Το ορχηστρικό post-rock είναι ομολογουμένως ένα απαιτητικό και δύσκολο πεδίο για να αναγνωριστεί μια νέα μπάντα. Στην πλειοψηφία τους, τα συγκροτήματα/καλλιτέχνες που επιχείρησαν να ανοίξουν τα φτερά τους στον χώρο άντεξαν για έναν δίσκο, κέρδισαν κάποιες εντυπώσεις και κατόπιν εξαφανίστηκαν αφήνοντας πίσω τους ένα σύννεφο σκόνης. Ευτυχώς για μας, οι Revolving Doors μέσω της Analogy Records αποτελούν μια ευχάριστη εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον παραπάνω κανόνα.

Στα σίγουρα έχετε υπ’ όψη σας και λατρεύετε μπάντες όπως οι Godspeed You Black Emperor και οι Explosions in the Sky –μπροστάρηδες και σκαπανείς του είδους. Όσο κι αν τους απολαμβάνουμε, χρόνια τώρα, δεν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε πως, μέσα στην όλη γοητεία της, η μουσική τους εκπίπτει σε κάποια επαναλαμβανόμενη «συνταγή», που για τους γνώστες του είδους δεν είναι δα και τόσο δυσδιάκριτη: το μουσικό θέμα «χτίζεται» για ένα τετράλεπτο/πεντάλεπτο, ακολουθεί ένα ορχηστρικό κρεσέντο/πανζουρλισμός και ακολουθεί μια τρίλεπτη (κατά μέσο όρο) ηχητική αποκλιμάκωση.

Να λοιπόν που οι Revolving Doors θέλουν να υπερβούν αυτόν τον «άγραφο νόμο» της post-rock, αρνούμενοι κάθε είδους καλούπια στη μουσική τους. Μας θυμίζουν περισσότερο μπάντες όπως οι «ζηλωτές» από το Σικάγο Tortoise και Dianogah –δύο παραδείγματα καλλιτεχνών που ποτέ δεν έμειναν «στάσιμοι» και εξελίσσουν/εξελίσσονται διαρκώς. Το Songs for Car Commercials είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα δεύτερης κυκλοφορίας από μια μπάντα που θέλει να πάει την μουσική της κάμποσα βήματα παραπέρα από τις σταθερές που έθεσε με την πρώτη δουλειά της.

Η μουσική των Revolving Doors είναι εξίσου γοητευτική όσο και δυνατή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λεπτής ισορροπίας ύφους είναι το κομμάτι I Still Wish I Could Breathe Underwater, όπου τα απαλά αγγίγματα των πλήκτρων και το glockenspiel σιγοντάρουν τις αιθέριες κιθάρες και το όλο σύνολο αντηχεί άψογα μέσα από τα ηχεία μας. Το κομμάτι είναι σύντομο και απέριττο, εκπέμποντας μια μοναδική ευαισθησία –στοιχείο από το οποίο θα μπορούσαν να διδαχθούν πολλά μπάντες της ίδιας «κλίκας». Στη συνέχεια ακούμε ένα ιντερλούδιο 27 δευτερολέπτων, το FM Radio, πριν ξεσπάσει άλλη μια post «μπόρα» με το Obviously Grilled –ένα ηλεκτρονικά ορμώμενο κομμάτι το οποίο καταδεικνύει με τον πιο γλαφυρό τρόπο την ικανότητα της μπάντας να αποδίδει σε υψηλά ηχητικά επίπεδα.

Η ποιότητα του δίσκου δεν σταματά εδώ… Απεναντίας, στο δεύτερο μισό του δίσκου, η μπάντα ρισκάρει περισσότερο με τα όρια της μουσικής της, με έντονα και θαυμάσια αποτελέσματα. Σχεδόν αγγίζοντας τα σύνορα της pop, μας εκπλήσσουν ευχάριστα, όσο ελιτιστές κι αν (νομίζουμε πως) είμαστε απέναντι στα πιο «ευτελή» είδη μουσικής. Το αξιοσημείωτο εδώ είναι πως μια φαινομενικά «άνοστη» μουσική (όπως η pop) μπορεί να προσεγγιστεί με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο και να μεταδώσει κάτι νέο και σαφώς πιο ελκυστικό. Οι μουσικές «ακροβασίες» των Revolving Doors και το «ρίσκο» που παίρνουν με τις συνθέσεις τους δεν σταματούν να συγκινούν και να εκπλήσσουν.

Εν τέλει, φαίνεται πως το Wisconsin και η ευρύτερη περιοχή εκεί στις Μεσοδυτικές Πολιτείες της Αμερικής αρχίζει να συσπειρώνει ένα σύνολο καλλιτεχνών με φρέσκιες και εμπνευσμένες ιδέες για το που μπορεί να οδηγηθεί το είδος στο μέλλον –εκτός από τους Revolving Doors σημειώστε και τους El Valiente από το Madison. Κοινό στοιχείο αυτής της «άγουρης» σκηνής είναι πως τα κομμάτια τους δεν ξεπερνούν τον πήχη του δεκάλεπτου και αποφεύγουν εκείνον τον μουσικό «αυνανισμό» και την ακατάσχετη ηχητική φλυαρία που χαρακτηρίζει ακόμα κάποιους (αρκετούς) γείτονές τους στην post σκηνή. Στοιχεία όπως αυτά διαστρέβλωσαν την μουσική ελευθερία που χαρακτήριζε εξ’ αρχής την post, με αποτέλεσμα σήμερα να παρακολουθούμε νέους «δεινόσαυρους» των 00’s που δεν έχουν τίποτα νέο να εκφράσουν μουσικά και θυμίζουν όλο και περισσότερο την γερασμένη και σε σήψη rock στα τέλη της δεκαετίας του ’70 –φλύαρη, μαλλιαρή και υπεροπτική. Το μόνο… μειονέκτημα που εντοπίσαμε σε αυτή την κυκλοφορία των Revolving Doors είναι πως ανέβασαν πολύ ψηλά τον ποιοτικό πήχη και οι προσδοκίες για το επόμενό τους χτύπημα αναμένονται σκληρές και αμείλικτες.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από dane101.com ]

MySpace: http://www.myspace.com/revolvingdoors

Tracklist:

1. Fog 4:52

2. Sealab 5:09

3. Summers End 4:27

4. AM Radio 1:33

5. Ryan’s Beard 4:02

6. The Pony Express 3:50

7. A Chicken, A Fish, And A Lamb 4:56

8. I Still Wish I Could Breathe Under Water 2:17

9. FM Radio 0:27

10. Obviously Grilled 3:17

11. This Gizmo Is Out Of Juice 3:51

12. Just Fucking Smile 4:39

13. Song For A Car Commercial 2:17

14. One Last Thing 3:22

Σύμπτωση ή οργανωμένο σχέδιο; : Το όνομα του Aidan Baker φιγουράρει (σχεδόν) σε κάθε δεύτερη κυκλοφορία. Είναι κάτι σαν τον Robert Pollard του heavy ambient, υπερ-παράγοντας μουσική άλλοτε ως μέλος των Nadja, άλλοτε με το όνομά του και συχνότερα με τα πάμπολλα ψευδώνυμά του. Ο Eric Quach των thisquietarmy μπορεί να μην είναι τόσο «γόνιμος» όσο ο Aidan Baker και οι Nadja, παραμένει όμως πανάξιος δημιουργός εκλεπτυσμένων σκοτεινών ατμοσφαιρών. Στην πρώτη τους συνεργασία, Orange, επιβεβαιώθηκε η φήμη τους: με νευρικά, θορυβώδη και droning instrumentals, το αισθανόσουν σαν μια κλειστοφοβική στροφή προς τα μέσα. Σε αυτή, την νέα τους συνεργασία με τίτλο A Picture of a Picture, δεν λείπουν οι εκπλήξεις, με την προσωπική ενδοσκόπηση του Orange να αντικαθίσταται από μια πιο ανοιχτή προσέγγιση. Στο ξεκίνημα, το Imagistic Continuity αρχίζει με ένα αργό fade in, ανεβάζοντας την ένταση σταδιακά ύστερα από δυο λεπτά περίπου. Μπαίνει με ένα ήρεμο drone το οποίο δυναμώνει αργά, την ίδια στιγμή που κιθάρες τιγκαρισμένες με sustain συνθέτουν το ηχητικό σύνολο δημιουργώντας ένα παλινδρομικό παλμικό θέμα που μοιράζει τον θόρυβο σε απρόβλεπτα σημεία στον χώρο. Στα μισά του κομματιού, οι κιθάρες παύουν την παλινδρόμησή τους και αλλάζουν σε αγγελικές χορωδίες καθώς ο βόμβος στο background αντιδρά και τα πάντα χτυπούν με δύναμη. Αν και η ένταση συνεχίζεται, έχεις την εντύπωση πως δεν «ανοίγεται» προς τα έξω, απλά απλώνεται και κατακάθεται πριν εξανεμιστεί. Το ηχητικό αποτέλεσμα αποδίδει τι θα ήταν η ανατολή του ηλίου αν συνοδευόταν από μουσική.

Ο άνεμος μας μεταφέρει απευθείας στο επόμενο, Loss of Perspective, εξαπολύοντας απόκοσμες κιθαριστικές ανησυχίες με συνεχείς διακυμάνσεις ήχου και εντάσεως. Αργότερα, η μυστηριώδης ατμόσφαιρα και οι δυσοίωνοι άνεμοι δίνουν την θέση τους στο τρέμολο της κιθάρας και μας έρχονται στο νου ακτίνες ήλιου που χαράζουν τις σκιές και αντανακλούν ό,τι αγγίζουν στο χώρο. Καθώς «χτίζεται» το ηχητικό σύνολο, τα επί μέρους κομμάτια του δονούν και διηθούν καθώς το γενικό φάσμα επικεντρώνεται από ένα πλατύ κάδρο στη μελέτη των συστατικών του φωτός και ολοκληρώνεται με μια stop motion εικόνα των σύννεφων που περνούν από το κάδρο και καταλήγουν σε ένα fade out.

Εκεί που το Loss of Perspective θυμίζει εικόνα ενός αργού σκορπίσματος, το Negative Space επαναφέρει την αγνή ενέργεια επικαλύπτοντας και κρούοντας νότες διυλισμένες με delay. Ύστερα από μερικά λεπτά, ένας ψηλότερος βόμβος παρεμβαίνει δυναμικά, καθώς ένα παλμικό μπάσο βγαίνει από τη σίγαση και αποκαλύπτεται δειλά στις χαμηλές συχνότητες και άλλο ένα βουητό στροβιλίζεται μέσα και έξω από τη μίξη. Κιθάρες με distortion επιβάλλουν την έντασή τους και ήχοι σφυριγμάτων προσθέτουν ένα ακόμα ρυθμικό στοιχείο. Στην συνέχεια, με το distortion σε ύφεση, τα drones σβήνουν και μένουν τα σφυρίγματα να σημάνουν το τέλος.

Αν το Imagistic Continuity απεικονίζει την χαραυγή, τότε το Horizon Line, που κλείνει και το δίσκο, απεικονίζει το ηλιοβασίλεμα. Όχι όμως από αυτά που βλέπουμε εδώ στη Γή, αλλά ένα γαλαξιακό ηλιοβασίλεμα, καθώς η απόλυτη δύναμη μιας μαύρης συμπαντικής τρύπας υποτάσσει τα πάντα γύρω της αργά και με σιγουριά. Το σφύριγμα που έκλεισε το προηγούμενο κομμάτι μεταλλάσσεται σε μια ταχυπαλμία ήχων που θυμίζει γρύλους τη νύχτα. Βόμβοι αναπνοών ξεδιπλώνονται ο ένας πάνω από τον άλλο διασπείροντας μαζί με ισχνούς λαρυγγισμούς και βαθιά χωμένα keyboards, ώσπου ο βορβορυγμός των χαμηλότερων συχνοτήτων «παντρεύεται» με χαοτικά πλήκτρα και ανεβάζουν σε ένταση και καταλαμβάνουν τον χώρο εκπαραθυρώνοντας ό,τι υπήρχε πριν από αυτά με ωμή ένταση. Το 20λεπτο κομμάτι πλησιάζει προς το κλείσιμό του και την απόλυτη ακινησία με τον ίδιο τρόπο που ο δίσκος ξεκίνησε πριν μια ώρα περίπου.

Κλείνοντας, δεν πρέπει να παραλείψουμε την συνεργασία του Aidan Baker με τον Tim Hecker στο Fatasma Parastasie –δουλειά που, μαζί με αρκετές άλλες, αποδεικνύει την αξία του Aidan στο να συνθέτει και να επικοινωνεί τη δημιουργικότητά του και την ικανότητά του πάνω στα ambient soundscapes. Όσον αφορά το A Picture Of A Picture, πρόκειται για μια απολαυστική ηχητική εμπειρία και σίγουρα από τις πιο φιλόδοξες του είδους –ένα είδος που συχνά εκλείπει σε αυτοσχεδιασμούς και πλατιά instrumentals. Κάθε κομμάτι του είναι και μια επιτυχώς πραγματοποιημένη ιδέα και όλα μαζί «συνεργάζονται» σε έναν κύκλο που περιγράφει μια πλήρη ιστορία.

Σημειώστε άλλη μια επιτυχία στο παλμαρέ του Aidan Baker. Ας το βάλει κάποιος τώρα σε ένα στούντιο μαζί με τον Fennesz….

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.adequacy.net ]

MySpace (Aidan Baker): http://www.myspace.com/aidanbakermusic

Official (thisquietarmy): http://www.thisquietarmy.com/tqa/

Tracklist:

«Όσοι από εσάς πιάνετε τον εαυτό σας να παρασύρεται από τους drone ήχους του τσέλου, της βιόλας και γενικά της dark folk μουσικής, τότε ετοιμαστείτε να πέσετε με τα μούτρα στο Nebulous Dreams, ένα επικό (αλλά συνοπτικό) άλμπουμ από ένα βελγικό σεξτέτο που ακούει στο όνομα Kiss The Anus Of A Black Cat», λέει ο Julian Cope…

Primitive παγανιστικές ατμόσφαιρες και drone-folk ήχοι, υπόγεια θεατρικότητα και doom απαγγελία, μεσαιωνικά ξόρκια και Current 93 αισθητική, avant rock μελωδίες και smooth δακτυλισμοί στην ακουστική κιθάρα, ιστορίες με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, ζωγραφισμένα όνειρα παιδιών σε δίπτυχες εικόνες, ο 51ος ψαλμός της μετάνοιας, ο μηδενισμός και η μελαγχολία, το πάθος και ο θυμός, όλες οι αντίθετες δυνάμεις που συγκρούονται και αλληλοσυμπληρώνονται, όλα αυτά συγκεντρώνονται σ’ έναν δίσκο ο οποίος διαρκεί περίπου μισή ώρα και περιέχει τρία μόλις τραγούδια. O μάλλον άγνωστος στους περισσότερους Stef Irritant ή Stefanus (το πραγματικό του επώνυμο είναι Heeren), μένει στο Βέλγιο, φτιάχνει μουσικά όργανα και ονομάζει τη μουσική του αποκαλυπτική folk. Ξεκίνησε παίζοντας πλήκτρα και κιθάρα σε punk μπάντες όπως οι Katastrophobia, για να καταλήξει στην πιο σκοτεινή πλευρά της folk, με διάφορα projects πίσω του κι ένα μπροστά του, το Nebulous Dreams.

“Between Skylla And Charybdis” για αρχή, με μια μεγάλη drone υποβλητική εισαγωγή, η οποία σε υπνωτίζει και σε στέλνει κατευθείαν στην περιπέτεια του Οδυσσέα – ή, αν το δεις πιο συμβολικά, στο κέντρο της υπαρξιακής αγωνίας σου. Ενώ χάνεσαι σε σκέψεις, το κομμάτι συνεχίζει να χτίζεται αργά, σχεδόν βασανιστικά, με τα drums να χτυπούν πένθιμα συνοδεύοντας την κιθάρα που εκτελεί χρέη Ερινυών, μουρμουρίζοντας νότες κι άλλοτε ουρλιάζοντας χαμηλά, στο βάθος του τοπίου που περπατάς. Αργότερα η ένταση χαμηλώνει αρκετά και η στοιχειωμένη φωνή του «μάντη» Stef Irritant αρχίζει να ξεδιπλώνει προφητείες. Το πιάνο ακούγεται σχεδόν ξεκούρδιστο, ο ρυθμός θυμίζει χτύπους καρδιάς που ετοιμάζεται να πάει στον άλλο κόσμο, το βιολί προσθέτει μακάβριες νότες στο σκηνικό και μια υποτυπώδης χορωδία στο φόντο επαναλαμβάνει τα λόγια του «μάντη», μέχρι που όλα σβήνουν. Το δεύτερο μέρος, “Dyptich”, ξεκινά πάλι με drone ήχους, αλλά αυτή τη φορά ο ρυθμός είναι πιο γρήγορος και θυμίζει μεσαιωνικές τελετές μαγείας: ένας οδυρμός με drums και κωδωνοκρουσίες, μια trance ατμόσφαιρα που διακόπτεται για να μιλήσει ο επικεφαλής του χορού, σε ένα επαναληπτικό παραλήρημα που καταλήγει σε απειλητικό νανούρισμα, το οποίο τελειώνει κι αυτό σαν ένα όνειρο. Στο τελευταίο τραγούδι, “Miserere”, έρχεται η κάθαρση – τουλάχιστον μουσικά. Προσγειώνεσαι σε πολύ φυσιολογικά και γνώριμα μονοπάτια, χωρίς τυμπανοκρουσίες, και τη μπάντα του δήμου για συνοδεία. Μια σκοτεινή folk μπαλάντα σε τυλίγει απαλά και η επιστροφή στις βασικές αξίες είναι γεγονός: απλή μελωδία, ακουστική κιθάρα, λίγο πιάνο και μια θεατρική ψιλοβραχνή φωνή. H λέξη “Miserere”, ωστόσο, δεν είναι τυχαία διαλεγμένη. Με αυτήν την λέξη αρχίζει ο 51ος ψαλμός που αφορά στη μετάνοια και στην ομολογία (“Miserere mei Deus” στα λατινικά ή “Have mercy on me, O God” στα Αγγλικά).

Παρ’ όλο που ο Stef μοιάζει να το ζορίζει σε κάποια σημεία και να πέφτει στο αμάρτημα της φλυαρίας, παρ’ όλο που όλο και κάτι έχει κοπιάρει από το ύφος του Gavin Friday και του Tibet (τον οποίον κανείς δεν πρόκειται να τον φτάσει σε ό,τι αφορά την προφορά του, λέμε), παρ’ όλο που τελοσπάντων κινδυνεύει να χαρακτηριστεί εφετζής, έχει ωστόσο καταφέρει να φτιάξει την ατμόσφαιρα την οποία ήθελε. Συγκέντρωσε τους μουσικούς, έπαιξε μαζί τους και μετά ασχολήθηκε ο ίδιος με τη χαμαλοδουλειά της παραγωγής, όπως περίπου είχε κάνει και το 2007 στο προηγούμενο δίσκο του, An Interlude To The Outmost.

Ο Βέλγος που φτιάχνει μουσικά όργανα και γουστάρει τις γάτες (anus σημαίνει πρωκτός), αποδεικνύει ότι μπορεί να φτιάξει τις ατμόσφαιρες που θα σε πάρουν μαζί τους, μέσα από συνθέσεις οι οποίες δεν σου παραδίνονται με την πρώτη ακρόαση. Όμως οι fans του είδους το ξέρουν ήδη. Οι αμύητοι απλώς θα πουν, «Have mercy on me, O God» (Catatonia uber alles).

[ Πηγή: Όλγα Σκούρτη - avopolis.gr ]

MySpace: http://www.myspace.com/kisstheanusofablackcat

Tracklist:

Between Skylla And Charybdis

Diptych

Miserere

Είναι το πρώτο άλμπουμ των Six Organs Of Admittance μετά από 2 χρόνια και αμέτρητες συνεργασίες και συμμετοχές του Ben Chasny στο μεσοδιάστημα, ανάμεσα τους και αυτές με τους Om, Sunn O)))) και φυσικά τους Current 93. Βαθύς γνώστης της έννοιας του heavy, ο Chasny διαθέτει πια την ικανότητα αλλά και την ίδια την ιδέα της παραγωγής μιάς βαριάς και ασήκωτης μουσικής που ωστόσο φαίνεται ανάλαφρη σαν πούπουλο και αυτό ακριβώς κάνει στο “Luminous Night“! Με τη συνεισφορά μεταξύ άλλων του Randall Dunn, παραγωγού των Sunn O)))) και μιάς ομάδας εξαιρετικών μουσικών από τη νέα ψυχεδελική underground κοινότητα της Δυτικής Ακτής σε πλήθος ακουστικών και ηλεκτρικών οργάνων, ο Chasny πραγματοποιεί την πληρέστερη και πιο οραματική ηχογράφηση του, ένα must για όλους τους φίλους του εξώκοσμου, μυστικιστικού psych-rock όλων των…ηλικιών.

[ Πηγή: http://hitchhyke.blogspot.com ]

Official Site www.sixorgans.com/

MySpace www.myspace.com/sixorgans

Tracklist:

1	Actaeon’s Fall (Against the Hounds)
2	Anesthesia
3	Bar-Nasha
4	Cover Your Wounds With the Sky
5	Ursa Minor
6	River of Heaven
7	The Ballad of Charley Harper
8	Enemies Before the Light

]]> http://musicblog.kritifm1015.gr/2009/11/six-organs-of-admittance-luminous-night/feed/ 0 http://musicblog.kritifm1015.gr/2009/11/black-moth-super-rainbow-%e2%80%93-eating-us/ http://musicblog.kritifm1015.gr/2009/11/black-moth-super-rainbow-%e2%80%93-eating-us/#comments Sun, 01 Nov 2009 11:01:19 +0000 redmobo http://musicblog.kritifm1015.gr/?p=406

Όπως και η μουσική τους, το όνομα των Black Moth Super Rainbow είναι προκλητικό και μυστηριώδες, ακριβώς όπως το επιθυμούν τα μέλη του γκρουπ, που παρουσιάζουν τους εαυτούς τους με τον εξής τρόπο: “Drums: d.kyler; Voice + Music + Visual: tobacco; More Music: ryan graveface and seven fields of aphelion” –αυτό, μεταφράστε το μόνοι σας…Το άλμπουμ ανοίγει με το Born On A Day The Sun Didn’t Rise, μια σύνθεση που τοποθετεί το συγκρότημα εκεί όπου τέμνονται η ψυχεδέλεια με την electronica στο διάγραμμα Venn. Τα περασμένα από vocoder φωνητικά του Tobacco (τεχνική που χρησιμοποιεί σε ολόκληρο το δίσκο) ηχούν ρομποτικά, δημιουργώντας μια φουτουριστική αίσθηση, την ίδια στιγμή που οι μελωδίες είναι ένα ταξίδι στο παρελθόν. Οι στίχοι είναι σύντομοι και επαναλαμβανόμενοι, φτιάχνοντας ένα κυλιόμενο mantra. Το αφηρημένο νόημά τους εγείρει ιδέες στο μυαλό του ακροατή, οδηγώντας κάθε σκέψη στη δική της, ιδιαίτερη, κατεύθυνση, καθώς ξεδιπλώνονται:

Born on a day the sun didn’t rise
Born in a world without sunshine
You, you’re the apple of my eye
Born on a day the sun didn’t rise

Όλα αυτά εναρμονίζονται σε μια ηχητική μακαριότητα, καταλήγοντας σε ήχους ανέλιξης που σηματοδοτούν την απαρχή ενός ταξιδιού. Αυτό ίσως να εξηγεί το μυστήριο του γιατί σημειώνονται μόνο 11 κομμάτια ενώ το άλμπουμ περιέχει 12 –το άλμπουμ κυλά σαν ένα μονοκόμματο 35λεπτο με διαφορετικά movements.

Το Dark Bubbles ανοίγει και κλείνει με ακουστική κιθάρα, παραμορφώνοντας ακόμα περισσότερο τα vocoder-φωνητικά. Οι παλμικοί ήχοι που ξεπετιούνται από το Twin of Myself θυμίζουν music box. Στο Golden Splatter, τα έγχορδα που κλείνουν το κομμάτι είναι πλούσια και ζωηρά.

Αν δεν σας έχει ήδη συνεπάρει το αποτέλεσμα φτάνοντας σε αυτό το σημείο, τότε… κάτι τρομακτικά βαρύ κρατά πίσω την φαντασία σας.

Η μουσική του Iron Lemonade ακούγεται πιο μηχανική. Οι στίχοι μιλούν για το ξεγύμνωμα της ταυτότητας: “wash my friends away/…eat my face away.” Το Smile The Day After Today είναι ένα ειδυλλιακό ορχηστρικό –εδώ καταλαβαίνουμε πως η τραχύτητα του vocoder δεν θα δούλευε πάνω του. Το mantra εξακολουθεί στο Bubblegum Animals, όπου ένα άτυπο ντουέτο φωνών έχει στο ένα track μόνο ένα “la la la la” ενώ στο άλλο επαναλαμβάνονται διαρκώς οι δύο λέξεις του τίτλου. Τελειώνει με έναν καθοδικό ήχο, σα να τελειώνει το ταξίδι. Η χρήση του banjo στο American Face Dust επαυξάνει το συνολικό αποτέλεσμα της ενορχήστρωσης, κάνοντας μας να αναπολήσουμε στιγμιαία το Journey of the Sorcerer των Eagles.

Το Eating Us τελειώνει, σβήνοντας αργά με ένα άτιτλο instrumental. Σε στιγμές, θαρρείς πως η ακουστική κιθάρα και τα synths (ένα εκ των οποίων ακούγεται σαν φλάουτο) θα πάψουν απότομα, και την θέση τους θα πάρει ο χαρακτηριστικός ήχος της βελόνας που ξύνει την στάμπα του βινυλίου –υπενθυμίζοντας τον ακροατή πως η πλευρά τελείωσε.

Αυτό το άλμπουμ είναι το ιδανικό soundtrack για να συνοδεύσετε τις περιπλανήσεις σας στο «εσωδιάστημα» σε ημιφωτισμένα δωμάτια ή σε εκείνα τα τεμπέλικα ηλιόλουστα απογεύματα…

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://blogcritics.org ]

Official Site: http://www.blackmothsuperrainbow.com/

Tracklist:

01.Born on a Day the Sun Didn’t Rise

02.Dark Bubbles

03.Twin of Myself

04.Gold Splatter

05.Iron Lemonade

06.Tooth Decay

07.Fields Are Breathing

08.Smile the Day After Today

09.Sticky

10.Bubblegum Animals

11.American Face Dust

Οι ονειρικές μελωδίες των A Storm of Light τραβούν το φαντασιακό χαλί κάτω από τα πόδια σας, σε αυτόν, τον πρώτο τους και γιγαντιαίο δίσκο. Ακόμα και η εταιρία με την οποία συνεργάζονται αποδεικνύει το ποιοτικό τους ειδικό βάρος: Δεν είναι άλλη από την Neurot Recordings, η οποία ιδρύθηκε από μέλη των Neurosis και είναι πασίγνωστη για την καλλιτεχνική της πρωτοπορία.

Αν και πρόκειται για μια μοναδική στο είδος της ακουστική εμπειρία, το And We Wept the Black Ocean Within πλάθει έντονες εικόνες –γεγονός που δεν μας εκπλήσσει, καθώς ο υπεύθυνος για την εικαστική άποψη του τρίο από το Μπρούκλυν είναι ο visual director των Neurosis και πρώην κιθαρίστας των Red Sparowes, Josh Graham, ο οποίος κατέχει ήδη τα project Battle of Mice και Blood and Time στο βιογραφικό του.

Γύρω του, θα βρούμε τον Pete Angevine (Satanized) πίσω από τις τυμπανοκρουσίες και τον Domenic Seita (πρώην μέλος των Tombs) στο μπάσο και τα «υποχθόνια» φωνητικά. Ο Vinny Signorelli (πρώην μέλος των Unsane και των μυθικών Swans) ανέλαβε το drum set μετά την κυκλοφορία του δίσκου.

Το And We Wept the Black Ocean Within αφηγείται μια ιστορία σε πρώτο πρόσωπο, μέσα από την αίσθηση της βαθιάς λύπης και της απώλειας, αν και πουθενά δεν βρίσκουμε κάποιους εμπειρικούς άξονες έτσι ώστε να μπορέσει ο ακροατής να ταυτιστεί και να κάνει συνειρμούς με την δική του εμπειρία. Κατηφείς κιθάρες δακρύζουν riffs μέσα από μια πληθώρα επιστρώσεων παραμόρφωσης και effects. Οι εκρήξεις των τυμπάνων «μιλούν» για οργή, συναισθηματική ύφεση και απόρριψη μέσα από τον πειθαρχημένο βηματισμό τους, έως ότου το μπάσο φέρει την λυτρωτική λύση με ακούραστο groove και σχεδόν ανυπόφορα καλοχρονισμένο timing.

Πολύ σκοτεινό. Πολύ έντονο. Πολύ απαραίτητο.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.smother.net ]

Official Site: http://www.astormoflight.com/

Tracklist:

1. Adrift (the Albatross I)
2. Vast and Endless
3. Black Ocean
4. Thunderhead
5. Undertow (the Albatross II)
6. Mass
7. Leaden Tide
8. Breach (the Albatross III)
9. Descent
10. Iron Heart

Να ένα παράδοξο για το 2009: οι σημαντικότεροι δίσκοι της χρονιάς φαίνεται ότι θα προέρχονται από τον σκληρό ήχο. Ή μήπως δεν πρόκειται για παράδοξο γεγονός αλλά για την τελευταία ένδειξη ότι οι μεσσίες πνέουν τα λοίσθια; Αυτό θα κριθεί στο μέλλον, σε μερικά χρόνια, όταν θα κοιτάμε πίσω στην δισκοθήκη ή στους φακέλους του υπολογιστή και θα αναρωτιόμαστε γιατί ασχοληθήκαμε με ορισμένα άλμπουμ που δεν άξιζαν τελικά.

Το Wavering Radiant ανήκει πάντως στους καλύτερους δίσκους του 2009. Και αναφέρω πρώτη αυτή τη διαπίστωση επειδή είναι ένας δίσκος που αποπνέει συναισθήματα. Κακά τα ψέματα, τέτοιες δουλειές έχουν εκλείψει: το περιτύλιγμα και η παραγωγή μοιάζει πιο σοβαρό για τη μουσική βιομηχανία, παρά οι γνήσιες εκφράσεις των δημιουργών. Μια κραυγή απόγνωσης ή ένα κλιμακωτό ορχηστρικό μέρος δεν αξίζει δεκάρα τσακιστή. Και γι αυτό πλέον τα αγοραία next big things στερούνται αυθορμητισμού και εν τέλει εκφραστικότητας.

Όσον αφορά στο προκείμενο άλμπουμ πάντως, οι κραυγές και τα «σχισμένα» φωνητικά (τα οποία επέστρεψαν θριαμβευτικά) σε κάνουν να λυγίσεις. Οι κιθάρες – στιβαρές όπως πάντα – ακολουθούν ενίοτε αυτόνομες διαδρομές και ξεχωρίζουν από τον υπόλοιπο ογκόλιθο, κάνοντας τις συνθέσεις πιο μελωδικές και πιο ξεκάθαρες. Εξάλλου η παρουσία του Adam Jones στις κιθάρες του “Hall Of The Dead” λειτουργεί για τους Isis περισσότερο σαν έμπνευση (ή και διαφήμιση).Το ρυθμικό μέρος ακούγεται σαν την καρδιά του κτήνους, με το μπάσο να αποτελεί τον βρυχηθμό του. Η παραγωγή είναι ελαφρώς πιο καθαρή συγκρινόμενη με τα masterpieces Oceanic και Panopticon, αλλά διατηρεί τον ήχο δυνατό και συμπαγή, στρεφόμενη πάλι στον βαρύ χαρακτήρα της μπάντας.

Το Wavering Radiant είναι ένα κομμάτι από την ψυχή και το μυαλό των Isis. Τα προκάτ μέσα που χρησιμοποιούνται από άλλες μπάντες σαν «εφέ» υψηλής τεχνικής κατάρτισης εδώ είναι αληθινά. Και αυτό κάνει το άλμπουμ αρχικά ελκυστικό και τελικά εθιστικό. Σε κάνει να δυναμώνεις την ένταση όλο και πιο πολύ για να νιώσεις τους κραδασμούς. Πότε το κάνατε αυτό τελευταία φορά;

[Πηγή: Νίκος Σβέρκος - avopolis.gr]

Official: http://www.isistheband.com

MySpace: http://www.myspace.com/isis

Αυτή η εξαμελής μπάντα από το Μόντρεαλ είναι από εκείνες που σίγουρα έχετε ακουστά, αλλά ποτέ δεν… ακούσατε. Κάτι το ντεμπούτο τους πίσω στο 2005, Recording a Tape the Colour of the Light, με instrumental συνθέσεις μεταξύ του κλασικού και του rock, κάτι το γεγονός πως δύο από τα έξη μέλη τους είναι βασικοί παράγοντες των, επίσης Μοντρεαλιτών, Arcade Fire (ηγέτης των Bell Orchestre είναι ο μπασίστας –και όχι μόνο- των Arcade Fire Richard Reed Parry), υπάρχουν λόγοι να σας διέφυγαν… Λόγω της επιτυχίας που γνώρισαν οι Arcade Fire, αυτό το project πήγε μερικά χρόνια πίσω, αλλά η νέα του κυκλοφορία είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη.Οι Bell Orchestre κατοικοεδρεύουν στο Banff Centre for the Arts του Καναδά, ένα στοιχείο του βιογραφικού τους που υπογραμμίζει την σοβαρότητα του σκοπού τους. Η μουσική τους δικαιολογεί και με το παραπάνω αυτή την επιλογή, όντας σοβαρή χωρίς να είναι σκυθρωπή, ανοιχτή στα πειράματα της σύγχρονης κλασικής κλίσης και ταυτόχρονα αδιάφορη απέναντι σε οποιοδήποτε στεγανό. Επιπλέον, χρησιμοποιούν τα κρουστά ως οδηγό για τους ρυθμούς (και όχι απλά σαν μια ακόμη χροιά), πλησιάζοντας έτσι συγκροτήματα όπως οι Godspeed You! Black Emperor στη κατηγορία του instrumental rock. Σε αυτά τα «πλησιάσματα» είναι που δημιουργούν και το πιο αξιοθαύμαστο υλικό του δίσκου. Το Bucephalus Bouncing Ball, μια διασκευή από το Come to Daddy EP του Aphex Twin, οδηγείται από «ωρολογιακά» κρουστά όπως και στο πρωτότυπο, διατηρώντας παράλληλα μια ποιοτική στιλπνότητα εμβριθή ρομαντισμού. Τα σαλπίσματα της τρομπέτας κλείνουν την σύνθεση με τον πιο εμφατικό τρόπο.

Όπως και η κλασική μουσική, οι συνθέσεις των Bell Orchestre ακούγονται, σε στιγμές, σαν να εξασθενούν. Αυτό ίσως να συμβαίνει γιατί ενεργούν σε έναν σχεδόν άβολο μεσαίο χώρο, όπου από τη μία τους ενδιαφέρει να εξερευνήσουν τους περιορισμούς της μορφής και της χροιάς, ενώ από την άλλη είναι ήδη περιορισμένοι από τις παραδοσιακές τονικότητες και αισθαντικότητες του rock. Υπάρχουν στιγμές όπου οι ενορχηστρώσεις τους είναι είτε πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά, χάνοντας μια σημαντική μέση γκάμα. Όταν αυτό το κενό γεμίζει με μια αναπάντεχη έκρηξη παραμορφωμένης κιθάρας, τα κενά στο υπόλοιπο υλικό δείχνουν να διογκώνονται.

Ακόμα και έτσι όμως, οι καλύτερες στιγμές του As Seen Through Windows συνδυάζουν την πλούσια χροιά με μια αιωρούμενη, μινιμαλιστική ομορφιά. Το ομώνυμο κομμάτι κλιμακώνεται αργά από μια αραιή μίξη synths και πνευστών σε μια ανερχόμενη κατάληξη που αντηχεί μαζί με αέρινα φωνητικά. Το κλείσιμο του Elephant είναι εξίσου μαγευτικά όμορφο.

Η μπάντα αναφέρει τα ονόματα των Arvo Pärt και Lee “Scratch” Perry ως πηγές έμπνευσης, με τον πρώτο να μας δίνει μια ιδέα περί των επιρροών για τα μινιμαλιστικές και μαθηματικές συνθέσεις του As Seen Through Windows. Τελικά όμως, αυτό είναι λιγότερο νοηματικό απ’ ότι συστηματικό, και έτσι μας είναι πιο εύκολο να ταυτιστούμε με την μουσική των Bell Orchestre. Το Icicles/Bicycles κατέχει την παγωμένη ομορφιά μιας έρημης και ανεμοδαρμένης τούνδρας –το άκουσμά του θυμίζει ένα τόσο έντονο ταξίδι όσο και το Die Moldau του Smetana.

Όπως και στο πρώτο τους άλμπουμ, η μουσική των Bell Orchestre είναι κατά βάση κινηματογραφική. Αν και έχει έντονο το στοιχείο του μινιμαλισμού, σε βαθμό που υπάρχουν στιγμές όπου δείχνει εντελώς αέρινη, η μπάντα από το Μόντρεαλ παραείναι ανυπόμονη και σύγχρονη για να εκβιάζει ουσία μέσα από την επανειλημμένη επανάληψη. Παρεμφατική και ρομαντική, η μουσική τους χειρίζεται με μαεστρία τα σύγχρονα εργαλεία στην υπηρεσία της δημιουργίας πλούσιων ηχο-τοπίων. Φαίνεται λοιπόν πως οι Bell Orchestre θα συνεχίσουν να φτιάχνουν ενδιαφέρουσα και ενίοτε προκλητική instrumental μουσική που δεν ακούγεται στο ευρύ κοινό. Η αλήθεια είναι όμως πως δεν θα τους είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν αυτή την «εξίσωση».

[Ελεύθερη Μετάφραση από popmatters.com]

Official

MySpace

Tracklist:

1. Stripes
2. Elephants
3. Icicles/Bicycles
4. Water/Light/Shifts
5. Bucephalus Bouncing Ball
6. As Seen Through Windows
7. The Gaze
8. Dark Lights
9. Air Lines/Land Lines