωρήσετε τα μουσικά σας γούστα…

[ Ελεύθερη Μετάφραση από strangeglue.com ]

MySpace: http://www.myspace.com/worldwartour

Tracklist:

1. Stars
2. Elephants
3. Billie Holiday
4. Beetles
5. Burgundy
6. Krimson

Καθώς οι ως τώρα γνωστοί μουσικοί ιδιωματισμοί αρχίζουν και χάνουν σιγά-σιγά τις διαχωριστικές τους «γραμμές», όλο και περισσότερες νέες μπάντες οδηγούνται προς μια τάση πρόσμιξης πολλών διαφόρων, ετερώνυμων και μη, στοιχείων από πολλές και διάφορες προελεύσεις με σκοπό να κάνουν την πολυπόθητη διαφορά και να ξεχωρίσουν από το «πλήθος». Ας πάρουμε για παράδειγμα τους Summer People: αυτό το αινιγματικό οκτέτο από τη Νέα Υόρκη είναι για την ακρίβεια το λαμπρότερο παράδειγμα της νέας αυτής τάσης που περιγράψαμε παραπάνω. Η λέξη «αινιγματικό» δεν χρησιμοποιείται τυχαία ή για κάποιο διαφημιστικό τρικ, μιας και η μπάντα δεν εκχωρεί ποτέ πληροφορίες για το ποιο μέλος της παίζει ποιο όργανο, αλλά και ποια όργανα χρησιμοποιεί! Τα πάντα αφήνονται στην ευχέρεια του ακροατή, για να μαντέψει και να ταυτοποιήσει τους ήχους που ακούει… Διασκεδαστικό, αν μη τι άλλο. Η αινιγματική τους φύση παρόλα αυτά δεν μας αποκρύπτει και το γεγονός πως πρόκειται για το ντεμπούτο τους –πληροφορία σημαντική για την κατανόηση των όποιων αδυναμιών.

Επιστρέφοντας στην κουβέντα περί σύνθεσης διαφορετικών (και μερικές φορές αντικρουόμενων αισθητικά) μουσικών ιδιωμάτων, οι Summer People βάζουν εδώ τα δυνατά τους για να «μονιάσουν» σε ένα κοινό τόπο επιρροές που ξεκινούν από την indie και φτάνουν ως το post rock. Με ένα πρώτο άκουσμα, και μόνο η αίσθηση της προσπάθειας που κάνουν σου προκαλεί εντύπωση και έκπληξη. Και δεν σταματούν εδώ… Θα ανακαλύψετε ίχνη ακουστικής folk, pop ενορχηστρώσεις α λα Fang Island, ακόμα και μια ιδέα από Fugazi.

Η πληθώρα των επιρροών αρκεί από μόνη της για να μας βεβαιώσει πως δεν πρόκειται για ένα βαρετό άκουσμα. Και όντως έτσι είναι. Το μόνο που δεν μπορείς να προσάψεις στους Summer People είναι πως η μουσική τους σε κάνει και βαριέσαι. Ο δίσκος ξεκινά με τα Two Hearted River και Shallow Water People και, με το πρώτο άκουσμα, οι περισσότερο επιρρεπείς και ενθουσιώδεις εξ ημών ίσως φτάσουν στο σημείο να φωνάξουν «Αυτή είναι η νέα αγαπημένη μου μπάντα!!!», ειδικά στα σημεία που η φωνή του τραγουδιστή αγγίζει τα όρια των ανθρωπίνων δυνατοτήτων της και σχεδόν ουρλιάζει για έλεος ψελλίζοντας “Just a shallow life in piss warm water”. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις οι συγκρίσεις με τον Andy Hull των Manchester Orchestra και τον Keller Harbin των The Glass Ocean είναι αναπόφευκτες. Στο Broken Bones και στο Glossy-Eyed που ακολουθούν, ένας απόηχος των πρώτων ακουστικών πειραματισμών των mewithoutYou γεμίζει την ατμόσφαιρα.

Οι αδυναμίες του δίσκου αρχίζουν και βγαίνουν στην επιφάνεια όταν «ξοδεύονται» όλες οι δυνατές παρομοιώσεις με άλλα συγκροτήματα και σημεία αναφοράς. Εκεί όπου οι Summer People μένουν «μόνοι» τους, ειδικά στα instrumental σημεία, παρότι δεν είναι επ’ ουδενί κακοί, δεν καταφέρνουν να κρατήσουν την προσοχή του ακροατή όσο στα προηγούμενα κομμάτια. Τεχνικά μιλώντας, η απόδοση του ήχου είναι άρτια. Όμως, το να προσπαθείς να προσανατολιστείς αισθητικά μέσα από τον δεκάλεπτο ηχητικό λαβύρινθο του See Ya Later, Wouldn’t Wanna Be Ya είναι μια επίπονη ενασχόληση και δεν αργεί η στιγμή που θα απορείς με τον ίδιο το εαυτό σου και τις αντοχές του. Εδώ η μπάντα ακροβατεί σε επικίνδυνα ύψη, μιας και το instrumental κομμάτι του δίσκου είναι μεγάλο και φαίνεται πως έχουν επενδύσει αρκετά σε αυτό. Όμως, εκεί όπου δείχνουν σα να εκτροχιάζονται και να χάνουν τον έλεγχο του ίδιου τους του «σκάφους», ο instrumental πανζουρλισμός δείχνει να εφάπτεται με την αρχική indie κατεύθυνση (όπως στο Balcony) και οι καρδιές μας επιστρέφουν στις θέσεις τους και τα μυαλά μας μπορούν να παρακολουθήσουν. Η τεχνική κατάρτιση των μουσικών αγγίζουν τα σωστά εκείνα όρια που επιτρέπουν στη φωνή να ξεδιπλώσει τις ικανότητές της, και αντίστροφα, τα φωνητικά δείχνουν αρκετά «πειθήνια» ώστε να περιμένουν από την ίδια την μουσική να τα εξυψώσει.

Ένα επιπλέον στοιχείο που προσθέτει αξία στο όλο εγχείρημα του δίσκου, είναι πως η ηχογράφησή του έγινε εξ’ ολοκλήρου ζωντανά, χωρίς τις διάφορες φιοριτούρες μιας studio παραγωγής. Εντυπωσιακό σίγουρα, και σημαίνει πολλά γιατί η ωμή αίσθηση της ζωντανής απόδοσης είναι το «κλειδί» για να κατανοήσουμε την προσπάθεια του συγκροτήματος και το τι θέλουν να μας περάσουν. Όπως οι περισσότερες πρώτες κυκλοφορίες, έτσι κι αυτή, ξεδιπλώνει σοβαρές δυνατότητες και ταλέντο τα οποία χρειάζονται κάποιο «ψήσιμο» για να αποδοθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στη φαρέτρα των Summer People βρίσκουμε βραδυφλεγείς συγκινήσεις και κατά μέτωπο επιθέσεις, συγκινησιακές εκρήξεις και νοερούς ανευρυσμούς –ψηφίδες μουσικής διάνοιας που αν οι συντελεστές του μπορούσαν να συγκρατήσουν σε ένα πιο «εύπεπτο» ποσοτικό επίπεδο θα μιλάγαμε αδιαμφισβήτητα για το ντεμπούτο της χρονιάς.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από rockfreaks.net ]

MySpace: http://www.myspace.com/summerpeople

Tracklist:

1. Two-Hearted River
   2. Shallow Water People
   3. Broken Bones
   4. The Other Side
   5. For Giving In
   6. Good Problems
   7. Glossy-Eyed
   8. See Ya Later, Wouldn’t Wanna Be Yay
   9. Balcony
   10. The Sun Was Up and it Came Through the Window
   11. Great Northern Driver
   12. Two Truths
   13. Curtained Rain

Κακά τα ψέματα… Η indie που βασίζεται στα roots και folk ιδιώματα κούρασε, και μάλιστα πολύ γρήγορα σε σχέση με το πόσο έχει διαρκέσει. Για κάθε Dr. Dog και Bright Eyes αντιστοιχούν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, άνοστες μπάντες που προσθέτουν λίγο έως καθόλου διασκέδαση ή/και καλλιτεχνική αξία στο είδος. Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς λοιπόν;

Μην πανικοβάλλεστε… Όχι ακόμα, γιατί οι The Wooden Sky από το Toronto είναι εδώ και απαντούν στην (εύλογη) ερώτησή μας με το νέο τους άλμπουμ If I Don’t Come Home You’ll Know I’m Gone. Οι Καναδοί καταφέρνουν να εμπνευστούν από τα καλύτερα στοιχεία που έχει να επιδείξει το indie roots/folk/country φάσμα και προσθέτουν σε αυτά μια σεβαστή ποικιλία «καλλωπισμών» ούτως ώστε να δημιουργήσουν μια καινοτόμα μουσική χροιά πάνω στο (κάπως κουρασμένο) είδος.

Πολλά από τα τραγούδια του δίσκου έχουν τις ρίζες τους βαθιά χωμένες στα παραδοσιακά ακούσματα: Το κομμάτι που ανοίγει το δίσκο, Oh My God (It Still Means A Lot To Me), είναι ένα σαφές παράδειγμα της εναλλακτικής country, διαθέτοντας όλο το «σετ» από μπάντζο, αρμόνικα και όμορφες αρμονίες στα φωνητικά. Ο πένθιμος παλμός των χορδών αφήνει κάποια κενά που γεμίζουν με το An Evening Hymn, μια μελωδία που θυμίζει τους (επίσης Καναδούς) Blue Rodeo. Στο Oslo, απολαμβάνουμε ένα απαλό ντουέτο κλαιόντων κιθαρών. Η μπάντα τολμά ακόμα και να μας προσφέρει μια δόση από southern rock α λα Drive  By Trucker-μεταλλαγμένο-σε-indie στο When We Were Young.

Εκεί όμως που οι The Wooden Sky εκπλήσσουν και απογειώνουν την μουσική τους είναι στις στιγμές εκείνες που ενσωματώνουν απρόβλεπτα και αναπάντεχα στυλ στην ακουστική εμπειρία. Είναι σχεδόν αδύνατον να παραβλέψουμε τις επιρροές από το ψυχεδελικό 60’s garage των Animals στο Angels. Στο My Old Ghosts ξεκινούν με μια μελωδία που «μυρίζει» Bright Eyes, ώσπου να ξεσπάσει σε ένα art rock κροτάλισμα άνευ προηγουμένου. Παρομοίως, το Call If You Need Me ξεκινά σαν ένα κοινότυπο roots κομμάτι πριν ανελιχθεί σε ένα ολοκληρωτικό ξέσπασμα α λα Arcade Fire.

Υπάρχει όμως άλλη μια αξιοσημείωτη διάσταση στην μουσική των The Wooden Sky. Είναι εκείνη η pop ευαισθησία που μας αποκαλύπτεται στο The Late King Henry –το  κομμάτι που διαθέτει ένα από τα πιο κολλητικά ρεφρέν στην πρόσφατη ιστορία της roots.

Το If I Don’t Come Home You’ll Know I’m Gone είναι ένα προσεγμένο και καλοφτιαγμένο έργο τέχνης που διατηρεί μέσα του μια εντυπωσιακή πειραματική ψυχή.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από snobsmusic.net ]

MySpace: www.myspace.com/thewoodensky

FaceBook

Tracklist:

• Oh My God (It Still Means A Lot To Me)
• Bit Part
• Angels
• My Old Ghosts
• Call If You Need Me
• When We Were Young
• An Evening Hymn
• Something Hiding For Us In the Night
• Oslo
• The Late King Henry
• Lock and Key
• Fairweather Friends
• River Song One

+ Αξίζει να παρακολουθήσετε ολόκληρο το μουσικό ντοκιμαντέρ για τη μπάντα που θα βρείτε παραπάνω…

Μη σας κουράζω με εισαγωγές και άσκοπες περιγραφές, ο δίσκος των Midlake είναι εξαιρετικός. Έτσι απλά. Είναι ό,τι καλύτερο και ουσιαστικότερο έχει κυκλοφορήσει στο ύφος folk / americana από τότε που είχε βγει εκείνο το ντεμπούτο των Fleet Foxes. Οι Midlake δεν έχουν τόσο έντονο χαρακτήρα, θέλουν πιο πολλές ακροάσεις για να σε πιάσουν, αλλά αν τους τις χαρίσεις, σε ανταμείβουν ακόμα περισσότερο. Πραγματικό διαμάντι.

Κανονικά θα τελείωνα εδώ, αλλά μιας και το MiC ανέκαθεν έδινε περισσότερη αξία σε κάθε κλικ που κάνετε (παρά τις προσπάθειες του Πανότα να μας πείσει ότι τα μεγάλα κείμενα είναι αντι-ιντερνετικά), ας αφήσουμε το άριστο “The Courage of Others” και ας χαζέψουμε λίγο με αυτά που έχουν γραφεί για αυτό το album στο rateyourmusic.com, εκεί που ο καθένας μπορεί να κάνει sign up και να πει τη γνώμη του για οποιονδήποτε δίσκο, είτε η δισκοθήκη του πλησιάζει το μέγεθος αυτής του John Peel, είτε κατέβασε το πρώτο του mp3 μόλις πριν από μισή ώρα.

Το πρώτο review λέει ότι το The Courage οf Others είναι σκέτη απογοήτευση, και τι κρίμα ρε γαμώτο, γιατί οι προηγούμενοι δύο δίσκοι ήταν πολύ καλύτεροι. Και μετά αναφέρει ότι άκουσε το δίσκο μία με δύο φορές. Ρε φίλε. Τι να σου κάνουν οι 2 φορές. Άκουσέ τον πάλι. Και πάλι. Ούτως ή άλλως δεν είναι να πεις ότι θα φθείρεις το βινίλιό σου ή το CD σου, αφού κατεβασμένο το έχεις, και μην πεις όχι γιατί η κριτική σου είναι από το Δεκέμβριο. Ένας άλλος είναι εξίσου απογοητευμένος και βάζει δυόμισι αστεράκια στα 5, αλλά μας λέει ότι τουλάχιστον το νέο Besnard Lakes είναι πολύ καλό. Τώρα αυτό είναι σα να βγάλουν νέο δίσκο οι Radiohead και να γράψω εγώ ότι δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά μη στεναχωριέστε, γιατί βγάλανε καινούριο οι Puressence. Ένας άλλος βάζει επίσης δυόμισι αστεράκια αλλά γράφει το review του σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα. Παίζει και να μας βρίζει όλους, και να μην το καταλαβαίνουμε. Ένας ακόμα βάρβαρος (=που δε γράφει στα αγγλικά) βάζει 2 αστεράκια στα 5, και αμέσως στο καπάκι 6/10. Τώρα, αν θυμάστε μαθηματικά 4ης δημοτικού και κάνετε τα δύο κλάσματα ομώνυμα, θα βγάλετε ότι το 2/5 αντιστοιχεί στο 4/10, ή ότι το 6/10 αντιστοιχεί στο 3/5. Όπως και να έχει, 2/5 και 6/10 δεν πάνε μαζί. Κάτι τέτοια μόνο ο Παπαδόπουλος τα κάνει (π.χ. βάζει album του 2009 μέσα στα 10 καλύτερα albums της δεκαετίας, αλλά αυτό το album δεν το βάζει στα 10 καλύτερα του 2009).

Στις θετικές κριτικές του δίσκου, ένας συμμετέχων μας αποκαλύπτει ότι είχε κάνει “one-night-stand” με τον προηγούμενο δίσκο των Midlake (ελπίζουμε να πήρε προφυλάξεις) και του άρεσε, οπότε σκέφτεται με το The Courage of Others να συνάψει μόνιμο δεσμό. Ένας άλλος βάζει τρία και μισό στα 5 και λέει ότι κατά πάσα πιθανότητα στο μέλλον θα το αλλάξει σε 4 – ούτε από την τσέπη του να τα έβγαζε. Στα γενικά στατιστικά, ο περισσότερος κόσμος έχει βαθμολογήσει με 3 έως 4 αστεράκια, 11 άτομα στα 152 έχουν βάλει κάτω από τη βάση, 14 άτομα έχουν βάλει άριστα. Αγνοήστε τους όλους (και εμένα), και ακούστε τους μόνοι σας. Αξίζουν τον κόπο.

[ Πηγή: Τάσος Πατώκος - mic.gr ]

Official: http://midlake.net/

MySpace: www.myspace.com/midlake

Tracklist:

Το πολυαναμενόμενο νέο album των Vello Leaf είναι εδώ και λίγες βδομάδες γεγονός! Το dream ρορ συγκρότημα που ξεκίνησε το 1999 στα Χανιά και έκανε το ντεμπούτο του το 2006, ξεχωρίζοντας με τον ονειρικό και κινηματογραφικό ήχο του, παρουσιάζει την πρώτη του Long-Play κυκλοφορία!

Το “Tonight Ι’m Leaving …” αποτελεί τη συνέχεια του πρώτου τους ΕΡ “Morning Star” το οποίο έγινε ευρέως αποδεκτό λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές και πλήθος αναφορών από τον τύπο και το ραδιόφωνο, ενώ συμπεριλήφθηκε στις καλύτερες κυκλοφορίες του 2007 από τους αναγνώστες του μουσικού περιοδικού Sonik.

Τραγούδια τους συμπεριλήφθηκαν σε πέντε μουσικές συλλογές, κυριότερες εκ των οποίων ήταν το “Α Silent Wonder” του ΔΗμήτρΗ Παπασπυρόπουλου και το “City Campers” της Sound Of Everything, ενώ συμμετείχαν στο Soundtrack της ταινίας “Αlter Ego” (Village Films).

Ακολούθησε μία σειρά από lίνe εμφανίσεις σε Αθήνα, Πάτρα, Λάρισα, Χανιά και στη συνέχεια επέστρεψαν στο studio για την ηχογράφηση του νέου τους album, “Tonight, I’m Leaving … “.

Το “Tonight, Ι’m Leaving … ” περιέχει 8 συνθέσεις, οι οποίες περνάνε από μελαγχολικές σε πιο φωτεινές στιγμές και ξεσπάσματα, διατηρώντας πάντα το γνώριμο ατμοσφαιρικό ήχο του γκρουπ, πλαισιωμένο από εύθραυστα γυναικεία φωνητικά. Η ακρόαση του μοιάζει με ένα ταξίδι στις αναμνήσεις και τη φαντασία, με άγνωστο προορισμό.

Όπως και σε κάθε τους δημιουργία, οι VeIIo Leaf έχουν στο ταξίδι αυτό συνεπιβάτες εξαιρετικούς μουσικούς και φίλους.

Η μούσα τους, Alexandra McKay, είναι και πάλι στο πλάι τους με την υπέροχη φωνή της, τις τρυφερές και εσωστρεφείς ερμηνείες της, και με το παθιασμένο ξέσπασμα της στο “Long Way” να κλέβει την παράσταση.

Η Evira (Abbie Gale) συμμετέχει με τον πιο όμορφο και ονειρικό τρόπο, ντύνοντας τη μουσική με αέρινα κολάζ φωνητικών, σε δύο γεμάτες με εικόνες dream ρορ συνθέσεις (“Ι’m Sunsine”, “ΒΥ The Morning Light”).

Η sound artist Dalot στέλνει από την Νέα Υόρκη σκοτεινά ηχητικά τοπία στην πιο κινηματογραφική στιγμή του άλμπουμ (“Velvet Land”) και n Aubben Renee ψιθυρίζει γλυκά από την παγωμένη Μινεσότα.

Τους εκλεκτούς καλεσμένους των Vello Leaf συμπλπρώνουν τείχη από shoegaze κιθάρες, επιβλητικά strings, θορυβώδη ξεσπάσματα και μια μονίμως ονειρική ατμόσφαιρα διάρκειας 45 λεπτών.

Όλα αυτά συνοδεύονται απο ενα σπάνιας ομορφιάς πολυτελές artwork που επιμελήθπκε n νεαρή ανερκόρενη ζωγράφος από την Αγγλία, Kate Alizadeh.

Η παραγωγή του album έγινε από την Insight Room. Για περισσότερες πλπροφορίες www.veIIoleaf.gr (Κυκλοφορεί από τις 21 Δεκεμβρίου σε κεντρικά δισκοπωλεία, με διανομή από το Μουσικό Ταχυδρομείο)

Album Tracklist:

1. Midnight Takeoff
2. By the Morning Light…
3. Long Way
4. In Sunshine
5. Bitter
6. Now that we are…
7. Skies Ending
8. Velvet Land

Vocals by Alexandra Mckay @ tracks: 3,5,6,7

Από το ξεκίνημα τους πίσω στο 2002, όταν και πήραν το τελικό τους σχήμα και όνομα, οι ΕDITORS βρίσκονταν μπροστά στην πρόκληση της σύγκρισης τους με τους Interpol. Ίσως λόγω της χροιάς της φωνής του τραγουδιστή τους, η οποία μοιάζει πολύ με εκείνη του Paul Banks, ίσως λόγω της γενικότερης συζήτησης περί αναβίωσης « joy division-ιζώντων» συγκροτημάτων, ή έστω γιατί στο μουσικό τύπο και στα μουσικά πράγματα γενικότερα θέλουμε να έχουμε με τέτοια θεματάκια να ασχολούμαστε ,να συγκρίνουμε  να συζητάμε να βάζουμε ταμπελίτσες κλπ. Αν αυτό είναι καλό η κακό είναι άλλη κουβέντα, όπως και άλλη κουβέντα είναι το κατά πόσο αυτή η σύγκριση βοήθησε το συγκρότημα στην πορεία του. Με την κυκλοφορία του τρίτου τους LP και έχοντας ήδη πωλήσεις πάνω από 2 εκατ. δίσκους, οριστικά αποφάσισαν να βάλουν τέρμα σ’αυτή την κουβέντα. Είπαν «κύριοι εμείς αλλάζουμε κατηγορία, αλλάζουμε «πίστα» ».

Πρέπει να κάτσω πολύ να σκεφτώ ποιος «τρίτος»  δίσκος συγκροτήματος με είχε συναρπάσει τόσο πολύ. Κυρίως για την στροφή που αποφάσισαν να κάνουν, κινούμενοι σε πολύ πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια, με ήχους πιο ωμούς και άμεσους. Αντίστοιχη  στροφή έχει γίνει κατά το παρελθόν από άλλες μπάντες αρκετές φορές, αλλά όχι όμως από τον τρίτο δίσκο-πριν καν προλάβουν  δηλαδή να καθιερωθούν καλά -καλά σε ένα «είδος». Και αυτό το πέτυχαν χωρίς να χάσουν κάτι απ’ την ταυτότητα τους. Εξαιρετικοί στίχοι, η φωνή του Tom Smith να δίνει πάντα το στίγμα της και το συνολικό αποτέλεσμα να σε αφήνει το λιγότερο ικανοποιημένο. Να μη ξέρεις ουσιαστικά ποιο κομμάτι να πρωτοβάλεις στο REPEAT.

Η αλλαγή του παραγωγού σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο, με τον Μark flood Ellis στα ηνία, από μόνη της δείχνει και την αλλαγή του τρόπου που η μπάντα ήθελε να εκφραστεί. Ο κύριος Flood, με συνεργασίες που κόβουν την ανάσα και δίνουν και το στίγμα του-NIN, Depeche mode,Nick Cave κ.α.- απέδωσε με τον καλύτερο τρόπο τη διάθεση της μπάντας να μειώσει το κιθαριστικό κομμάτι και να το αντικαταστήσει με synthesizers και πολλά ρυθμικά σημεία στις συνθέσεις. Αυτό το πέτυχε άψογα δίνοντας όγκο στον ήχο και μια επιβλητική ANTHEMικη  ατμόσφαιρα που συχνά φέρνει στο νου στιγμές από DEPECHE  MODE μέχρι και.. ΚRAFTWERK. Έχοντας ταυτόχρονα να δουλέψει και με μια βαθιά, καθηλωτική φωνή σαν αυτή του Tom, που δένει άψογα με τη «μαυρίλα»των synths, εύκολα μπόρεσε να πετύχει το αποτέλεσμα που ήρθε στα αυτιά μας από την πρώτη νότα του άλμπουμ.  Όλα αυτά όμως,- τα κουμπάκια των studio όπως τα έχω στο μυαλό μου- σίγουρα παίζουν το ρόλο τους, αλλά τίποτα δε θα είχε αξία αν οι συνθέσεις δεν ήταν ποιοτικές. Και φαίνεται πως ο κύριος Smith και όλη η μπάντα που διαμορφώνει την τελική σύνθεση, βρίσκονται στην καλύτερη τους φάση έως σήμερα

Δε θα ήθελα να  σταθώ σε συγκεκριμένα tracks-αν και τώρα που το σκέφτομαι μάλλον παρακάτω θα την κάνω την εξαίρεση μου-γιατί νομίζω πώς καλύτερο συμπέρασμα βγάζει κανείς από το σύνολο του άλμπουμ παρά απομονώνοντας τις συνθέσεις. Εκείνο που αξίζει να τονιστεί  είναι ότι κανείς από τους οπαδούς των Εditors δε  θα απογοητευτεί -μάλλον οι περισσότεροι θα ενθουσιαστούν- αλλά σίγουρα θα κερδίσουν και νέους.

Η εξαίρεση που θα κάνω είναι η αναφορά μου στο πρώτο κομμάτι του δίσκου. Αμέσως καταλαβαίνεις ότι κάτι καλό θα ακολουθήσει. «Τι έχουμε εδώ??» ήταν η πρώτη μου αντίδραση γιατί όπως και να το κάνουμε αλλά πράγματα περίμενα να ακούσω, πιο κιθαριστικά και ενδεχομένως πιο προβλέψιμα. Και έπεσα πάνω σε μια ηλεκτρονική καταιγίδα. Δε θα πω περισσότερα πέραν του ότι είναι το τραγούδι της χρονιάς  -μακράν- για εμένα. Και για όσους «κολλημένους» με το Λονδίνο, όπως εγώ, το κάτωθι στιχάκι -κλασσικός ασαφής στίχος που βρίσκει κανείς στις συνθέσεις των Editors που αφήνει τον ακροατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα- είναι  μια ανατριχίλα…

I swear to God, I heard the Earth inhale, moments before it spat its rain down on me. I swear to God, in this light and on this evening, London’s become, the most beautiful thing I’ve seen.

[ Πηγή: Παναγιώτης Ιωαννίδης - postwave.gr ]

Official: www.editorsofficial.com/

Tracklist:

1. In This Light and On This Evening

2. Bricks and Mortar

3. Papillon

4. You Don’t Know Love

5. The Big Exit

6. The Boxer

7. Like Treasure

8. Eat Raw Meat=Blood Drool

9. Walk the Fleet Road

Το story γνωστό και κουραστικά επαναλαμβανόμενο: πέντε τυπάδες από τα μεσο-δυτικά της Αμερικής συναντιούνται στο Πανεπιστήμιο (του Μισούρι) και η τρελή τους βαρεμάρα τους οδηγεί στο να φτιάξουν μια μπάντα. Μεταφερόμενοι στην Νέα Υόρκη φορτώνουν και έναν έκτο στο σχήμα, πάλαι ποτέ γείτονα από την πατρική κατοικία του Greg Roberts (φωνητικά), και διαμορφώνουν τους White Rabbits.
Παρεμπιπτόντως, το ομώνυμο τραγούδι των Jefferson Airplane αναφέρεται στην επίδραση των παραισθησιογόνων ουσιών. Ωστόσο, δεν έχουμε διασταυρώσει αν και οι White Rabbits δανείστηκαν το όνομα από το άσμα των Jefferson Airplane.

Ποιο όμως το διαφορετικό στοιχείο των White Rabbits και ο λόγος για τον οποίο αναφερόμαστε σε αυτούς; Μάλλον γιατί η ιστορία τους δείχνει να βαδίζει σε ικανοποιητικά μονοπάτια.

Αν και το πρώτο τους EP (Fort Nightly) δέχτηκε μέτριες κριτικές, αν και το διαμέρισμα των χωριατόπαιδων διαρρήχτηκε και το βανάκι τους πήρε φωτιά, οι White Rabbits δε το έβαλαν κάτω μπροστά στις κακουχίες της μεγάλης πόλης και έβαλαν μπροστά για το επόμενο δημιούργημα τους (It’s frightening) το οποίο και κρατάμε στα χέρια μας. Για να είμαστε ακριβείς, μιλάμε για ένα δημιούργημα με σημαντικό στίγμα της οπτικής του παραγωγού του, όπως πάντα άλλωστε, του Britt Daniel, τραγουδιστή και κιθαρίστα των Spoon.

Στην προκειμένη περίπτωση, το ίδιο το εξώφυλλο (με φωτό του Andrew Droz Palermo, o οποίος ετοιμάζει και ένα ντοκιμαντέρ για την μπάντα) είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικό για το τι θα συναντήσει κάποιος μέσα από αυτό: μια μάχη μεταξύ των drums και του piano. Κατά εμέ, τα σημεία όπου κερδίζουν οι drummer (Matthew Clark, Jamie Levinson) είναι πιο απολαυστικά, πιο δυναμικά και πιο beatάτα, αν και δεν μιλάμε και για κάποια ιδιαίτερα πρωτοποριακή προσφορά στην ιστορία των drums.
Σίγουρα δεν είναι τυχαίο που ακριβώς αυτά, δηλαδή το δυναμικό intro με το “Percussion Gun” και το τρίτο κομμάτι “They done wrong/We done wrong” είναι και τα πρώτα που έγραψαν! Μαζί με ένα τρίτο, το “ Right Where They Left” είναι οι πιο ουσιαστικές στιγμές του album. Ο Mike McCarthy έχει βάλει τις δικές του δαχτυλιές στο μιξάρισμα με εξπρεσιονιστικούς ήχους που αγκαλιάζουν τη μουσική. Τα διμερή χαοτικά φωνητικά (Stephen Patterson, Greg Roberts) προσδίδουν θετικά στο όλο concept, αν και υπάρχουν στιγμές που φλερτάρουν με τα falseτα (“Lionesse”). Αξιόλογη στιγμή και η ψιλό-ψυχεδελική εμφάνιση του κιθαρίστα στον “Company I keep” και το “Midnight and I”.

Οι White Rabbits, πάντως, περνάνε ακόμα το σύνδρομο της κάθε μπάντας στα πρώτα της βήματα. Στο πρώτο EP και τα σχετικά live που ακολουθούν παίζει ο καθένας το κομμάτι του, όλοι με τους ενισχυτές στο τέρμα σε όλο το σετ, για να ακούει ο καθένας τον εαυτό του, και στο δεύτερο, όσοι το συνειδητοποιούν, προσπαθούν να χαλαρώσουν και να δώσουν λίγο χώρο ο ένας στον άλλον, να λειτουργήσουν πιο συλλογικά με περισσότερη εσωστρέφεια. Για αυτό λέμε ότι το συγκρότημα είναι σε καλό δρόμο. Αν συνεχίσουν να ψάχνουν το κάτι διαφορετικό όπως στο “It’s frightening”, ίσως στο επόμενο βήμα να το βρουν.

[ Πηγή: Αλεξάνδρα Λυμπέρη - myvibes.gr ]

MySpace: www.myspace.com/whiterabbits

Tracklist:

1. Percussion Gun
2. Rudie Fails
3. They Done Wrong / We Done Wrong
4. Lionesse
5. Company I Keep
6. The Salesman (Tramp Life)
7. Midnight and I
8. Right Where They Left
9. The Lady Vanishes
10. Leave It At The Door

Απ’την τριανδρία που τράβηξε τα βλέμματα στο Liverpool πριν από 30 χρόνια, ο Pete Wylie αυτοχαρακτηρίζεται σήμερα part time rockstar, full time legend και δεν βγάζει πλέον δίσκους, ο Julian Cope βγάζει δίσκους αλλά το μαθαίνουν μόνο όσοι είναι γραμμένοι στην mailing list του και μόνο ο Ian McCulloch συνεχίζει με ικανοποιητική ανταπόκριση. Μαζί με τον Will Sergeant και νέα μέλη συνεχίζει τους Echo & the Bunnymen, χωρίς τον Les Pattinson που τους άφησε πριν δέκα χρόνια και πρόσφατα εθεάθη να παίζει με τους Wild Swans και τον Pete de Freitas που σκοτώθηκε πριν από είκοσι. Ξαναηχογράφησαν το εμπορικό τους άλμπουμ “Ocean rain” με full orchestra, παίζουν ακόμα και σε sold-out live και έχουν νέο δίσκο. Να το χρωστάνε στη διαφήμιση των Nouvelle Vague ή του Chris Martin;

Το αριστούργημά τους “Crocodiles” αγαπήθηκε από πολλούς μέσα στις τρεις δεκαετίες της ύπαρξής του. Το “Ocean rain” από περισσότερους. Το “Killing moon” παίχτηκε εκατομμύρια φορές στα ραδιόφωνα μέσα στα προηγούμενα 25 χρόνια. Θέλετε ένα καινούργιο να το αντικαταστήσει; Συνεχίστε να θέλετε. Το νέο άλμπουμ έχει μόνο ένα αδιάφορο slow κομμάτι που η εισαγωγή του μου έφερε στο μυαλό τον …Bob Seger. Θα έλεγα πως είναι ένα άλμπουμ σε συνταγή U2, με mid και up-tempo κομμάτια και διάθεση για ροκάρισμα. Κακώς ο McCulloch ονειρευόταν να αντικαταστήσει μια μέρα τον Paul Anka και τον Tom Jones στα σαλόνια του Vegas, κάτι που θα πλησίαζε σε Bono θα έπρεπε να ονειρεύεται.

Όλα τα κομμάτια είναι radio friendly, κάποια έχουν λίγο ηλεκτρισμό παραπάνω, κάποια φλερτάρουν με την ποπ, κάποια έχουν βελβετικά δεύτερα φωνητικά. Θα αρέσει και στους φανς των Coldplay που ίσως να μην αντέχουν τα παλιά τους. Υπάρχει και η σπουδαία φωνή του Mac που… Που κάποτε ήταν πιο εύστροφη, πιο τολμηρή, πιο δαιδαλώδης. Κάποια σκέρτσα της, κάποια απρόβλεπτα ζιγκ-ζαγκ μου πρόσφεραν ανεπανάληπτες συγκινήσεις. Όμως δεν κράτησε πολύ αυτό. Μετά το “Porcupine” o Mac άρχισε να τεμπελιάζει (όχι πως ο Will πήγε πίσω), άρχισε να τραγουδάει χαμηλά και επίπεδα, σαν να άφησε τα δύσκολα μονοπάτια και βγήκε στην άουτοπαν όπου κάνει μόνο ασφαλείς προσπεράσεις. Αλλά και η μουσική έχασε το μυστήριο που κουβαλούσε. Στο αγαπημένο μου κομμάτι του πρώτου τους άλμπουμ και χιλιάδων άλλων άλμπουμ “Pictures on my wall” ο προφήτης Mac με έπειθε πως κάτι καίγεται, κάτι αλλάζει, στο “Stars are stars” δεν άκουγα το σβήσιμο του ήχου των ακόρντων γιατί μια ανεξήγητη ενέργεια που μετέφεραν με είχε στείλει ήδη σε ένα άλλο, ανεξερεύνητο μέχρι τότε από μένα τοπίο. Το “All my colours“, το space κομμάτι με τα πιο δυνατά τύμπανα παραμένει μια δυσπρόσιτη κορυφή. Στα νέα κομμάτια τους μου λείπει το βάθος και η προοπτική και με ενοχλούν πεζοί τίτλοι όπως “Do you know who I am” και “Think I need it too”.

Όμως αυτή είναι η νομοτέλεια των πραγμάτων. Οι πρώτοι δίσκοι τους σε συνοδεύουν για μια ζωή και οι τελευταίοι για ένα μήνα. Πώς να φτουρήσει η ανδρική μπροστά στην παιδική bunny ηλικία; Στους Benjamin Button ακροατές αυτό ισχύει αντίστροφα.

Προβληματιζόμουν για ένα reunion στην προσωπική μου ζωή. Εν αγνοία σου Mac με βοήθησες να αποφασίσω σωστά. Η τέχνη ας οδηγήσει τη ζωή.

[ Πηγή: Μπάμπης Αργυρίου - mic.gr ]

Official: www.bunnymen.com/

MySpace: www.myspace.com/thebunnymen

Tracklist:

1. Think I Need It Too
2. Forgotten Fields
3. Do You Know Who I Am?
4. Shroud of Turin
5. Life of 1,000 Crimes
6. The Fountain
7. Everlasting Neverendless
8. Proxy
9. Drivetime
10. The Idolness of Gods

Κάποιοι θα το πουν ώριμο βήμα στα lo-fi, trippy folk μουσικά παιδέματα του και όμως η απρόβλεπτη φύση του ιδιοφυούς και εμπνευσμένου μάστορα του ιδιοσυγκρασιακά κοσμικού ήχου της δυτικής ακτής πατάει σε στέρεο έδαφος χωρίς να χάνει σπιθαμή από την μοναχική χίπικη ευαισθησία του. Παίρνει τα λεφτά από την Warner – αφήνοντας την XL Recordings – επενδύοντας σε ενα DIY studio στο σπίτι του στην Καλιφόρνια, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά τους ίδιους μουσικούς συνεργάτες με τον προηγούμενο δίσκο (μέλη των Megapuss, Vetivers και The Bees) και ανοίγει τους μουσικούς τους ορίζοντες σε πιο ξεκάθαρα μουσικά μονοπάτια, σε κλασσικά ακούσματα της αμερικανικής μουσικής σκηνής διαχρονικά.

Ο δίσκος περιέχει τραγούδια εκπλήξεις όπως είναι το πρώτο funky single ‘Baby‘ το οποίο αναμένεται να ρεμιξάρουν και οι Wu Tang Clan αλλά και τo ‘16th And Valencia, Roxy Music’ με την sexy glam κιθάρα σαν μια μικρή κληρονομιά από την συνεργασία με τον Beck στη διασκευή τραγουδιών του Leonard Cohen. Ίσως εκπλήσσει όμως ακόμα περισσότερο το σκοτεινό κιθαριστικό fuzziness που σκορπίζει την country blues δομή του Rats . Ο δίσκος περιέχει ακόμα τα ‘First Song For B’ και ‘Last Song For B’ , μια πληθωρική -σε δύο τραγούδια- ανάμνηση ενός παρελθόντος έρωτα στα μάτια της Bianca Casady των Cocorosie αλληθωρίζοντας πότε σε απλοϊκά πιανιστικά ιντερλούδια και πότε σε φωνητικές παρηχήσεις.

Εξαιρετικά στέκονται το spiritual ‘Going Back‘ , το ονειρικό ‘Maria Leonza’ και το εναρκτήριο ‘Can’t Help But Smiling’ που αβίαστα σε εισάγει στο νέο μουσικό πανδαιμόνιο του Devendra. Ξεχωριστή θέση στο playlist έχει το ‘Chin Chin & Muck Muck’ όπου ο καλλιτέχνης τεμαχίζει το τραγούδι και ηχοδρομεί ισορροπημένα ανάμεσα σε διαφορετικά μουσικά δόγματα, άπαντα συγκερασμένα σε σουρεαλιστικούς εξομολογητικούς στίχους που οδηγούνται σε μια αύτανδρη παράδοση στο χειροκρότημα των μυστών του φαινομένου Devendra Banhart. Και έρχεται τέλος η φλύαρη θετική νότα του ‘Foolin” να ξεπροβοδίσει τον εξαιρετικό αυτό νέο δίσκο.

[ Πηγή: plutomag.blogspot.com ]

MySpace: www.myspace.com/devendrabanhart

Tracklist:

1  Can’t Help But Smiling
2  Angelika
3  Baby
4  Goin’ Back
5  First Song for B
6  Last Song for B
7  Chin Chin & Muck Muck
8  16th & Valencia Roxy Music
9  Rats
10  Maria Lionza
11  Brindo
12  Meet Me at Lookout Point
13  Walilamdzi
14  Foolin’