→

Death In June – Nada (1985)

→

deux – agglomerat ( recordings from 1982 to 1992)

→

die unbekannten – don’t tell me stories [1981-1983]

→

Fad Gadget – Gag (1984)

→

Furniture – The Wrong People (1986)

→

Iron Curtain – Desertion 1982-1988 [2007]

→

JYL – JYL (1984)

→

Kirlian Camera – The Ice Curtain (1998)

→

Marc Almond – Tenement Symphony (1991)

→

martin dupont – hot paradox (1987)

Το musicblog του Κρήτη FM εγκαινιάζει σήμερα ένα «ένθετο» αφιέρωμα στην μουσική του (ξεχασμένου) μακρινού και μη παρελθόντος,

με δισκογραφικές προτάσεις που αξίζει να προσθέσετε στην συλλογή σας.

Γιατί… υπάρχουν φορές που η νοσταλγία μπορεί να προσφέρει νέες εμπειρίες…

→

A Flock of Seagulls – Listen [1983]

→

And Also The Trees – The Evening Of The 24th (1987)

→

Belfegore – a dog is born (1983)

→

Βerlin Βlondes  (1980)

→

Complot Bronswick – Dark Room’s Delight [1986]

→

Crawling Chaos – The Gas Chair (1981)

→

Current 93 – thunder perfect mind (1992)

→

David Sylvian – Brillian Trees (1984)

→

Dead Can Dance – Within The Realm Of A Dying Sun (1987)

Μείνετε ήσυχοι: Το synth-pop ντουέτο από την Νορβηγία κράτησε τις ασορτί φόρμες εργασίας και τα γυαλιά ηλίου-σήμα κατατεθέν για τις ανάγκες του δεύτερου άλμπουμ τους. Και φυσικά είναι ακόμα εδώ το χαρακτηριστικό επιτηδευμένο κιτς τους. Ένα κύμα νοσταλγίας χτυπά τα αυτιά μας με κάθε riff, εφφέ και στίχο του Red. Μια αίσθηση που δεν κρύβουν πως επιδιώκουν οι Νορβηγοί, έχοντας βαφτίσει το ύφος της μουσικής τους με το πιασάρικο «retrofuturism» φέροντας τα 80ς με όλη τους την (ξαναζεσταμένη) ζωντάνια στο παρόν μας. Οι αναφορές στην πιο παρεξηγημένη μουσική δεκαετία του ανθρώπινου πολιτισμού βρίσκονται παντού και η ίδια η μπάντα παραδέχεται πως όλα τα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν έχουν ημερομηνία κατασκευής πριν το 1983 –synthesizers, drum machines και κιθάρες, τι άλλο περιμένατε; Οι Datarock αναπολούν γιορτάζοντας το ύφος και την τεχνολογία των late 70s – early 80s.

Όλα ξεκινούν με ήχους από εκστασιασμένα πλήθη και την φωνή του δημιουργού του ίντερνετ που μιλά για την εφεύρεση του και στη συνέχεια… όλα τείνουν προς το αλλόκοτο. Για παράδειγμα, στο Fear Of Death ακούμε μόνο ομιλία –ένας άντρας σχεδόν παραμιλά για τον φόβο του θανάτου πάνω από synths που ηχούν απειλητικά. Οι Datarock ποτέ δεν κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους όσον αφορά τις επιρροές τους και το Red δεν παραβαίνει αυτή τη λογική. Οι στίχοι του True Stories είναι τίτλοι κομματιών των Talking Heads και το The Pretender παραπέμπει σε κλασικό disco ρυθμό που κλείνει το μάτι στους Duran Duran. Το ευφάνταστα κιτς Amarillion, με τις σαφές επιρροές από τους A-ha ,ξεχωρίζει με την κιθαριστική απλότητά του και την ηπιότητα της καταπληκτικής του μελωδίας, και είναι σίγουρο πως θα μείνει καρφωμένο στο μυαλό σας για αρκετό καιρό.

Σαν άλμπουμ, το Red διαθέτει απ’ όλα: και dance tracks και χαλαρωτικές lounge σφήνες, κάνοντας το λιγότερο έντονο από το ντεμπούτο του γκρουπ. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που κάποιους δεν θα τους κερδίσει από την αρχή, αλλά ύστερα από μερικά ακούσματα καταφέρνει και εντυπώνεται στον ακροατή σαν κάτι ήδη κλασικό για την εποχή του.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: http://www.contactmusic.com ]

Official Site: http://www.datarockmusic.com/

Tracklist:

1. The Blog
2. Give It Up
3. True Stories
4. Dance!
5. Molly
6. Do It Your Way
7. In The Red
8. Fear Of Death
9. Amarillion
10. The Pretender
11. Back In The Seventies
12. Not Me
13. New Days Dawn

Το καινούριο album των Depeche Mode ξεκινάει “αλυσσοδεμένο” και καταλήγει “διεφθαρμένο”. Το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι γίνονται δύο αντικρυστές αγκύλες μέσα στις οποίες κλείνεται το σύμπαν. Κυριολεκτικά.

Διότι το σύμπαν όλο, είναι η γαμημένα ηδονική φωλιά της φωνής του Dave Gahan και το ντροπαλό βλέμμα του Martin Gore που κάνει ρυτίδες ανάμεσα στα μάτια όταν συνοφρυώνεται, αυτές οι ρυτίδες που δίνουν στην όψη του την εικόνα απεγνωσμένου “αλμπίνου αλλιγάτορα”, όπως εκείνη η τραγική φιγούρα του J.F. Sebastian που συναρμολογούσε τα μέλη των replicas στο “Blade Runner”.

Θα ήθελα πολύ να μην είναι μια -ακόμα- προσωπική εξομολόγηση αυτό το κείμενο, αλλά δεν γίνεται να το αποφύγω. Οι Depeche Mode πάντα λειτουργούσαν ως το απόλυτο άλλοθι της περιαυτολογίας μου. Μιλώντας για αυτούς, αισθάνομαι ότι ξεβρακώνομαι επικίνδυνα. Αυτή τη φορά, το ρίσκο μου έχει να κάνει με το ότι “με εκθέτουν στο σύμπαν”, με πάνε βόλτα στον Κρόνο και στον Δία, με κάνουν να νιώσω “Spacewalker” και μάλιστα σε αυτό το τελευταίο κομμάτι, συνοδεύουν την βόλτα μου στο διάστημα με ένα electro pop instrumental, από αυτά με τα οποία τους αγάπησα συγκλονιστικά στο “Broken Frame” το 1982.

Για μένα το “Spacewalker” είναι το καινούριο “Nothing To Fear” (ή το καινούριο “The Chase” του Giorgio Moroder από το “Midnight Express”;) Είναι το ανέμισμα μιας φράτζας στο πανηγύρι της ματαιοδοξίας, ή ο καλπασμός ενός καθαρόαιμου, αραβικού μπροστά στην αυλή των καταχρηστικά προυχόντων νεορομαντικών… Ξανά μανά λοιπόν, από κει που ξεκινήσαμε – από το σκοτεινό chic, τα στενά δερμάτινα, το bondage, τα άφυλα φετίχ, την synth pop που μπορεί να ενσωματώσει και ο Larry levan στις λίστες του στο Paradise Garage αλλά και ο Rusty Egan στο Blitz… To “Sounds Of The Universe”, φτιαγμένο με vintage ηλεκτρονικά καλούδια στο στούντιο ακούγεται φιλόδοξο, επικών διαστάσεων, λαμπερό και ενήλικο, αλλά ταυτόχρονα και με μια υπόκλιση στην κίνηση, μια λεπτή αναζήτηση της σωτηρίας των δημιουργών του.

Για πρώτη φορά, ο Gahan και ο Gore συντραγουδούν (το συγκλονιστικό “Peace”) και συν-γράφουν τραγούδια (το “Oh Well”, που θα υπάρχει μόνο στην limited έκδοση του album, ως b-side του single “Wrong”), δίνουν τα χέρια πάνω από το βαθύ χάσμα που έχει χωρίσει τις εντελώς διαφορετικές φύσεις τους. Ακούγονται smooth, “μεγαλύτεροι από τη ζωή”, βετεράνοι. Επιστρέφουν λίγο ειρωνικά στον ήχο που τους άνδρωσε, αλλά και σε παράλληλα σύμπαντα όπως του italo ή του techno pop κόσμου για τον οποίο, οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι ως πατριάρχες, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Αν οι Kraftwerk επηρρέασαν τις ορδές των ανεξάρτητων groups με τα ηλεκτρονικά τους, οι Depeche Mode και ο Giorgio Moroder τα νομιμοποίησαν στο mainstream, με στρογγυλά τραγούδια και μελωδίες.

Το “Peace” ακούγεται στο ρεφρέν ως ένα αισιόδοξο εμβατήριο για την κατάκτηση μιας ακόμα κορυφής (προσέξτε τα υλικά τους, είναι όλα Αrp και Korg synths ή άλλα που προσομοιάζουν σε αυτά), το “Jezebel” είναι η μελωδία που κάνει τον Martin Gore να ακούγεται σαν περήφανος crooner ή ζεν πρεμιέ αλά 60’s, πάνω σε μια γλυκιά casio μελωδία που νομίζεις ότι έχει γράψει ο Ryan Paris όταν απολάμβανε μια bossa nova, το “Wrong” είναι ο εξορκισμός της άρνησης, μια προσωπική επανάσταση απέναντι στο “λάθος” της ύπαρξής του: φτύνει τα λόγια (”Wrrrrr-aaawnnng”), επαναλαμβάνοντας λυτρωτικά το λάθος μέρος, στη λάθος στιγμή, με λάθος ρόλο, σε λάθος άνθρωπο… Το ζοφερό βίντεο επιτείνει το “Λάθος”.

Tα bleeps στο πολύ αγαπημένο μου, “Fragile Tension”, παίζουν το ρόλο που μου αρέσει περισσότερο στο σύμπαν των Depeche Mode: τρελαίνομαι να χαζεύω στις συναυλίες τους, τον τρόπο που το beat, τα bleeps και οι πλάτες των keyboards μπαίνουν μέσα στους fans. Τη διαδρομή δηλαδή, με την οποία οι μελωδίες εισχωρούν μέσα στο σώμα και κάνουν τους ανθρώπους να κινούνται με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, απολαμβάνοντας τα τραγούδια. Κανένας fan άλλου συγκροτήματος δεν δίνει την αίσθηση που δίνει ο fan που πάλλεται από τα bleeps των Depeche. Στο σώμα τους και στο βλέμμα τους ζωγραφίζεται μια πολύ συγκεκριμένη ηδονική, ολοκληρωτική διάσταση, την οποία ζουν μόνο όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με το συγκρότημα. Το “In Sympathy” είναι ένα τραγούδι που “κάθεται” πολύ ωραία σε μίξη με το “Some Velvet Morning” των Primal Scream (και με το “Cascade” των Future Sound Of London και το “Pennies From Heaven” των Inner City και το “Say It Again” των Danse Society…) μόνο όταν δείτε ανθρώπους, όμως, να το χορεύουν (κάπως σαν να το υπηρετούν, να το “φέρουν σε πέρας”, να συγχρονίζουν εκστατικά τα χείλη τους στα λόγια των στίχων), αυτό και όχι κάποιο από τα υπόλοιπα ταιριαστά του κομμάτια, θα πάρετε το αίσθημα για το οποίο σας μιλάω…

Τσεκάρετε την παλικαρίσια παραγωγή του Ben Hillier αλλά και το εικαστικό του Anton Corbijn που κοντεύει να τους παντρευτεί έτσι όπως τους ερωτεύεται στις φωτογραφίες του. Τσεκάρετε επίσης ότι τα πιο μέτρια τραγούδια του album είναι τα τρία που έγραψε ο Gahan με τα φιλαράκια του, τον drummer των συναυλιών τους, Christian Eigner και τον Andrew Phillpott (”Come Back”, “Hole To Feed”, “Miles Away”), όλο ποζεριά και μαγκιά, χωρίς ουσία καμία – ό,τι σώζεται, σώζεται από τις έξυπνες ενορχηστρώσεις- γεγονός που επιβεβαιώνει ότι ο Dave δεν τόχει καθόλου με τη σύνθεση (εξ ου και τα προσωπικά albums του είναι απελπισία, μαύρη). Τσεκάρετε τέλος, και το χάλια εξώφυλλο του δίσκου που παίζει να είναι και το χειρότερο από τα δώδεκα albums τους μέχρι σήμερα – πραγματικά κρίμα για το φιλότιμο και τόσο μα τόσο κιμπάρικα αξιοπρεπές album τους. Αυτό το εξώφυλλο, ούτε στο όγδοο remix ενός αποτυχημένου project των Stock, Aitken & Waterman από το 1987, δεν θα άξιζε…

[Πηγή: Μάρκος Φράγκος - tranzistor.gr]

Official: http://www.depechemode.com/

To tracklist του Sounds of the Universe:

1. In Chains
2. Hole to Feed
3. Wrong
4. Fragile Tension
5. Little soul
6. In Sympathy
7. Peace
8. Come Back
9. Spacewalker
10. Perfect
11. Miles Away / The Truth Is
12. Jezebel
13. Corrupt

Τελικά το “Σύμπαν” των Depeche Mode όλο και μικραίνει. Μετά το απροσδόσκητο “φιάσκο” της Αθήνας, και την αναβολή της εμφάνισής τους και στην Κωνσταντινούπολη δύο ημέρες μετά, με χθεσινοβραδυνή ανακοίνωση στο επίσημο website του group θα το έχουν ήδη πληροφορηθεί – ανακοινώθηκε η αναβολή και άλλων τεσσάρων συναυλιών σε Ρουμανία, Βουλγαρία, Σερβία και Κροατία.

Aναλυτικά η ανακοίνωση:

05.14.2009

Depeche Mode have been forced to cancel a further four shows on their Sounds of the Universe tour due to further complications from singer Dave Gahan’s severe bout of gastroenteritis. Dave is currently undergoing further tests.

Depeche Mode apologise to all their fans for this inconvenience and wish Dave a speedy recovery. Further information will be released in due course.

The following shows have been cancelled:

May 16th Bucharest, Romania, Izvor Park
May 18th Sofia, Bulgaria, Vasil Levski Stadium
May 20th Belgrade, Serbia, USCE Park
May 21st Zagreb, Croatia, Arena

Ticket holders for the above shows are advised to hold on to their tickets as an announcement will be made shortly in regard to rescheduled dates or final cancellation.

Παράλληλα, όπως είναι φυσικό, σε πολλά διεθνή – και ελληνικά φυσικά – websites και forums έχει ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι φημολογίας και σεναρίων για τους “πραγματικούς” λόγους που οδηγούν τους Depeche mode σε αυτές τις συνεχές αναβολές….

[ mixtape.gr ]

Οι Junior Boys συμπεριφέρονται από την αρχή της τρέχουσας δεκαετίας σαν δημιουργικοί αναβιωτές της electro pop. Προσθέτουν μελωδικότητα στην μετρονομία των synths και νιώθουν δέος απέναντι στις απλωμένες επικές ατμόσφαιρες.

Ο Jimmy Greenspan, ο εξαιρετικός τραγουδιστής από τους δύο, ερμηνεύει έχοντας στο νου του κύκνειες φωνές (που δεν δηλώνουν θάνατο όμως) και τα τραγούδια που γράφουν (αυτός και ο Matthew Didemus) έχουν μια συγκινητική προσκόλληση στον τρόπο που οι Kraftwerk και οι OMD έπαιζαν με τα bleeps. Είναι εξαιρετικά κομψός ο ήχος των Junior Boys και τώρα στο τρίτο album τους, μετά το “This Is Goodbye” του 2006 μοιάζουν να δίνουν μια εναλλακτική πρόταση στο πώς θα μπορούσε να είχε συνεχιστεί η αλυσίδα της electro pop των late 70’s αν δεν είχε παρεμβληθεί η καταστροφική μπόρα του euro techno.

Οι Junior Boys πράγματι ακούγονται σαν τα ήσυχα, πολιτισμένα αδέλφια των Underworld (δεν θέλουν το σαματά, είναι τακτοποιημένα και πάντα ευγενικά) αλλά μοιάζουν και με ανήψια των 808 State τα οποία έχουν ακούσει -εκεί μακριά, στον Καναδά- τις αφηγήσεις των θείων τους για τα parties της Hacienda στο Μanchester και έχουν μυθοποιήσει την εποχή αυτή στο νου τους. Ο ήχος των Junior Boys σε προάγει συναισθηματικά, μπαίνει διακριτικά στο διάκοσμο και παίρνει ρόλο μιας παρέας υποβλητικής και ιδιαίτερης χωρίς να κάνει θόρυβο με την παρουσία της.

Ο τίτλος του album τους είναι ένας φόρος τιμής στο ομότιτλο φιλμάκι μικρού μήκους του Norman McLaren, σκηνοθέτη και ηλεκτρονικού μουσικού που γουστάρουν τρελά.

[Πηγή: Μάρκος Φράγκος - tranzistor.gr]

Official: http://www.juniorboys.net/

MySpace: http://www.myspace.com/juniorboys

Στους Pet Shop Boys μόνο ΝΑΙ (και με κεφαλαία γράμματα…) θα μπορούσαμε να πούμε, αφού για παραπάνω από δύο δεκαετίες (κι όμως!) το διάσημο ντουέτο των Neil Tennant και Chris Lowe μας «τροφοδοτεί» μ’ εξαιρετικά ποπ τραγούδια που κάνουν το soundtrack της ζωής μας ακόμη πιο όμορφο. Έχοντας πουλήσει πάνω από 50 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, οι Pets (έτσι τους αποκαλούν χαϊδευτικά τα βρετανικά media), πριν από λίγο καιρό δέχτηκαν στα Brit Awards βραβείο για την πολυετή συμβολή τους στη μουσική. Μπορεί τον τελευταίο καιρό να μην τα πήγαιναν και τόσο καλά εμπορικά -ταυτόχρονα οι κριτικοί τους λατρεύαν όλο και περισσότερο- όμως με τ’ ολοκαίνουργιο “Yes”, τα πράγματα φαίνεται ότι αλλάζουν, αφού πρόκειται για ένα πολύ καλό άλμπουμ που με προπομπό το εξαιρετικό single “Love etc.” μας δείχνει τη διάθεση του γκρουπ να ξανακερδίσει το ενδιαφέρον του ευρύ κοινού, χωρίς φυσικά να κάνει «εκπτώσεις» στο πάντα προσεγμένο ρεπερτόριο του.

You need more, you need more, you need love… και το “Love etc.” γίνεται ο «ύμνος» όσους αποποιούνται τα υλικά αγαθά και πιστεύουν στον έρωτα. Ένα ποπ τραγούδι με τα γνωστά electro στοιχεία των Pets, που έγινε αμέσως ένα απ’ τα αγαπημένα μας και θ’ ακούμε για πολύ καιρό. Με τον Ρώσο συνθέτη Tchaikovsky στα credits μας έρχεται το “All Over The World” ένα επίσης προσεγμένο ποπ τραγούδι, ενώ το “Beautiful People” θυμίζει κάτι απ’ το ύφος του αξέχαστου “Being Boring”. Δηλαδή πρόκειται για ένα μελαγχολικά όμορφο κομμάτι. Με πιο dance ύφος και τη χαρακτηριστική φωνή του Neil Tennant το “Did You See Me Coming” είναι ένα ακόμη track που αξίζει την προσοχή μας, μ’ εκπληκτικό συνθεσάιζερ α λα παλαιά. Κάτι απ’ τα 80s θυμίζει και το πιο «εξολομογητικό» “Vulnerable”, που μετά από 2-3 ακροάσεις θα συμπεριλάβετε στη λίστα με τα favourites του δίσκου.

Απ’ την εισαγωγή του το “More Than A Dream” είναι ένα τραγούδι που σας προδιαθέτει για πολλά, κι ακριβώς έτσι είναι κι η συνέχεια του. Θα λατρέψετε το πιάνο, τον dance και ταυτόχρονα μελαγχολικό ρυθμό του και φυσικά το ρεφραίν. Με πιο «ψαγμένους» στίχους το “Building A Wall” είναι ένα επίσης πολύ καλό track, αν και μπορεί η πολλή «φασαρία» που κάνει να σας κουράσει. Με το “King Of Rome” περνάμε σε κάτι πολύ πιο ήσυχο/ατμοσφαιρικό, με πιο «καθαρό» beat και percussions, ενώ στο “Pandemonium” το dance στοιχείο επανέρχεται δυναμικά. Το μόνο που ‘χετε να κάνετε είναι να δυναμώσετε την ένταση και ν’ αφεθείτε. Πραγματικά super κομμάτι! “The Way It Used To Be” κι εδώ έχουμε να κάνουμε μ’ ένα πιο mainstream ποπ δημιούργημα. Αξίζει κι αυτό την προσοχή σας, σε αντίθεση με το «υποτονικό» “Legacy” που κλείνει το δίσκο. Όμορφη μεν μουσική που αναδεικνύει την πιο καλλιτεχνική πλευρά του ντουέτου, αλλά θα ταίριαζε καλύτερα στο soundtrack κάποιας ταινίας.

Μ’ εξαίρεση ίσως το τελευταίο “Legacy”, νομίζω πως το “Yes” είναι μία δισκογραφική δουλειά που της αξίζει το REPEAT και μόνο! Ξεχάστε το FAST FORWARD, εδώ δεν θα σας χρειαστεί.

Θα μπορούσα να πω πως μ’ αυτό το άλμπουμ οι Pet Shop Boys επιστρέφουν στις παλιές καλές τους εποχές, αλλά δεν θα το πω μιας κι οι προηγούμενες δουλειές τους κατά την άποψη μου είχαν πολλά να δώσουν στο κοινό που «διψάει» για καλή ποπ μουσική. Τώρα, το που κατάφεραν και πάλι να δημιουργήσουν τραγούδια με μεγαλύτερη εμπορική απήχηση, μόνο καλό μπορεί να ‘ναι αφού όλοι έχουν κάτι να κερδίσουν από ένα καλοφτιαγμένο, χαρούμενο άλμπουμ. Οι Pets δεν έχουν τίποτα άλλο ν’ αποδείξουν, νομίζω δεν τους ενδιαφέρουν και τόσο οι πωλήσεις, γι’ αυτό και χωρίς κανένα άγχος δημιουργούν τη μουσική που πραγματικά γουστάρουν.

[Πηγή: http://www.miss.gr]

Επίσημη Ιστοσελίδα: http://www.petshopboys.co.uk/

Υπάρχει ένα νέο ρεύμα από τη Γαλλία και δεν έχει τίποτα να κάνει με το τραχύ, rock-0-κεντρικό electro που, τολμάμε να πούμε, βαρεθήκαμε τα τελευταία χρόνια.  Μια μικρή κολεκτίβα γνωστή ως Valerie βγαίνει μπροστά και ο Anoraak (πραγματικό όνομα Frédéric Rivière) οδηγεί το “άρμα” με ένα είδος ονειροπόλου, μπιτάτου synth-pop που δεν νιώθει άβολα με τον κινηματογράφο της δεκαετίας του ‘80.

Το να πούμε όμως πως το Nightdrive επαναλαμβάνει απλά τους ήχους από την ταινία Tron, θα ήταν σαν να το αδικούσαμε, αφού αυτό το mini album (έξι tracks και τέσσερα remix του πρώτου), αποτελείται από μουσική που θα σας ξεσηκώσει σαν γαλαξιακή επίθεση. Αν και φλερτάρει επικίνδυνα με το πομπώδες και φτηνό (βλ. 80s), εκεί ακριβώς βρίσκει και την γοητεία του, αφού θα προσπαθήσετε πολύ να αγνοήσετε την γοητεία κομματιών όπως το  Nightdrive -ένα τραγούδι κυριολεκτικά τέλειο για μια βόλτα κατά μήκος της ακτής.

Τα dancy riffs (σκεφτείτε κάτι μεταξύ ELO και Cut Copy) ταξιδεύουν όμορφα με το synth-bass για οδηγό, όπως στα Sunday Night Fever και Waiting for your Call, τα οποία μπορούν πανεύκολα να σας ξεσηκώσουν για ένα επιτόπιο χορό στο σαλόνι. Τα φωνητικά του Rivière, είναι απλά ένα συμπαθητικό συμπλήρωμα, ακόμα κι αν ο λυρισμός τους δεν ξεφεύγει από τις γνωστές ερωτικές απογοητεύσεις.

Όπως και να το πάρετε, οι “Anoraak και Σια”. παράγουν όμορφη, spacey electro-disco-tech που είναι μια ευπρόσδεκτη αλλαγή από αυτό που μας έχει συνηθίσει η Γαλλία.

[πηγή: Troy Mutton - http://www.rtrfm.com.au]

Anoraak on MySpace: http://www.myspace.com/anoraak